Umabian, Blayu, Peken, in deze dorpjes op Bali is het leven gebleven zoals het altijd was.
Gisterenavond was het kleine dorpje Umabian waar wij nu logeren in Puri Taman Sari sprookjesachtig verlicht. De dorpelingen hadden in de straatjes toortsen met olielampjes geplaatst en op de grond stonden kleine lichtjes met papier er omheen. Het was een welkom voor een groep mensen uit Frankrijk die in naar Balinese dansen kwamen kijken. Toen de gasten in het dorp aankwamen was het al een uur of negen en was de nacht neergedaald over het dorp. Prachtig geklede mannen en vrouwen gingen de gasten vooraf, begeleid door een gamelanorkest. De dorpelingen wierpen rozenblaadjes over de gasten. Echt het was een sprookje.......
Toen Angela en ik naar bed gingen vielen we als een blok in slaap. De gasten waren weer vertrokken en de rust keerde terug in het dorpje, We hoorden alleen maar krekels en kikkers die kennelijk ook een feestje hadden en de nacht vulden met hun gezang. De nacht bracht ons nieuwe energie zodat we 's morgens vroeg op pad konden na een heerlijk ontbijt met een bananenpannekoek. We gingen wandelen langs het snelstromende beekje dat langs de rijstterrassen naar het volgende dorpje BLAYU loopt. In de morgen is het licht het mooist en elke keer is het weer genieten van de kleuren van de rijstterrassen die dan nog een beetje in neveldampen gehuld zijn. Op de bloemen en planten hangen nog waterdruppels van de afgelopen nacht. De mensen van het dorp zijn al veel langer wakker als wij en men is zich overal in het beekje aan het baden. Dat gaat hier gewoon in z'n blootje, heel natuurlijk en heel gewoon. In het zelfde beekje wordt de was gedaan en het dient ook als plaatsvervanger voor het toilet. Het is zo'n mooi gezicht hoe de mensen hier leven, in harmonie met de natuur. In de rijstvelden wordt overal gewerkt, mannen en vrouwen zijn gehurkt of gebogen bezig om het onkruid tussen de rijstplanten te verwijderen. Het is een plaatje als je dit panorama ziet. Hier is het echte Bali, het leven in deze plaatsjes is gebleven zoals het altijd was. In tegenstelling tot plaatsen als Ubud en Sidemen wordt hier niet gebouwd in de rijstvelden, de natuur is hier nog niet aangeraakt door het toerisme.
We lopen via de kleine stuwdam bij PURI TAMAM SARI langs het snelstromende beekje richting het volgende dorp BLAYU. Een heel mooie wandeling die ik iedereen aan kan raden. Wat mij betreft is dit een van de mooiere plekken op Bali, als je tenminste van rust en ongerepte natuur houdt.Na een half uurtje komen we ineens bij een bungalowparkje met de naam VILLA DI TAMAN BLAYU. Het zijn acht grote bungalows rond een schitterende tuin die overal uitkijkt op de rijstvelden tussen Umabian en Blayu.Na een gesprek met de manager bood hij hij ons aan dat wij er gingen zwemmen en daar hoefden we niets voor te betalen. Dat is nu Bali, zo'n gastvrijheid, je wordt er gewoon stil van. Het werd een fijne middag in de tuin van dit mooie parkje dat heel mooi is aangelegd met respect voor de omringende natuur Echt, als iemand een romantisch plekje op Bali zoekt dan kan hij of zij het hier vinden, tenminste als je van rust en stilte houdt. Het is echt een plek om bij je zelf te komen en gewoon alleen maar te ' zijn' .
Toen we in de namiddag terugliepen naar Umabian kwamen we overal kinderen tegen die in het beekje aan het zwemmen of vissen waren. Het plezier dat zij hadden straalde er vanaf en deed mij terugdenken aan de onbezorgde kinderjaren die ik in mijn jeugd heb gehad op de boerderij van mijn ouders. Ik ben ze daar nog steeds dankbaar voor. De dagen hier in Umabian zijn voor mij een reis terug in de tijd en dat geeft mij een heel fijn gevoel.
Morgen gaan we naar de bruiloft van Ketut. Alle kado's van hun Nederlandse vrienden hebben we klaar liggen en we hebben aan het personeel van Puri Taman Sari gevraagd of ze ons traditioneel aan willen kleden. Morgens zien we er dus uit als een Balinese prins en prinses. Het zal een heel bijzondere dag worden. Natuurlijk komen de foto's daarvan na onze thuiskomst op deze site.
Dit was weer mijn verhaal voor deze dag.
' Banyak salam'
Kees Smetsers
Puri Taman Sari, een tastbare herinnering aan de geschiedenis van Bali
Vanmorgen zijn we vanuit Ubud vertrokken naar ons volgende logeeradres In Umabian. Dit piepkleine dorpje ligt verborgen op de helling van een dal tussen rijstvelden en palmbomen, een paar kilometer ten noorden van Mengwi. We gaan hier logeren in PURI TAMAN SARI. De naam zegt het al, het is vroeger een paleis van een prins geweest. ' Puri' betekent paleis en toen we de entree binnengingen kregen we echt het gevoel dat we op een heel bijzondere plek waren beland.
