Rennen langs het strand

Vanmorgen ben ik in de vroege morgen (06.30 uur) wezen rennen langs het strand van Pemuteran. Het was overal nog volmaakt stil, ik was (bijna) de enige toerist die al uit zijn bed was gestapt.

De zon begon met zijn gouden stralen de hemel te kleuren. Het begon met bloedrood en daarna kwamen veel pasteltinten, die sfeer op het strand heel bijzonder maakten.

Het was laag water en onder mijn hardloopschoenen knisperden de vele schelpjes die de zee vannacht naar het strand had gebracht.

Ik was even alleen op de wereld, maar nadat ik een half uurtje had gerend zag ik de catamarans met vissers terugkeren van hun nachtelijke visvangst.

De netten van de vissers zaten vol vis en die lieten ze blij aan mij zien. Ze konden vanavond weer vis eten met wat rijst en groenten en daarom waren ze helemaal tevreden.

Deze mensen leven in eenvoud, totaal anders als wij. Ze hebben helemaal niets, maar in mijn ogen zijn ze veel rijker als wij. Onze materiële behoeften zijn zo groot geworden dat wij constant onderweg zijn naar ons volgende doel. Hier leven ze in het nu en zijn de behoeften minimaal. Bij ons worden de winkelkarretjes volgestopt met chips, red Bull en andere rotzooi, die onze gezondheid verpesten en mensen dik en ziek maken.

Het is echt confronterend om te zien hoe rustig de mensen hier leven, niet gevangen in tijd en steeds groter wordende eisen, die materiële welvaart met zich meebrengt.

Nadat ik over het strand terugliep naar het Adi Assri Resort, kwam ik Angela en Ria tegen, die volop aan het genieten waren van hun ochtendwandeling over strand.

Ik ging douchen in de open badkamer van ons huisje. Wat is dat een heerlijk gevoel om onder de blote hemel het verfrissende water over je lijf te laten lopen....

Na de douche en een heerlijk ontbijt gingen we wandelen in een van de straatjes richtingen de bergen, die de baai van Pemuteran omringen. Daar hadden we een ontmoeting met een Balinese familie, die tussen het groen op een erf woonden, waar varkentjes en kippen rondscharrelden. De moeder van het gezin was al 85 jaar, maar nog vol levenslust en ze lachte volop, ook al had ze geen tanden meer. Ook dit gezin was weer een voorbeeld van de hartverwarmende gastvrijheid en openheid van de Balinezen. Dit is echt de reden, waarom ik zo vaak terug ben gegaan naar dit mooie eiland. Het is allemaal in één woord samen te vatten, liefde. Dat woord is veel belangrijker dan alle materiële welvaart, die wij gewend zijn en waarvoor we een vette prijs betalen. Natuurlijk heeft elke medaille twee kanten, ook hier, want er is corruptie en armoe en dat ziet de toerist meestal niet. Maar wat overheerst is toch de liefde van de Balinezen voor de gasten die naar hun eiland komen. Dat gevoel zal ik altijd meenemen, elke keer weer. En het is ook de magneet die mij altijd zal doen verlangen om naar Bali terug te gaan. Misschien kunnen jullie nu even voelen wat ik voel. Dat zou mooi zijn.

Kees Smetsers

Pemuteran, waar het heerlijk rustig was, maar niet lang.

Nadat we in Belimbing afscheid genomen hadden genomen hadden van Made Sepel en het personeel van Cempaka Belimbing, bracht een vrolijke Ketut ons naar Pemuteran.

Tijdens de rit door de bergen richting Siririt, werd er heel wat gekletst want Ketut kan heel goed Nederlands. Het ging vooral over het leven in Nederland en de verschillen met het dagelijkse leven in Bali.

Ketut reageerde geschrokken toen wij vertelden dat het drugsgebruik in Nederland zo toegenomen is, want in Bali is dat veel minder het geval. Ook vond hij het heel erg dat de mensen zo ver van de natuur af zijn komen staan. Waar Ketut woont en ook in andere dorpen op het platteland van Bali is het sociale leven nog grotendeels intact gebleven en leven de mensen dicht bij de natuur, die hen alles geeft wat ze nodig hebben.

Terwijl wij dit gesprek hadden zagen we om ons heen op de hellingen van de bergen de Balinezen in de rijstvelden werken. De rijstvelden zagen er overal heel goed onderhouden uit en het was constant een mooi schouwspel om dat te zien. Daardoor vlogen de kilometers voorbij en waren we al snel in Pemuteran, waar we hartelijk welkom werden geheten door het personeel van het Adi Assri Resort, die een prachtige welkom boodschap in onze kamer had gemaakt. Vanuit ons bed kijken we uit over de zee, die hier heel rustig is.

Morgen gaan we snorkelen bij het Biorock project. Waarschijnlijk zullen we een van de weinigen zijn, want er zijn hier nagenoeg geen toeristen. Dat was in Belimbing ook al het geval. Onbegrijpelijk, want bij aankomst op het vliegveld was het daar heel druk met vooral veel jonge mensen. Waarschijnlijk zijn die allemaal naar het zuiden van Bali gegaan (Kuta, Canggu, Legian, Sanur).

