Achteraf kwam het toch nog goed uit dat President Obama op Bali was.
In mijn vorig verhaal heb ik verteld dat we vanwege het bezoek van President Obama aan de ASEAN-meeting op Bali wij in plaats van 20.00 uur 's avonds al om 13.00 's middags naar Singapore moesten vertrekken. Gelukkig waren we doorSimon, de zoon van de Nederlandse Consul, tijdens ons verblijf in de gastenkamers van het Consulaattijdig geinformeerd zodat we onze vlucht nog hadden kunnen wijzigen. Singapore Airlines was overigens ook zo attent geweest om ons in het Nederlands een email te sturen, die hebben ook een compliment verdiend.
In Singapore zouden we 8 uren moeten wachten op onze vlucht naar Amsterdam en daarom hadden we besloten om een gratis Citytour te gaan maken. Dat ging echter niet door want de laatste Citytour van die dag was net vertrokken. Geen nood, ik wist dat op het vliegveld op twee terminals een 'Airport-hotel' was waar je voor 76 Singapore dollars (45 euro) een grote kamer met twee bedden, een luxe badkamer met bad, televisie en wekservice krijgt. Er was nog plaats en even later lagen we op bed tussen de frisse lakens. Ideaal is dat, zo'n kamer op de terminal zelf waar je kunt wachten op je volgende vlucht. Wij genoten van de rust en toen we naar een heerlijk bad met badolie die Ria gekocht had weer in het vliegtuig stapten waren we weer helemaal fris voor de terugreis. Ik zit er al over te denken om volgende keer gewoon de middagvlucht uit Denpasar te boeken en dan in Singapore weer zo'n kamer te nemen. Je gaat een stuk uitgeruster aan het laatste traject (Singapore-Amsterdam) beginnen. De kamer is gewoon op de terminal zelf, Je stapt zo vanuit je kamer de talrijke winkels en restaurants in, en naar de vertrekruimte is het ook maar een paar minuten lopen. Ideaal. Achteraf was het dus helemaal niet erg dat President Obama op Bali was en wij daardoor 's avonds niet konden vertrekken.
Het vliegtuig naar Amsterdam (SQ 324) zat maar voor een derde vol. Waarschijnlijk hadden veel mensen op Bali niet in de gaten gehad dat ze 's avonds niet naar Singapore konden vliegen waardoor ze deze vlucht gemist hadden. Er was zoveel plaats in het vliegtuig dat ik drie stoelen tot mijn beschikking had en Ria twee. We hebben de hele vlucht naar Amsterdam (13 uren) liggend doorgebracht. Ik had zoveel kussens verzameld dathet een echt bed leek. We kwamen allebei uitgerust in Nederland aan en van de jetlag hebben wij deze keer weinig last gehad.
De thuiskomst in Nederland begon met mist en het zag er echt troosteloos uit. Maar toen ik weer thuis was bij Angela werd dat helemaal weer goedgemaakt. Het iselke keer weer fijn om je geliefden weer in de armen te kunnen sluiten en te beseffen wat je echte thuis is.
Ik ga mijn serie vakantieverhalen afsluitendoor iedereen te bedanken die deze vakantie zo bijzonder hebben gemaakt. Dan denk ik aan Ria, Wim, Toine, Ellen, Angelina,Nyoman, Dokter Putu, Kadek, Ade, Nellie, Madeleine, David, Marjanne, Putu en alle andere mensen op Balidie mij ook deze keer hebben geraakt met hun gastvrijheid en liefdevolle verzorging. Door hen blijf ik verlangen naar Bali en zal ik steeds terug blijven keren naar dit mooie eiland.
Kees Smetsers
President Obama is op Bali
Toen we uit Candidasa vertrokken waren was er een leeg gevoel in mij. Ik miste Ade, Nellie, David, Madeleine, Angelina, Wim, Ellen en Toine, en al die andere lieve vrienden die mij verblijf daar tot een feest hebben gemaakt. Kelapa Mas Bungalows heeft voor mij gevoeld als de hemel op aarde en in Kuta was de tegen stelling wel heel erg groot. Vierentwintig uur verkeerschaos, alles is er twee of drie keer zo duur, ordinair gedrag van toeristen, kortom het echte Bali was ver van ons.