Made, onze chauffeur, had zich onderweg een paar keer verontschuldigd omdat hij door het drukke verkeer niet op tijd was. Ketut, onze vaste chauffeur die overmorgen gaat trouwen en voor Made als plaatsvervanger had gezorgd, had ons in Ubud al laten weten dat de chauffeur later zou komen, Zelfs nu hij het heel druk heeft met het regelen van zijn bruiloft neemt hij toch zijn verantwoordelijkheid en zorgt ervoor dat wij ons prettig voelen. Made is ook een rustige chauffeur en hij praatte volop met ons (weliswaar in het Indonesich) terwijl wij door de dorpjes tussen Ubud en Tabanan reden waar we overal voorbereidingen zagen voor bruiloften. Op 4 April wordt er op Bali overal getrouwd, de priesters hebben die dag als gunstig aangewezen. In het dorpje Umabian moesten we even zoeken naar Puri Taman Sari want het ligt echt verborgen in de natuur. Maar uiteindelijk vonden we het plekje waar we de volgende drie dagen gaan doorbrengen.
In het straatje waar PURI TAMAN SARI ligtis overmorgen ook een bruiloft en daarom zijn verschillende huizen versierd. Op het binnenterrein van Puri Taman Sari keken we onze ogen uit want de mooie oude gebouwen waren prachtig gedecoreerd en overal stonden schitterende voorwerpen van de creativiteit van de Balinezen, sierlijke torens van uitgesneden palmblad, kleurige offerandes en mooie schilderijen. Langs de paden van de tuin waren overal olielampjes en kaarsen gezet en wij kunnen ons voorstellen dat het hier vanavond sprookjesachtig zal zijn. Kennelijk is hier vanavond een groot feest. Men vertelde dat er een galadiner zou zijn met Balinese dansen in de openlucht, midden in de tuin aan de rand van de omringende rijstvelden. Het oude paleis met zijn gebouwen waarin wij logeren ligt namelijk aan de rand van de rijstterrassen die helemaal tot Mengwi doorlopen, zover het oog reikt. Als we in de tuin zitten kijken we uit op dit mooie stukje natuur, echt heel mooi. Angela en ik kunnen vanavond gewoon ' mee-eten' en daar gaan we eens lekker van genieten.
Het kwam vandaag een paar keer voor dat we elkaar aankeken en dachten ' wat voor moois zijn we nu beland ? ' Echt, het is hier zo apart. Je waant jezelf in lang vervlogen tijden.
Vanmiddag zijn we na het eten gaan wandelen in de omgeving en dat is mij niet zo goed bekomen. Toen we een uur onderweg waren werd ik een beetje bevangen door de hitte. Eigenlijk was het een verkeerd idee om midden op de dag te gaan wandelen, het was gewoon te warm. Maar goed......na een flesje cola in een 'warung' kreeg ik weer energie en liepen we terug naar Puri Taman Sari. Een verfrissende douche in de badkamer buiten (gedeeltelijk overdekt) liet alle vermoeienissen verdwijnen en nu gaan we lekker in de tuin wachten op de dingen die komen gaan. Bali blijft ons verassen, na al die jaren gebeuren er steeds weer dingen die we nooit zouden verwachten. Een ding is zeker, we hebben hier het echte Bali gevonden. Van het toerisme dat zoveel op Bali kapot maakt is hier niets te bespeuren. Het is echt een authentieke plek waar wij ons zeker ' thuis' zullen gaan voelen.
Ik ga dit verhaal afsluiten met heel veel groeten aan iederen, in het bijzonder aan mijn moeder en de rest van mijn familie.
' Sampai jumpa lagi'
Kees Smetsers
Afscheid van Ubud, hoe lang zal het echte Bali hier nog te vinden zijn ?
Ik ben een jongen van het platteland. De stad trekt mij niet zo. Ik vind het leuk om een dag in een stad als Gent of Amsterdam rond te zwerven, maar dan heb ik meer dan genoeg van al die drukte om mij heen. Ik zoek liever de natuur op, de basis van het leven. Heel veel mensen kennen dat helemaal niet meer, ze zijn bang voor de stilte en bang om zich zelf tegen te komen. Och..... het is zoals ik al eerder heb geschreven.......iedereen leeft op zijn eigen manier en dat is goed zo.
