Een spannend avontuur op Ibiza.

Een jaar of 10 geleden ben ik naar Ibiza geweest en heb daar gelogeerd in een appartement in het stadje Portinatx. Deze plaats ligt aan een paar heel mooie baaien in het noorden van het eiland Ibiza. Destijds was dat een bewuste keuze, omdat ik geen zin had in de drukte van het zuiden en westen van Ibiza, waar de meeste "party liefhebbers" naar toe gaan.

Deze keer had ik samen met Angela opnieuw gekozen voor een verblijf in Portinatx en ook voor de huurauto was de keuze gevallen op Sunny Cars met een volledige verzekering tegen eventuele schade. Na de aankomst met Ryanair werden we met een shuttlebus naar het verhuurkantoor van GOBYCAR (tegenover het vliegveld) gebracht, waar we een splinternieuwe Hyundai i20 kregen. De rit van het vliegveld naar Portinatx duurde niet zo lang, wat dat was maar 40 kilometer. Onderweg zagen we hoe dor en droog Ibiza in juni al is.

Portinatx heeft twee heel mooie baaien, te weten Platje s'Arenal Gros en het wat kleinere Platja s'Arenal Petit. Het zijn baaien met kristalhelder water, waarvan de kleuren naar gelang het moment van de dag veranderen in azuurblauw, groen en turqoise. Echt een heel mooi plaatje dat wordt omgeven door het groen van de pijnboombossen, die Portinatx omringen.

In Portinatx kregen we van een vriendelijke "Jorge" de sleutels van appartement 5B van het complex ES GROP APARTAMENTOS. Dat bleek het hoogste appartement te zijn van het gebouw met een heel groot dakterras en en werkelijk schitterend uitzicht op de baai van het strand s'Arenal Petit. Echt een van de mooiste uitzichten, die ik ooit in mijn leven heb gehad. Dat maakte de krakkemikkige kitchenette van het appartement helemaal goed. Het appartement Es Grop staat gewoon bijna op strand. Via 70 (!) trappen waren we bij het goudgele strand, dat altijd schoon was en waar we ontzettend fijn konden zwemmen. De bodem van helder wit zand loopt daar heel langzaam af en het water is er echt glashelder. Onderweg kom je heel veel vissen tegen, die niet schuw zijn. Toen we wat brood mee namen aten ze uit onze handen en begonnen zelfs aan onze vingers te knabbelen.

Het was weer echt heel fijn in Portinatx, waar we beneden aan het water in een tafeltje aan het strand heerlijk konden eten. We voelden ons prima en maakten in de daarop volgende dagen mooie tochtjes door het noordelijke gedeelte van Ibiza, waar we door de stadjes Sant Gertrudis en Sant Joan de Labritja slenterden.

Wat is er veranderd op Ibiza ?

Het leven op Ibiza is een stuk duurder geworden. Dat heeft onder andere te maken met de komst van de rijken der aarde, die met een goed gevulde beurs en een groot jacht in de baaien van dit mooie eiland liggen om hun rijkdom te laten zien. Op het eiland zelf zijn er heel veel prachtige villa's gebouwd en de restaurants zijn vaak chique "lounges" geworden, waar je tegen betaling van tientallen euro's liggend op loungebedden de dag door kunt brengen. Een etentje in dergelijke restaurants kost een vermogen. Een hoofdgerecht van vis kost bijna overal veel meer dan in Nederland. En toch zitten alle chique restaurants daar vol, het leek wel of alle rijken van de wereld hier waren samen gekomen. De (oude) hippies zijn verdwenen, in plaats daarvan zijn er nu heel veel mensen met veel geld en een groot ego gekomen en die hebben hun plaats ingenomen.

En dan de stranden, wat is daar ook veel veranderd. Het leek wel één grote catwalk, waar alle strandgasten zich kennelijk beschouwden als de sterren op deze aardbol. Het meest verbazingwekkend vonden we de "influencers" . We wisten natuurlijk wat deze vrouwen en mannen doen en hoe ze leven, maar hier werd het voor onze ogen uitgebeeld.

Op een gegeven moment kwam een redelijk uitziende vrouw van een jaar of 40 voorbij met een strandbedje dat veel te klein voor haar was. Zij droeg ook een badeendje en een schepje. Ze legde haar mobiele telefoon strategisch neer, zodat ze zichzelf kon filmen en ging toen op haar buik liggen. Vervolgens begon ze als zeehondje met haar armen en benen in de lucht te bewegen in de richting van haar mobiele telefoon. Daarbij vertelde ze een verhaal voor haar "volgers" en probeerde daarbij zo mooi mogelijk te zijn. Als ik niet beter wist, dan zou ik gedacht hebben dat ze helemaal gek was geworden. Komisch was het ook.

En dat ging zo de hele dag door, overal op het strand stonden mooie en ook niet mooie mensen zich te filmen en heel veel moeite te doen om er stralend uit te zien. Jonge meisjes en vrouwen, maar ook mannen, ze waren allemaal met hun uiterlijk bezig. Hun billen, lippen en ogen waren al met botox gevuld of opgelift. Wat een schijnwereld ! Na een tijdje besteedden we er geen aandacht meer aan en genoten met volle teugen van het zwemmen en het heerlijk heldere water van de baai.

Na bezoeken aan de dorpen Sant Joan de Labritja en Sant Gertrudis gingen we op vrijdag 20 mei naar de grot "Cova des Culleram" in de buurt van de badplaats Cala Sant Vincent. We parkeerden onze auto bij het begin van het grindpad dat naar de grot zou leiden en liepen de berg op. Honderd meter van de grot moesten we weer afdalen over en pad met rotsen en toen kwamen bij de grot waar een vriendelijke man met de naam Dani ons wat uitleg gaf over de grot. Toen we naar binnen gingen bleek de grot niets voor te stellen en daarom gingen we weer snel naar buiten. Op het stenen trapje bij de uitgang verloor Angela plotseling haar evenwicht en viel achterover op de stenen. Ze had zoveel pijn aan haar pols en rug dat ze niet meer op kon staan.