Vanmorgen kregen we de mededeling dat President Obama op Bali was en dat we daarom vanavond niet konden vliegen naar Singapore. De vlucht was verplaatst naar vanmiddag en heeft nu vluchtnummer SQ 943. We zijn met spoed naar het vliegveld gegaan en zitten nu te wachten. In Singapore moeten we acht uur wachten op de vlucht naar Amsterdam (SQ324). We gaan daar maar een gratis citytour maken. Ik hoor dat onze vlucht wordt afgeroepen, daarom moet ik dit verhaaltje afbreken. Onze vakantie voorbij, maar in mijn hart draag ik alles mee wat ik hier heb meegemaakt. Heel veel liefde die met hoofdletters wordt geschreven. Bedankt dat ik dit met jullie mocht delen.
Lieve groeten,
Kees
We zijn nog steeds in het echte Bali.
Gisterenavond was het verjaardagsfeestje van Madeleine uit Friesland. Samen met haar man David genoot ze de hele dag van de aandacht en de liefde die hier op deze plek nog intenser is. Ria had samen met Ade er voor gezorgd dat de Duitse bakker uit Tengenan 's middags een heerlijke tiramisu-taart kwam brengen met kaarsjes er op. Die hebben we met z'n allen opgegeten in het kleine restaurantje/barretje van Kelapa Mas Bungalows, een heel bijzondere plek om zoiets te vieren. Madeleine en David zijn twee heel lieve mensen uit Friesland die door iedereen hier in het hart zijn gesloten. Dat is hier zo mooi, omdat het parkje echt een ' hart' heeft krijgen de gevoelens van de gasten van het parkje de kans om zich aan te sluiten bij de andere aanwezigen en komen er heel mooie vriendschappen tot stand. Op het feestje van Madeleine en David was daarom bijna iedereen van het park aanwezig, Ade, Nellie, Ade's zus en diens echtgenoot, Wim, Ria, en ikzelf. Allemaal verschillende mensen maar toch een eenheid vormend en dat is heel bijzonder.
Madeleine was 's morgens door ons allemaal toegezongen. We stonden op het gras onder de hoge palmbomen voor haar bungalow en zij nam op de eerste etage met slaperige ogen de aubade in ontvangst wat haar zeker ontroerd zal hebben.
De dag werd 's avonds afgesloten met een buffet van traditioneel Balinees eten waarbij ook eten van andere eilanden aanwezig was. Het personeel van Kelepa Mas Bungalows kwam tijdens het buffet voltallig achter elkaar het restaurant ingelopen en zong de Indonesische versie van ' Happy Birthday' (Selamat Ulang Tahun). Een ontroerend moment wat nog eens liet zien wat voor een mooi hart dit parkje heeft. Dit is het echte Bali waarnaar ik altijd op zoek ben en zoals ik dat heb beschreven in mij boek ' Reizen door het echte Bali'. Tijdens het buffet ging de dochter van een van de vrouwen van het restaurant voor ons de Legong dansen. Een klein meisje van 8 jaar dat vol overgave een heel mooie dans danste die ons allemaal ontroerde. Haar spel met haar gezichtsuitdrukkingen, de donkere ogen die met ons een gesprek voerden, de liefde waarmee zij voor ons danste, het raakte ons diep. Terwijl het kleine meisje danste stond haar moeder met glimmende ogen trots en liefdevol naar haar dochter te kijken. Ik kreeg echt een brok in mij keel en voelde hoe puur dit was. Dit was geen dans voor toeristen, maar een dans voor een kleine groep mesnen die allemaal hetzelfde voelden. Het werd een avond die we niet snel zullen vergeten.