In het door mij geschreven boek ' Reizen door het echte Bali' beschrijf ik in hoofdzaak plekjes op het platteland van Bali en dat geldt ook voor Ubud. Ik heb hier bijna altijd gelogeerd in het dorpje Bangkiang Sidem dat ongeveer een half uur lopen van Ubud af ligt. In de bungalowparkjes KLUB KOKOS en later BALI RICE TERRACES (CAFE KARSA) heb ik het echte Bali gevonden waarnaar ik altijd heb gezocht. In het centrum van Ubud ben ik niet zoveel geweest. Toen Angela en ik een paar dagen geleden in Ubud aankwamen schrokken we van de drukte maar we wisten dat we in NICK'S HIDDEN COTTAGES een plekje zouden vinden waar je alleen maar krekels, kikkers en gekko's hoort.
De afgelopen dagen zijn we wezen wandelen op de kleine voetpaadjes tussen de rijstvelden ten noorden van Ubud. Toen zij we echt geschrokken van hetgeen we aantroffen. In de grasgroene rijstvelden werd overal gebouwd en toen we al die bouwplekken zagen gingen we ons afvragen hoe lang het nog zal duren voordat het echte Bali ook hier verdwenen is. Voor mij is de omgeving van Ubud uniek in zijn natuurlijke schoonheid en daarom ben ik hier altijd naar toe gegaan. Ik maak mij echt zorgen over dit mooie stukje Bali. In een steeds hoger tempo worden er huizen gebouwd in de rijstvelden, meestal voor westerlingen of rijke balinezen. Als het in dit tempo doorgaat is de unieke sfeer van de omgeving van Ubud verdwenen en dat zou ik erg jammer vinden.
Vandaag is onze laatste dag in Ubud en daarom besloten we om toch maar een keer naar het centrum van Ubud te gaan. We kwamen er al snel achter dat de prijzen in de winkels en restaurants in de buurt van de hoofdstraat (Jalan Monkey Forest) veel hoger liggen als wij gewend zijn op het platteland van Bali. Voor een cappucino vragen ze gemakkelijk 2 euro of meer en de souveniers zijn er vaak dubbel zo duur als in andere plaatsen van Bali. Na een uurtje waren we het al beu en zochten onze toevluchten in het kleine restaurantje (COFFEE and COPPER) achter het apenbos waar het dorpje Nyu Kuning begint. We hebben er liggend op een bank genoten van de rust en de sfeer van dit leuke restaurantje. Ik had een boek bij me van Arthur Japin en al lezend ging ik op in het verhaal. De tijd vloog voorbij en zonder dat we er erg in hadden was het twee uur verder.
Terug lopend naar Jalan Bisma kocht Angela nog twee heel mooi met mozaiek ingelegde schalen voor de twee bruidsparen Erni en Ketut en Putu en Wayan. Echt heel mooie voorwerpen van de creativiteit van de Balinezen. Angela en ik kijken heel erg uit naar de datum van 4 April, de dag waarop de bruiloft van deze mensen plaats zal vinden. Uiteraard gaan ik hierover een verhaal schrijven. Maar dat zal misschien pas in Candidasa gebeuren want in Umabian is er in PURI TAMAN SARI wellicht geen internet.
Morgen nemen we dus afscheid van Ubud. Het waren heel fijne dagen en voor ons is NICK'S HIDDEN COTTAGE een heel fijne plek geweest om onze reis door Bali te beginnen. In Umabian komen we terecht in een bungalowpark dat op het platteland ligt, ver van het toerisme. Het is een streek die ik nog helemaal niet ken (in de buurt van Tabanan), dus wie weet wat ons te wachten staat.
Ik stuur jullie allemaal heel veel groeten van mij Angela en wil iedereen alvast bedanken die reageert op mijn verhalen. Het is heel leuk om de reacties te lezen. Bedankt voor de moeite die jullie hebben genomen om te geageren.
Kees Smetsers
Bali komt naar je toe (verassende gebeurtenissen).
Gisteren was voor ons een heel intensieve dag die afgesloten werd met een massage bij ' LILY'S' in ons straatje Jalan Bisma in Ubud. Bijna twee uur werden we onder handen genomen door de kundige masseuses . De massage met jasmijnolie was voor mij heel ontspannend, maar de honingscrub en het rozenbad vielen een beetje tegen. De honingscrub bleek te bestaan uit het insmeren met een mengsel van scrubzout en yoghurt waarbij niet gescrubd werd, en het rozenbad was heel apart maar uiteindelijk kreeg ik het zo warm dat ik het niet meer lekker vond. Och........ het was weer een aparte ervaring en toen we weer buiten in de frisse avondlucht liepen merkten dat de vermoeidheid in onze spieren helemaal verdwenen was. Wat dat betreft hadden de masseuses perfect werk geleverd. De Ayurvedische massage van Angela was ook niet wat zij had verwacht, maar ook zij voelde zich weer vederlicht, alle vermoeidheid was weg.