Eigenlijk wist ik op dat moment al dat onze vakantie op Ibiza hier eindigde....

Wat daarna volgende is een avontuur op zich....

Dani, de bewaker /gids bij de grot, belde meteen het alarmnummer 112 en toen gebeurde er iets wat bijna op een wonder leek. Binnen een kwartier stond er boven op het rotspad, honderd meter van de grot, een gele ambulance met twee hulpverleners die snel afdaalden en Angela onderzochten. Het vermoeden van een gebroken pols werd door hun bevestigd. Terwijl zij bezig waren kwamen 5 minuten later boven twee brandweerauto's aanrijden met 7 "bomberos" (brandweermannen). Zij daalden ook af naar de grot en begonnen met het stabiliseren van Angela op een brancard. Het waren allemaal sympathieke en ook nog eens knappe jonge mannen met baarden. Dat was dus voor Angela een geluk bij een ongeluk. Nadat ze Angela goed gestabiliseerd hadden begonnen ze met het dragen van Angela over het rotsachtige pad naar boven. Het was een indrukwekkend gezicht om de zeven sterke mannen Angela op de brancard naar boven te zien dragen. Wat een helden zijn dit en ook de twee hulpverleners die de brandweermannen assisteerden.

Angela werd in de ambulance gelegd en toen begon de rit over de haarspeldbochten van de berg naar het ziekenhuis "Can Misses" in Ibiza stad. Ik kon de ambulance niet volgen want ik wilde niet riskeren dat ik veel snelheidsboetes zou krijgen. In het ziekenhuis werd ik verenigd met Angela. Er werden foto's gemaakt en daaruit bleek dat de pols gebroken was maar ook dat er gelukkig geen fracturen waren in het heup- en bekken gebied. Het zetten en gipsen van de pols deed veel pijn en daarom kreeg Angela pijnstillers.

Na de zes (!) uur durende behandelingen in het ziekenhuis werd Angela met veel pijn in onze huurauto gereden en konden we weer terug naar ons appartement in Portinatx. Toen we daar aangekomen waren gingen we contact leggen met de ANWB Alarmcentrale. Toen onze teleurstelling en verbazing kregen wij te horen dat repatriëring niet mogelijk was, zolang Angela niet zelfstandig kon lopen. We moesten maar daar blijven totdat Angela weer zou kunnen lopen, ook al zou het weken kunnen duren. Dit antwoord was een grote teleurstelling voor ons. Gezien het voorgaande zijn we daarna drie dagen op onze kamer gebleven, tot de dag dat we naar Es Cana zouden gaan, waar we de laatste twee dagen zouden doorbrengen in Hostel Los Pinos.

De rit nar Es Canar in onze huurauto was heel moeilijk. In Es Canar heb ik een toevallige voorbijganger aangeschoten met de vraag of hij Angela mee naar boven wilde dragen over de trap (er was geen lift). De jongeman deed dat graag en even later zaten we in onze verrassend mooie ruime kamer met balkon. Maar daar konden we ook niets doen. Gelukkig was er een huisarts in het gebouw langs Los Pinos. Die kwam op ons verzoek helpen met een injectie met cortisonen, die hij een dag later herhaalde. Ook zorgde hij voor een sterkere pijnstiller. Dat hij voor deze twee korte bezoekjes 240,00 euro in rekening bracht, was minder mooi. Maar Angela kreeg er meer vertrouwen door, zeker toen ze Huub van der Heide later aan de telefoon had gehad, die haar medisch advies gaf en haar mentaal oppepte met zijn humor. Huub bevestigde ook de mogelijkheid van "special assistence" op het vliegveld, wat de terugreis makkelijker zou maken. Ondanks de weigering van de Alarmcentrale van de ANWB om repratiëring te regelen, bracht het gesprek met Huub weer hoop in Angela's hart en hoofd. Huub van der Heide is de orthopedisch chirurg, die jarenlang de kinderen in Indonesië heeft geopereerd, die een klompvoetje hadden en nooit hadden kunnen lopen. De Bali Runners hebben die operaties al heel veel jaren gefinancierd en daardoor is er een heel mooie band met Huub ontstaan, die met zijn ervaring en mensenlievendheid een echte ambassadeur voor de Bali Runners is. Huub heeft Angela op deze dag echt weer hoop gegeven en daarvoor zijn wij hem heel dankbaar.

Dankzij de "special assistence" verliep de terugreis heel voorspoedig. Angela werd op het vliegveld van Ibiza opgevangen door een lieve medewerkster, die haar in een rolsstoel langs alle incheckbalies en veiligheidscontroles loodste. Daarna ging ze met Angela en mij in een soort vrachtauto, die tot de deur van het vliegtuig werd gereden en vervolgens omhoog ging tot de deur van het vliegtuig. Daarna reed de medewerkster Angela naar haar stoel en kon de vlucht naar Eindhoven beginnen. Bij aankomst in Eindhoven herhaalde alles zich in omgekeerde richting en even later kon Angela in de bestelbus van Henk van Gerven (Bali Runner) stappen, die haar naar huis bracht. Het avontuur was ten einde. Angela is weer thuis, waar ze kan herstellen van haar ongeval. Een compliment is op zijn plaats voor Ryanair en alle hulpverleners, brandweermannen en andere lieve mensen, die Angela geholpen hebben. Wat mooi om te constateren dat er in de wereld nog zoveel mensen zijn, die niet egoistisch zijn en de medemens helpen...