Later zaten we in het donker onder de sterrenhemel met David en Madeleine nog even na te genieten op de strandbedjes van het bungalowpark. Het was stil, we hoorden alleen maar het geluid van de golven. David is een heel goede muzikant en ging voor Madeleine op zijn I-pad (zo heet zo'n ding geloof ik) een eigen compositie spelen. Dat was weer zo bijzonder dat het mij raakte. Even later ging ik naar bed en het duurde niet lang of ik viel in een diepe slaap, een heel fijn gevoel overstroomde mij. Een gevoel van dankbaarheid voor de lieve mensen die ik hier heb ontmoet.
Angelina is een van die lieve mensen. Vanmorgen hebben Ria en ik afscheid van haar genomen. Ze gaat vandaag naar Gili Meno om daar haar laatste dagen van haar vakantie door te brengen. Bijna iedereen is nu weg, een gevoel van leegte probeert in mij te komen maar ik heb geleerd om los te laten en in het nu te leven. De dankbaarheid in mijn hart wint het van het gevoel van leegte in mijn hoofd. Het is goed zo.....
Lieve groeten uit Bali,
Kees
Afscheid van Candidasa (Bali)
Vandaag is een dag met dubbele gevoelens. Ik was om zes uur opgestaan en ben naar het strand gegaan om daar te gaan ' wadlopen' . Het was laag water en het dode koraal voor de kust lag helemaal bloot waardoor ik tot de branding bij het rif kon lopen. Overal wemelde het van kleine visjes, slangetjes en andere kriebelende diertjes. Hier en daar lag een schelp, verborgen onder een dun laagje zand. Het water tussen het dode koraal was heel warm en voelde fijn aan. De zee was helemaal glad, vandaag waren er bijna geen golven, de natuur was tot rust gekomen na de dagen van regen van vorige week.
Angelina was op de pier yoga oefeningen aan het doen en toen ze daarmee klaar was hebben we een uurtje zitten te kletsen op een van de strandbedden van kelapa Mas Bungalows. Ze gaat morgen vertrekken naar Gili Meno bij Lombok. We zullen haar missen want ze heeft heel veel aan onze vakantie toegevoegd.
Het is vandaag echt een dag van afscheid nemen en loslaten. Wim vertrekt om 16.00 uur en hij wordt door Ketut opgehaald en naar het vliegeveld in Denpasar gebracht. Ik hoop dat hij de stress van zijn dagelijkse leven een beetje is kwijtgeraakt want stress neemt alle energie weg en het leven is om te genieten. Het zal voor Ria raar zijn dat hij een paar dag eerder weggaat, maar zijn plicht roept. Hij heeft overmorgen een beurs en daar moet hij naar toe.
Morgen gaan we ook afscheid van Toine en Ellen die ook nog een paar dagen bij ons geweest, net als Angelina. Het was echt bijzonder om met z'n allen te genieten van het mooie Bali en de mystiek sfeer die dit eiland zo bijzonder maakt. We zijn deze vakantie echt niet veel op pad gegaan maar hebben Bali naar ons toe laten komen. Dat heeft heel veel onvergetelijke momenten opgeleverd, Bijzondere ontmoetingen en intense vriendschappen. Het heeft ons hart verwarmd. Ik zou het zo weer over willen doen op deze manier. Misschien is het moeilijk om te begrijpen voor iedereen die thuis is, maar ik kan het niet anders omschrijven.
Morgen gaan we naar Kuta waar we bij de Nederlandse consul nog een dag (2 nachten)dichtbij het vliegveld zullen logeren. Kuta heeft niets met het echte Bali te maken maar het is gewoon fijn om uitgerust aan de terugvlucht te beginnen. Ik merk dat ik al een beetje bezig ben met afscheid te nemen van Bali. Dat past in deze dag.
Ik vind het fijn dat jullie mijn verhalen hebben willen lezen. Bedankt voor jullie interesse. Tot over een paar dagen.