Bij CAFE KENDI stond ons een nieuwe ervaring te wachten, namelijk een FISH SPA. Nadat onze voeten gereinigd waren gingen we met onze benen in een bak met water zitten waarin honderden kleine visjes op hun avondmaal zaten te wachten. Ze hadden kennelijk heel veel honger want onze voeten hadden het water namelijks geraakt of ze vlogen met z'n allen op onze voeten en onderbenen af en deden zich te goed aan de ' oude vellen' . Een aparte ervaring was dat, al die kleine visjes die aan je huid zitten te knabbelen. In Nederland kost zoiets een klein kapitaal, hier krijg je zo'n behandeling voor 4 euro, inclusief een kop thee en een afsluitende massage op een soort trilapparaat. De huid van onze voeten voelde daarna aan als een bayhuidje, zo zacht en glad. Met een heerlijke cocktail van ijs en vruchten sloten we de avond af. Cafe Kendi heeft zoveel te bieden, we zullen er nog vaak terugkeren.
Na een nacht in dromenland onder ons hemelbed werden we vanmorgen weer gewekt door de zon die door de gordijnen van onze kamer (nummer 204) naar binnengluurde. Wat heerlijk om zo op te staan, de gordijnen op zij te schuiven en alleen maar de uitbundige groene natuur om ons heen te zien. De krekels waren ook wakker en heel het dal om ons heen was gevuld met het geluid dat ze produceerden. De vlinders in de tuin van NICKS' HIDDEN COTTAGE fladderden overal tussen de bloemen en struiken, echt een heel mooi gezicht. We namen een verfrissende douche en gingen ontbijten. Het ontbijt stelt hier niet veel voor maar dat maken we overdag meer dan goed. Rond een uur of negen gingen we weer op pad.
Vandaag zouden we het kleine voetpaadje naar SARI ORGANIC gaan lopen. Dat is het biologische restaurantje midden in de rijstvelden waar we vorige jaar met Nol en Jose en Jan en Erna hebben genoten van een heerlijke pompoensoep en nog meer andere gerechten. Ketut was er toen ook bij en die had zijn hand in het verband omdat zijn hand tussen de deur zat toen Nol de deur van de auto dichtgooide. Ja die Nol....... hij was het die ons leerde dat dikke bamboo de naam Boemba heeft, fantasie heeft hij genoeg.
Na een uurtje in Sari Organic waar het uitzicht over de rijstvelden schitterend is (het restaurantje is te bereiken als je tussen de Campuan brug en Casa Luna rechts omhoog loopt) gingen we weer verder over het voetpad naar het noorden. Links en rechts werd overal gebouwd en we vroegen ons af wanneer dit mooie plekje Bali ook veranderd zal zijn, jammer is dat, maar wij toeristen zijn er zelf schuldig aan. Het is echt een heel mooie wandeling en hoe verder je naar het noorden gaat hoe rustiger het wordt. Het is overigens ongelooflijk om te zien dat alle bouwmaterialen van de te bouwen huisjes door vrouwen op hun hoofd over het voetpad naar de bouwplek worden gebracht, elke keer een afstand van een paar honderd meter....
We kwamen langs een kleine warung van een schilder waar een balinese jongeman ons welkom heette en uitnodigde om naar de schilderijen te komen kijken. Angela raakte met hem aan de praat en de jongeman stelde haar voor om ons via een diepe kloof te begeleiden naar het dorp Bankiang Sidem dat aan de achterkant van de kloof lag. Dat hebben geweten !
Het paadje ging eerst dwars door de rijstvelden maar even verder liep het steil omlaag en dat werd voor Angela toch al gauw een probleem. De jongeman stelde haar gerust en vroeg haar om hem vast te houden en zo langzaam omlaag te lopen. Het was een komisch gezicht. De jongeman met blote voeten en ' Oma Angela' op haar splinternieuwe hagelwitte Nikes achter hem aan terwijl ze zich angstig vastklemde aan zijn schouders. De jongeman genoot zichtbaar van het lichamelijke contact met deze welgevormde blanke vrouw en stelde voor dat Angela op zijn rug ging zitten. Dat zag Angela echter helemaal niet zitten maar ze liet hem ook niet los. Ik liep op een afstandje achter hen en genoot met volle teugen van het komische gezicht. De balinese jongeman genoot steeds meer van het contact en toen we beneden in de kloof waren aangekomen bood hij aan om Angela's schouders en hoofd te masseren. Voordat Angela kon antwoorden was hij al begonnen. Ik kon mijn lach bijna niet inhouden, zo komisch was het. Maar goed, we waren veilig beneden aangekomen en de wild stromende rivier tussen al het groen daaromheen was een mooi schouwspel. Het bamboo bruggetje over de rivier hadden we zelf nooit kunnen vinden, dus toen de balinese jongeman ons glibberend en kruipend over het steile pad weer naar boven had begeleid hebben wij hem uitvoerig bedankt.
Angela had angstige momenten beleefd maar toen we in CAFE KARSA in Bankiang Sidem zaten bij te komen van deze ervaring moesten we er allebei om lachen. Zo gaat dat op Bali, je hoeft niet op zoek naar bijzondere dingen. Bali komt gewoon naar je toe.