Kees Smetsers
Mijn favoriete logeeradressen op Bali (logeeradressen waar het hart optimaal leeft)
Gisterenmiddag werden wij op het mooie strandje bij KELAPA MAS BUNGALOWS door een sympathiek echtpaar uit Friesland uitgenodigd voor een 'sunsetcruise'. We zouden naar de piepkleine eilandjes buiten de baai van Candidasa gaan varen en daar van de zonsondergang gaan genieten. Om een uur of half zes stapten we in de catamaran van een van de vissers hier en kozen het ruime sop. De zon was al laag aan de horizon en de silhoutten van de palmbomen op het strandje waar wij vertrokken tekenden zich af tegen een hemel die steeds meer kleuren begon te vertonen. Rond deze tijd wordt het ' licht' steeds mooier en het is dan zo'n aparte sfeer als je de zee opvaart. De kinderen van de visser mochten voor de eerste keer mee en hadden heel veel plezier. De eilandjes kwamen steeds dichterbij en even later zagen we de gestolde lava, het resultaat van een onderzeese uitbarsting die de eilandjes heeft gevormd. De visser gooide zijn vislijn uit en tot onze verbazing duurde het niet lang of hij had beet. Het was een grote vis die vocht voor zijn leven en de visser moest best lang strijd met hem leveren. Maar uiteraard was het een ongelijk gevecht en even later werd de zilverachtige vis aan boord gehesen. Hij was meer dan 50 cm. lang en heel mooi. De kinderen vonden het prachtig en gilden het uit. Persoonlijk had ik liever gehad dat de visser het mooie dier weer zijn vrijheid had teruggegeven, maar helaas...... Voordat we de terugreis aanvaarden werd er nog een vis gevangen die tegen de achtergrond van een bloedrode hemel aan boord werd gehesen. Het werd steeds mooier op zee. De visser legde de catamaran even stil en zonder iets te zeggen zaten we allemaal op zee dichtbij de kleine eilandjes te genieten van de immens grote rode zon die letterlijk en figuurlijk in zee zakte. Daarna werd de hemel boven de baai nog mooier. Ontelbare pasteltinten zoals geen enkele schilder kan verzinnen, stilte, de frisse zeewind, de lichtjes van een grote boot die met een donker silhouet in de baai lag, een enkele vogel die voorbij vloog, de donkere omringende bergen, dit schouwspel maakte echt indruk op ons. Toen we weer op ons strandje aanmeerden bedankten we het echtpaar uit Friesland voor de onvergetelijke belevenis en gingen nog even bij Ade en Nelly kijken.
Nelly heeft een probleem met haar voet en kan op dit moment niet lopen. Gelukkig kwam er vandaag een vrouwelijke arts van de Penta Medica, het kleine internationale ziekenhuis dat tussen Padangbai en Candidasa is gebouwd. Nelly had antbiotica gekregen en dat zou goed gaan werken want vanmorgen had ze al geen pijn meer.
'S Avonds zijn we gaan eten bij het kleine maar o zo goede restaurant ASTAWA. Het werd weer een heerlijk etentje. Toen ik na het eten nog even naar het stradje bij KELAPA MAS BUNGALOWS ging voelde wat voor een fijne sfeer hier hangt. Dit kleine bungalowparkje is een van mijn 3 favoriete parkjes hier op Bali, te weten:
1. Uma Agung in Sidemen;
2. Cempaka Belimbing in Belimbing;
3. Kelapa Mas Bungalows in Candidasa.
Het zijn alle drie logeeradressen waar het hart optimaal leeft en waar het echte Bali nog aanwezig is.
Vanavond wordt ons groepje uit Sidemen weer compleet. Toine en Ellen komen samen met Angelina naar hier en we gaan dan met hen in DEWATA AGUNG restaurant genieten van de traditionele Balinese maaltijd die Nyoman (de eigenaar) ons aanbiedt. Het wordt een reunie en daar kijk ik heel erg naar uit. Toine, Ellen en Angelina hebben echt iets toegevoegd aan onze vakantie en we vinden het heel fijn dat ze de moeite nemen om helemaal uit Ubud naar ons toe te komen.
Ik ga dit verhaal afsluiten met heel veel groeten uit een mooie plekje op Bali waar het elke dag warmer lijkt te worden.
Kees Smetsers
Oprichting van een vriendenclub voor de Nederlandse stichting High5Rehab ten behoeve van het project in Lovina op bali.