We liepen naar Ubud via het prachtige paadje tussen Bankiang Sidem en de Campuan brug en gingen daar het ANTONIO BLANCO museum bezoeken. Een heel mooi gebouw in de vorm van een paleis, helemaal rond gebouwd met een interieur zoals je dat kunt voorstellen van de paleizen aan de Loire in Frankrijk. Ik ben eigenlijk niet gek op musea maar ik was toch blij dat Angela met het voorstel was gekomen om bij het museum naar binnen te gaan. Antonio Blanco is een Catalaan die bijna zijn hele leven op Bali heeft gewoond en daar met een Balinese vrouw is getrouwd die hij op veel van zijn schilderijen heeft vereeuwigd. Echt, hij heeft heel mooie schilderijen gemaakt en ik kan een bezoek aan het museum aan iedereen aanbevelen. De entreeprijs is 50.000 rupiah ( 4 euro) en dat is het bezoek meer dan waard. De tuin rondom het gebouw is heel mooi en de vogels die er rondvliegen zijn heel bijzonder. Ook dit was weer een bijzondere ervaring.
Nadat we in CASA LUNA onszelf verwend hadden met een Cappucino en een Moccacino liepen we weer terug naar Jalan Bisma waar ik nu In Cafe Kendi dit verhaal heb geschreven. Het was een bijzondere dag die we vanavond af gaan sluiten bij CAFE WAYAN. Daar gaan we achter in de mooie tuin van dit restaurant in een prieeltje zitten genieten van de bijzondere sfeer van olielampjes, wierook, lieve mensen en lekker eten. De avonden zijn hier zo fijn, zeker als het overdag zo warm is geweest en de hitte verdreven is en plaats heeft gemaakt voor de avondschemering. Op zo'n moment mag de tijd stil gaan staan.............
Zo, dat was weer het verhaal van deze dag. Morgen nog een dag in Ubud en dan vertrekken we naar Umabian bij Tabanan waar we in het PURI TAMAN SARI bungalowpark de volgende drie dagen zullen doorbrengen . Op de laatste dag van deze drie dagen zullen we de bruiloft van Ketut bij gaan wonen. We kijken daar naar uit en zijn heel benieuwd wat ons te wachten staat. We sturen jullie allemaal groeten en de beste wensen voor Nol en Gerry die vandaag weer een jaartje langer op deze aardbol zijn.
Kees Smetsers
Bali, een feest voor de zintuigen
Soms maak je een avond mee die je niet gauw vergeet. Gisterenavond was zo'n avond die in je geheugen gegrift blijft. We zijn in ' ons' straatje Jalan Bisma naar massagesalon ' Lily' gegaan om onze vermoeide ledematen te laten masseren. Dat werd een heel aparte ervaring. We werden van top tot teen ingewreven met frangipani-olie en daarna werden we verwend met een ontspannende massage. De Balinese masseuse deed echt haar best en het was een weldaad om haar kundige handen te voelen die ons lijf weer nieuwe energie gaven. Echt, ik kan het iedereen aanbevelen, voor de prijs hoef je het niet te laten want de massage van een uur koste maar 5 euro (60.000 rupiah). Nadat we als afsluiting in de massageruimte een verfrissende douche hadden genomen wandelden we als herboren naar buiten. Daar had het net geregend waardoor de lucht helemaal gezuiverd was en we boven ons ontelbare sterren zagen glinsteren.
Voordat we weer terug gingen naar ons bungalowparkje (NICK'S HIDDEN COTTAGES) gingen we eerst nog wat eten in het splinternieuwe restaurantje KENDI dat maar 200 meter van ons bungalowparkje ligt. Het is een heel klein intiem restaurantje met een heel mooi interieur, goede muziek en vooral heel lekker eten. De salade met advocado en gegrilde tonijn streelde mijn tong en Angela zat te genieten van haar salade mit gegrilde kip. Op de achtergrond hoorden we salsa-muziek die ons deed terug denken aan onze vakantie in Cuba, en die toch helemaal paste in de sfeer van dit mooie stukje Bali. Op dat moment was alles zoals het moet zijn, we hadden allebei een heel goed gevoel en voelden ons dicht bij elkaar.
Even later liepen we terug naar ons bungalowparkje. Het was nog maar een kort stukje waarvan de laatste 100 meter via een smal paadje tussen twee rijstvelden naar de ingang van ons logeeradres voerde. Links en rechts hoorden we in het rijstveld overal kikkers en krekels terwijl boven ons de maan was omringd door een gele cirkel van zacht licht. Sprookjesachtig zag het er uit, wat kan de natuur toch mooi zijn.
In Nick's Hidden Cottages daalden we in de tuin de trappen naar onze kamer af. In de avondschemering fladderde hier en daar nog een grote vlinder langs de met mos begroeide muren en tussen de grote takken van de boomvarens. Heel mooi is het hier, als je echt de tijd neemt om er naar te kijken dan zie je het. Ongelooflijk rustig is het hier terwijl op 5 minuten lopen afstand de drukte van het centrum van Ubud is.
We hadden een heerlijk avond beleefd, een feest voor de zintuigen. We waren overal verwend en in de watten gelegd en dat doet een mens zo goed. Het is zo fijn om hier te ' zijn ' , gewoon op te gaan in de omgeving en te genieten van het echte Bali. Bij mij gaat dat elke keer diep naar binnen en ik geloof dat Angela het zelfde gevoel heeft. Sommige mensen begrijpen dit gevoel niet. Iedereen is anders en iedereen beleeft het leven op zijn eigen manier. Ik heb niet meer de behoefte om veel mee te maken en veel te beleven, ik vind het gewoon fijn om hier te ' zijn ' in de ware betekenis van het woord.
De nacht in ons hemelbed bracht ons weer nieuwe energie en die hadden we nodig want we zouden vandaag een lange wandeling gaan maken. Vanaf het centrum van Ubud vertrokken we via het straatje tussen Cafe Lotus en de Markt naar het noorden, Ons pad liep dwars door de rijstvelden en kleine dorpjes naar Tegallalang. Ik heb hier nog nooit gelopen en was verrast om hier na al die jaren weer zo'n mooi stukje Bali te ontdekken. De zon stond hoog aan de hemel en langzaam maar zeker begonnen onze benen zwaarder te wegen. Toen we na een uur of drie in Tegallalang aankamen 'was onze benzine op' en besloten we om ons te laten vervoeren naar Bankiang Sidem. In een kleine warung (winkeltje) vonden we twee jongens die ons op hun brommertje via Keliki en Sebali naar Bangkiang Sidem brachten. Keileuk om bij die jongens achter op de brommer te zitten en met de wind in onze haren door de dorpjes te rijden. Dat is zo mooi van Bali, men helpt je hier altijd, je hoeft het maar te vragen en ze staan voor je klaar.
In Bankiang Sidem verwenden we onszelf in CAFE KARSA met een heerlijke Bakmie Goreng en daarna gingen we weer op pad richting Ubud. Net voor Klub Kokos gingen we nog even langs bij de warung van een balinees vrouwtje die een hechte band met Angela heeft. Het was ontroerend om te zien hoe zij met tranen in de ogen Angela omhelsde. Het deed mij echt iets.
Nu zijn we weer terug in Ubud. Vanavond gaan we ons weer laten verwennen bij LILY'S waar we een anderhalf uur durende massage krijgen. Angela heeft gekozen voor een Ayurveda Massage met een rozenbad als afsluiting, en ik krijg een massage met een honingscrub van het hele lijf. Dat wordt weer genieten. Een feest voor de zintuigen, dat is het hier op Bali....
Ik ga dit verhaal afsluiten met felicitaties van Angela en mij voor Nol en Gerry Duis, de tweeling die deze week jarig is. Wij hopen dat ze allebei een fijne dag zullen hebben en dat hun nieuwe levensjaar hen heel veel goeds zal brengen.
' Sampai jumpa lagi'
Kees Smetsers
Is Bali veranderd ?
Vorige week lag ik tussen de dennebomen achter mijn huis te genieten van de stralen van het lentezonnetje. De stilte op dt mooie plekje werd alleen maar verbroken door het gezang van de vogels die bezig waren om hun nestje te maken. Ik had mijn ogen dicht en doezelde een beetje in tot ik een ritselend geluid hoorde, heel dichtbij. Ik opende mijn ogen en zag op een halve meter van mij een piepklein winterkoninkje dat zich met beide pootjes vastklemde aan het bamboescherm dat ik daar tussen de bomen heb gezet. In zijn bekje had hij stukjes mos dat hij naar zijn nestje wilde brengen dat hij een meter verder tussen de bamboe aan het bouwen was. Het vogeltje vertrouwde mij, dat was duidelijk. Een mooie ervaring is dat als de natuur zo dichtbij is in al zijn schoonheid....
Vanmorgen werd ik naast Angela wakker onder het hemelbed van onze slaapkamer in Nick's Hidden Cottages, een mooi bungalowparkje aan de rand van Ubud. Het was nog vroeg maar de eerste zonnestralen hadden mij gewekt en nu zat ik halfwakker te kijken naar de uitbundige natuur rond onze bungalow. In de hoge palmbomen was het al een drukte van jewelste want ook hier waren vogeltjes bezig om hun nestje te bouwen. Meer dan 11.000 kilometer hadden we gereisd en toch was ik weer dicht bij de eenvoud van de natuur, de basis van het leven. Een mooi plekje om onze reis door Bali te beginnen.....