Mijn vorige email was eigenlijk een aanklacht tegen de elite die over in de wereld de bevolking uitbuit om zichzelf te kunnen verrijken. Nu ik hier op Bali ben zie ik elke dag waartoe dat kan leiden. De Balinezen leiden een bestaan waarbij ze met grote moeite het hoofd boven water kunnen houden. De situatie in Europa is hiermee niet te vergelijken omdat wij een heel andere levensstandaard hebben. Maar toch kan het gedrag van de managers en directeuren in Europa grote gevolgen hebben voor de Europese bevolking. Mede door het gedrag van de machthebbers die onverantwoorde risico's hebben genomen is er een situatie ontstaan die mogelijk kan leiden tot het in elkaar storten van de euro. Heel Zuid Europa (Spanje, Portugal, Italie, Griekenland) is eigenlijk al failliet en in deze failliete boedel worden nu karrevrachten vol euro's gestort die nooit meer terugkomen. Italie is het laatste voorbeeld dat nu aan de beurt is. Dit land is geregeerd door een charlatan (Berlusconi) die alle touwtjes in handen had en zonodig wetten maakte om te voorkomen dat zijn criminele gedrag zou leiden tot vervolging door justitie. Aan dit soort landen gaan we nu miljarden euro's geven wat tot gevolg heeft dat de sociale samenleving in versneld tempo wordt afgebroken. En wij kijken allemaal lijdzaam toe. Wat kunnen wij er tegen doen ?
Het antwoord is liefde. Toen ik vanmorgen met Ria en Wim op weg was naar Candidasa, ons volgende logeeradres, dacht ik aan Marieke de Wit en Marjanne Oomen die een gedeelte van hun leven ten dienste stellen aan de kwetsbare Balinese kinderen die op het project van de Nederlandse stichting High5Rehab in Lovina door operaties, fysiotherapie en revalidatie weer kans krijgen op een betere toekomst. Samen met hun Balinese medewerkers/collega's brengen zij daar iets groots tot stand. Zij geven zonder iets terug te verlangen. Heel vaak heb ik nagedacht over de vraag hoe ik hen kan helpen.
Ik ben begonnen met het schrijven van mijn boek ' Reizen door het echte Bali' waarvan de opbrengst ten goede komt aan genoemd project. Dat is het begin. Nu ik weer in Bali rondreis ben ik heel veel bezig met het antwoord op de vraag hoe ik High5Rehab structureel kan helpen. Bij mij is het idee ontstaan om een CLUB VAN VRIENDEN VAN HIGH5REHAB op te richten. Iedereen die lid van deze club wil worden zou zich dan bijvoorbeeld kunnen verplichten om een aantal jaren (bijvoorbeeld 5 jaren) elk jaar 100 euro te schenken aan High5Rehab. Deze manier van doneren geeft een waarborg voor High5Rehab van een vaste inkomstenbron waarmee de kosten van hun activiteiten kunnen worden bestreden. (Een bijkomstig voordeel is dat deze manier van schenken fiscaal volledig aftrekbaar is)
Het is een idee dat is ontstaan uit mijn lidmaatschap van Running Team Oirschot. Deze club van een klein aantal enthousaiste harlopers/vrijwilligers heeft in een heel kort tijdbestek haar doel geraliseerd, namelijk het verwerven van een bungalow in Posterholt waar mensen met kanker uit de Gemeente Oirschot samen met hun gezin een week kunnen bijkomen van de zorgen die zo'n ziekte met zich meebrengt. Daarnaast zijn er inmiddels electrische fietsen aangeschaft voor dit doel en kan er ook gebruik worden gemaakt van de diensten van een masseur. Een gedeelte van de inkomsten van Running team Oirschot is afkomstig van een CLUB VAN 100 waarmee continuiteit van het Running Team Oirschot gewaarborgd wordt. Het zou prachtig zijn als er ook zoiets mogelijk zou kunnen zijn voor het project van de stichting High5Rehab in Lovina op Bali. Ik ga dit idee verder uitwerken met Marieke en Marjanne. Ik hoop echt dat er mensen zijn die lid willen worden van de CLUB VAN VRIENDEN VAN HIGH5REHAB. Het kan een daad van liefde zijn in de egoistische wereld waarin wij leven.