Toen we gisteren na een voorspoedige reis op Bali waren geland werden we welkom geheten door onze chauffeur die door Ketut naar het vliegveld was gestuurd om ons op te halen. Dat was wel even wennen na al die jaren dat we met Ketut door Bali zijn gereisd. Het vertrouwde gevoel was er even niet . De chauffeur was best aardig, maar het was toch anders. Ketut spreekt intussen heel goed Nederlands en met hem kun je over alles praten, en dat kon nu niet want deze man kon alleen maar gebrekkig engels. Maar goed....hij bracht ons veilig naar Ubud. Daar was het ook wennen want het was er erg druk, de straten stonden vol geparkeerde auto's en ontelbare brommertjes en overal liepen toeristen. Angela en ik zijn geen liefhebber van drukke plaatsen dus we waren blij dat we de rust van Jalan Bisma (het straatje waar Nick's Hidden Cottages liggen) konden opzoeken. We hebben daar een heel mooie kamer met uitzicht op het dal en alleen maar stilte om ons heen. Toch hebben we het gevoel dat Bali veranderd is. Waarschijnlijk ligt dat aan het feit dat de eerste dagen op Bali altijd even wennen zijn, de overgang van het westerse leven naar de oosterse sfeer van dit eiland kost enige tijd. Dat weet ik uit ervaring.
We hebben vandaag al een flinke wandeling gemaakt door de omgeving van Ubud waar de rijstvelden grasgroen zijn door de vele regen die er in de regentijd (november tot maart) is gevallen. Overal werd door de dorpelingen hard gewerkt om de rijstvelden te ontdoen van het onkruid en dat is zwaar werk. Ik heb het al heel vaak aanschouwd maar het blijft mooi om te zien hoe liefdevol de mensen hier hun veldjes bewerken.
Vanavond gaan we ons lekker laten masseren in een zaakje dat in ons straatje ligt, maar 200 meter van onze bungalow. Het heet ' Lily' geloof ik en het is mij aanbevolen door een van de mensen die via mijn boekje ' Reizen door het echte Bali' hier terecht zijn gekomen. Ik ben heel benieuwd. Als het goed bevalt gaan we overmorgen het nog een keer overdoen, maar dan een hele middag met een ontspanningsmassage, voetreflexmassage, een hoofdmassage, een scrub van het hele lijf en als afsluiting een rozenbad, alles bij elkaar vier uur verwennerij. Dat lijkt mij niet verkeerd...
Terwijl we hier zijn denken we best veel aan degenen die al ooit met ons hier zijn geweest. Met name Nol en Jose schieten regelmatig door onze geadchten. Die maken allebei een moeilijke tijd door met hun ziekteproces. Jose gaat binnenkort geopereerd worden en op die dag gaan wij voor haar ergens in Sidemen of Candidasa in een tempel ' een kaarsje opsteken' . Mijn gevoel zegt dat het goed komt met haar........
Ik ga nu dit verhaal afsluiten en Angela gezelschap houden in Cafe des Artistes (tegenover dit internetcafe) waar ze een lekkere cappucino aan het drinken is. ' Sampai jumpa' .....
Kees Smetsers
Het huwelijkskado voor Ketut en zijn vriendin Erni ( De bruiloft in Bali vindt plaats op 4 april 2012).
Eindelijk is het dan zo ver...................
Ketut, onze chauffeur op Bali die ons allemaal heeft laten genieten van zijn mooie eiland
enaltijd goed voor ons heeft gezorgd, gaat eindelijk trouwen mijn zijn vriendin Erni.
Het heeft heel lang geduurd voordat ze toestemming kregen van hun beide ouders, maar nu is het zo ver.
Als je je verdiept in de Balinese cultuur dan is het wel te begrijpen dat de ouders van Erni en Ketut lang hebben getwijfeld want als zij oud zijn worden ze helemaal afhankelijk van hun kinderen en daarom is het voor hen van groot belang te weten wie er voor hen gaat zorgen.
Er is daar geen AOW en geen Pensioen en als de kinderen niet voor hun ouders zorgen hebben de ouders een groot probleem.
Gelukkig is het Erni en Ketut gelukt om hun ouders te overtuigen en nu krijgen ze de kans om aan hun eigen toekomst te gaan beginnen.
De bruiloft van Ketut en Erni zal plaats vinden op 4 April in het plaatsje Gubug bij Tabanan waar Erni op dit moment met haar ouders woont.
De festiviteiten beginnen al een paar dagen eerder.
Een bruiloft op Bali is een grote gebeurtenis waarbij heel veel mensen aanwezig zijn en allerhande rituelen plaats vinden.
Erni en Ketut zijn al weken bezig met de voorbereiding.
Een bruiloft op Bali kost héél veel geld en het komt er op neer dat het bruidspaar enkele jaren bezig is met het aflossen van de schulden die zo'n bruiloft met zich meebrengt.
Gelukkig hebben Erni en Ketut beiden een relatief goed inkomen, Erni uit haar werk bij de overheid en Ketut uit zijn diensten die hij aan de toeristen verleent, maar desondanks zijn de kosten van de bruiloft voor hen ook een grote last.
Sommige van de mensen in Nederland die ooit met Ketut door Bali zijn gereisd hebben mij benaderd en een bijdrage gegeven voor het huwelijkskado van Erni en Ketut in de vorm van enveloppe met inhoud.
Erni en Ketut zullen hier heel blij mee zijn want zij voelen op deze manier hoe de mensen in Nederland met hen meeleven.
Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat de enveloppen met wensen en de financiële bijdragen bij Erni en Ketut terecht komen.
Wellicht zijn er nog meer mensen die iets willen doen voor Erni en Ketut in de vorm van kaart met een wens en/of een enveloppe met inhoud.
Bijdragen aan het huwelijkskado van Ketut en Erni kunnen ook gestort worden op de bankrekening 1594.05.432 ten name van C.H.A. Smetsers met vermelding van 'HUWELIJKSKADO ERNI EN KETUT'.
Elke bijdrage zal ik in een aparte enveloppe doen en in Bali overhandigen aan Erni en Ketut.
Angela en ik vertrekken op 27 maart naar Bali en komen op 12 April terug.
Op 4 April gaan wij de bruiloft van Erni en Ketut bijwonen.
Op die zelfde dag trouwt ook Putu, de jonge vrouw die werkzaam is in Uma Agung Bungalows in Sidemen en velen van ons daar gemasseerd heeft.
De meesten van jullie kennen haar niet.
Mocht echter iemand een kaart met een wens of een financiële bijdrage mee willen geven voor Putu, dan kan dat.
Een financiële bijdrage kan ook gestort worden op 1594.05.432 met vermelding van 'HUWELIJKSKADO PUTU'.
Misschien komt her raar over dat ik het heb over een financiële bijdrage voor deze mensen die gaan trouwen, maar wij moeten ons realiseren dat het leven op Bali niet altijd zo mooi is als het tijdens onze vakanties lijkt te zijn, en verder ben ik er van overtuigd dat ons meeleven voor hen een grote steun kan zijn in hun toekomst.
Met vriendelijke groeten,
Kees Smetsers
[email protected]
De mooiste foto's van mijn vakantie op Bali.
Gisteren heb ik de mooiste foto's van mijn vakantie op Bali op mijn reisweblog gezet. Als je in de balk op 'Foto's' klikt kun je ze zien. Tijdens het verzamelen van de foto's kwam bij mij het 'Bali-gevoel'weer heftig naar boven. De intense ontmoetingen beleefde ik weer opnieuw. Misschien is het moeilijk te begrijpen voor iemand die nog nooit op Bali is geweest, maar deze ontmoetingen gaan bij mij zó diep naar binnen. Je hoeft op Bali alleen maar te 'zijn' en dan maak je de mooiste dingen mee.
Bali komt naar je toe, als je gevoel open staat komt Bali naar binnen. De ontmoetingen op Bali hebben mijn leven verrijkt. Ik heb er ook veel van geleerd. Elke keer wordt er een spiegel voorgehouden en dat is soms heel confronterend. Ik ken geen land ter wereld waar je zó goed naar je eigen ik kunt gaan.
Het eiland is mystiek en spiritueel en overal zijn mooie plekjes waar je de positieve energie kunt voelen die dit eiland en zijn bewoners aan je willen geven. Bungalowparkjes zoals Cempaka Belimbing, Kelapa Mas Candidasa en Uma Agung Sidemen hebben echt een 'hart'. Als je op zo'n plek bent voel je hoe iedereen open gaat staan voor elkaar en dan ontstaan de mooiste vriendschappen. Vriendschappen die heel intens kunnen zijn.
Toen ik zat te kijken naar mijn foto's was ik weer even bij de mensen die ik op Bali heb ontmoet. Dat is het mooie van reizen, het is niet alleen maar die paar weken, de rest van mijn leven draag ik deze ontmoetingen in mijn hart mee. Wil je ook even met mij meereizen ? Kijk dan maar bij de foto's op de volgende onderwerpen:
-Bali november 2011: Uma Agung Bungalows in Sidemen;
-Bali november 2011: Kelapa Mas Bungalows in Candidasa;
-Bali november 2011: Bali Rice Terrace Villas in Bankiang Sidem (Ubud);
-Bali november 2011: Het Volle Maan Feest in Padangbai;
-Bali november 2011: De ontmoeting met de zus van Ketut in Kuta;
-Bali november 2011: Het bezoek aan de ouders van Erni en Ketut in Tabanan en Belimbing;
-Bali november 2011: Op bezoek bij Marjanne en Putu in hun nieuwe huis in Lovina;
-Bali november 2011: Bezoek aan de Nederlandse stichting Belajaryuk die kinderen op Bali helpt;
-Reizen door Bali met Ketut Kumara Giri (kortweg Ketut) als chauffeur: Ik ken geen betere manier om het echte Bali op een relaxte manier te ontdekken.
Veel kijkplezier.
Kees Smetsers