In Candidasa werd ik door de lieve mensen van KELAPA MAS BUNGALOWS welkom geheten. Het is mijn favoriete kleine bungalowparkje op Bali waar de liefde met een grote letter wordt geschreven en waar het echte Bali aanwezig is. Tot mijn grote vreugde ontmoette ik hier ook mijn Limburgse vrienden Ade en Nellie uit Geleen die in een ver verleden mijn eenzaamheid op Ambon verlichtten door hun warme gastvrijheid. Met hen ga ik samen met Ria en Wim hier een paar heel mooie dagen beleven. De zon werkt volop mee want de hemel is leeggeveegd door de wind die is komen opsteken.
Ik afsluiten met jullie allemaal heel veel groeten te sturen,
Kees Smetsers
Babymutsjes voor zwangere Balinese vrouwen in Padangbai, Bali
Vanmorgen was ik weer heel vroeg wakker. Ik ontwaak hier elke dag om zes uur als het licht wordt. De dag begint dan voor mij met een wandeling door het dorp waar het leven al om een uur of vier is begonnen als de Balinese vrouwen naar de markt gaan.Vandaag is het feest van de ' Volle Maan' . Overal in het dorp waren de inwoners bezig met het maken van ' Penjors' . Dat zijn lange buigzame bamboestokken waarin heel kunstige decoraties van uitgesneden palmblad worden bevestigd en daarna langs de straat in de grond gestoken. Het is een schitterend gezicht om zo'n hele straat versierd te zien met de creatieve kunststukjes van de Balinese bevolking. Het wordt echt een groot feest dat drie dagen gaat duren en zich hoofdzakelijk afspeelt in de dorpstempel waar Balinese dansen worden gedanst en de hele dag wordt gebden door de inwoners van het dorp die zich in hun beste kleren hebben gestoken.
De kinderen van het dorp gingen vandaag naar school en dezelfde traditionele kleren als hun ouders vandaag dragen. Wat een prachtig gezicht om die kleine ukken uitgedost als kleine prinsen en prinsessen naar school te zien gaan. Ik ben gewoon bij de ingang van de school gaan zitten en heb daar het prachtige schouwspel bewonderd. Geweldig hoe deze mensen leven. Ze worden door hun eigen machthebbers arm gehouden en zullen altijd machteloos staan tegen de zelf verrijking van de elite hier. Maar desondanks leven ze het leven met een flair en een opgewektheid waar ik vaak jaloers op ben.
Och....er is niet zoveel verschil tussen het balineseleven en het europese leven bij ons.Bij ons zorgt de elite van managers van banken, verzekeringsmaatschappijen, zorginstellingen, overheidsinstellingen etc. dat ze hun zakken kunnen vullen met exhorbitante salarissen en bonussen die ze nooit waar kunnen maken. In hun arrogantie vinden ze dat ze het grote geld waard zijn omdat ' men in Amerika ook zoveel krijgt of nog meer' (Ga dan alsjeblief naar Amerika is mijn antwoord). Door hun graaicultuur wordt de sociale samenlevingin Nederland ten gronde gericht en zijn de kwetsbare mensen de dupe. In Bali is de corruptie en graaicultuur veel meer zichtbaar, Bij onskomt het ook steeds meer aan de oppervlakte. Het wordt steeds erger en de regering treedt er niet tegen op. Wij laten het toe want elke keer weer kiezen we voor een regering die niets aan deze zaken doet. Eigenlijk zijn we net zo lijdzaam als de Balinezen. We laten het gewoon gebeuren....
Vandaag is er eindelijk een einde gekomen aan de dagen met bewolking en heftige regenbuien. Er is een fris zeewindje gaan waaien waardoor de wolken zijn weggeblazen en de zon eindelijk kans krijgt om ons te verwennen. Meteen na het ontbijt zijn we naar het witte strandje rechts van Padangbai gegaan. Daar zat het kleine zwangere Balinese vrouwtje ERNA al op ons te wachten. Ik had voor haar wat babymutsjes meegenomen die door bejaarden in Nederland zijn gebreid en aan mij meegegeven toen ik vertrok naar Bali. Erna straalde toen ze de babymutsjes kreeg, ze hadden niet beter terecht kunnen komen. Ook zij en haar man zijn heel arm maar stralen wel heel veel liefde en warmte uit. Het was het begin van een mooiestranddag. Toen we in de namiddag bruingebrand en lekker loom van het zwemmen in het blauwgroene water weer terugliepen naar het dorp waren we met onze gedachten al een beetje bij het tempelfeest van vanavond. Dat wordt een romantische nacht, volle maan, feestelijk geklede Balinezen, een mystieke sfeer, een avond om naar uit te zien....
Morgen vertrekken we naar Candidasa waar we in Kelapa Mas Bunbgalows gaan logeren. Ik stuur jullie allemaal heel veel warme groeten,
Kees
"Warung Erna" in Padangbai, Bali.
Vanmorgen zat ik de op rotsen van gestolde lava bij het witte strand aan de rechterkant van Padangbai een beetje te dagdromen en over de zee uit kijken waarop onrustige golven naar het strand rolden. Het water stroomde elke keer met grote kracht onder de rots door waarop ik zat en daarbij maakte het een geluid dat leek op een ademende walvis. Elke keer spoten er duizenden druppeltjes water omhoog die mij een voortdurende douche bezorgden. De elementen van de natuur maakten mijn hoofd leeg. Het was een ideale plek om even weg te drijven en de afgelopen dagen te laten bezinken. Er was zoveel gebeurd. En toch hadden we eigenlijk helemaal niets gedaan. Bali was echt ' naar ons gekomen'. Elke keer blijkt weer dat je niet van tempel naar tempel hoeft te rennen, of vogelparken en olifantencentra te bezoeken. Als je gewoon de tijd neemt om ergens wat langer te ' zijn' dan komt Bali echt naar je toe en dan gebeuren er de mooiste dingen. Het levert heel mooie vriendschappen op met de plaatselijke bevolking of een toerist die zomaar op je pad komt, zoals Angelina. Ik geniet van deze ontmoetingen die diep naar binnen gaan en mij elke keer weer energie geven.
Toen ik door het witte warme zand weer langzaam terug liep naar de plek waar Ria en Wim zateren zag ik bij een ' warung' (een hutje wwar de plaatselijke bevolkiing eten voor je kookt) de naam Erna staan. Heel grappig want de zus van Angela heet Erna en ik had haar naam al eerder op een catamaran zien staan toen we in Lovina naar de dolfijnen gingen. Ik liep naar het hutje en weet je wat de zwangere Balinese vrouw vroeg toen ik mij voorstelde ? ' Waar zijn Erna en Jan ? ' vroeg ze. Wat bleek ? Erna en Jan uit Liempde zijn hier in maart ook met mij geweest en toen hebben ze elkaar ontmoet. Wat is de wereld toch klein.....
Ik had honger gekregen en ging in het hutje een heerlijke gegrilde makreel met nasi en groenten eten. De lucht begon echter steeds donkerder te worden en daarom besloten we terug te gaan naar onze bungalow in Padangbai. Het zoontje van Erna bood aan om ons te begeleiden. Hij nam een pad dat wij niet kenden en liep op zijn slippertjes voor ons uit. Wij stijve nederlanders konden het manneke niet volgen. ' Schiet eens op' zei het kind en liep snel door. Het resultaat was dat Ria en Wim allebei een stevige smak maakten toen ze van een stuk lavarots afgleden. Later moesten we er om lachen maar voor het zelfde geld hadden we weer naar het zelfde ziekenhuis (Penta Medica in Padangbai) gemoeten waar Ria gisteren is geweest. Wij houterige Nederlanders moeten ons niet meer op glad ijs begeven en zeker niet op glibberige lavapaadjes. Maar goed, we kwamen uiteindelijk wel weer veilg (en besmeurd met modder) bij onze bungalow aan. Het was weer eens goed afdgelopen.
Ik sluit deze email af met jullie allemaal lieve groeten te sturen,
Kees