Wij houden van de rust en die hebben we hier gevonden, dat dachten wij tenminste. Om een uur of vier begonnen echter drie moskeeën hun luide gebeden over ons uit te strooien, gewoon door elkaar heen. Wat een herrie, ongelooflijk, de rust was in een keer verdwenen. Ik probeer echt tolerant te zijn en respekt te hebben voor alle geloven, maar zo nu en dan vind ik het toch moeilijk.

Soms is het echt moeilijk om mee te bewegen in de wereld om mij heen, ook al doe ik nog zo mijn best om ieders manier van leven te begrijpen en respecteren. Mijn basis principes worden steeds vaker op de proef gesteld en dat gebeurt ook hier op Bali. Het beste wat ik kan doen is bij mij zelf blijven en dat probeer ik ook want mijn eigen ik is mijn beste raadgever.

Gelukkig vind ik hier op Bali vooral heel veel lieve mensen en dat maakt mijn vakantie elke keer weer tot een feest. Heel leuk dat jullie met mij mee willen reizen.

Kees

Belimbing, waar het échte Bali overal is.

Ubud is voor mij altijd een plek geweest, waar ik echt kan " landen". Het verschil tussen het leven in Nederland en Bali is zó groot, dat het enkele dagen duurt voordat je mee kunt gaan in het ritme van het leven op Bali. Helaas is Ubud erg druk geworden en dat merk je vooral 's nachts als de harde muziek in de bars en restaurants het haast onmogelijk maakt om te slapen. Toen we na twee dagen op weg gingen naar ons volgende logeeradres waren we daarom zoals altijd weer blij om het drukke zuiden van Bali te verlaten. Voor jongeren is het een eldorado, maar voor mij is het niet mij favoriete plek.

Ketut had ons uitgenodigd om zijn huis te bezoeken. Hij woont op het platteland, midden in de rijstvelden, tussen Denpasar en Ubud. We werden gastvrij ontvangen door zijn vrouw Erni en de zonen Tristan (11 jaar) en Kayana (8 jaar). Mooi om te zien dat ze zo blij waren om ons te zien. Erni had heerlijke pisang goreng gebakken en avocado juice met chocoladesaus gemaakt. Het werd een gezellig uurtje en daarna vertrokken we weer, op weg naar Belimbing, dat in de bergen lgt.

Na Antosari boog de weg rechtsaf en verlieten we de drukke hoofdweg die naar Java leidt. Links en rechts ontvouwde zich een prachtig landschap met spiegelende rijstterrassen. Dit gedeelte van Bali is een van de mooiste gebieden en toch komen hier bijna geen toeristen. Zó jammer, want al die toeristen, die alleen maar in het zuiden van Bali blijven, krijgen het echte Bali niet te zien.

Bij ons volgende logeeradres Cempaka Belimbing werden welkom geheten door de sympathieke manager Made Sepel, die ik al ongeveer 20 jaar ken. Twee Balinese vrouwen hingen een krans van frangipanibloemen om onze nek. Wat een verschil met Ubud, waar het overal druk is. Hier overheerst de stilte en de eenvoud van de natuur. Alles is hier nog steeds zoals het altijd is geweest. Hier is het dagelijkse leven nog niet beïnvloed door het massatoerisme.

Een uurtje later liepen we naar een dal met schitterende rijstterrassen, maar twee honderd meter van ons logeeradres Cempaka Belimbing. Daar was een Balinees met een traditioneel gereedschap het rijstvelden aan het bewerken. Hij begroette mij en bleek perfect Engels te spreken Al heel gauw kwam ons gesprek op het leven in Nederland, waar de meeste mensen nu ver van de natuur af staan. "De natuur is de basis van ons leven " zei de Balinese man en ik was het helemaal met hem eens.

Nadat we nog enige tijd hadden zitten kijken naar de spiegelende rijstvelden voor ons, gingen we terug en even later zaten we te genieten van een diner met om ons heen de geluiden van een gekko. De krekels deden ook hun best, samen met de kikkers, duiven en nog veel meer dieren die ons een concert gaven als afsluiting van weer een bijzondere dag.

De volgende dag gingen we met gids Wayan drie uur wandelen in de bergen bij Cempaka Belimbing. Het was weer prachtig weer en de zweetdruppels liepen over ons voorhoofd toen we het pad over de glooiende rijstterrassen beklommen en ons een weg baanden door dicht begroeide dalen, waar overal het geluid van stromend water te horen was. Onze gids liet ons zien wat hier allemal groeit in de natuur. Nootmuskaat, ananas, kaneel, lemongras, advocado, bananen, koffie, vanille en nog veel meer. De natuur is hier heel rijk en geeft de Balinezen alles wat ze nodig hebben. Op een gegeven moment opende onze gids een opgerold bananenblad en daar zat een jonge vleermuis in. Het werden drie uren vol verassingen, waar we echt van genoten.

Ik heb nog vergeten te vertellen dat ik vanmorgen al heel vroeg (06.45 uur) ben gaan hardlopen. Dat viel niet mee want de hellingen van de bergen zijn steil en de temperatuur komt niet onder de 25 graden. Daarbij komt dat de honden hier niet echt goed opgevoed zijn. Maar ja, straks moet ik na mijn vakantie weer met mijn loopmaatje van de Bali Runners op pad, dus moet ik hier mijn conditie op peil houden. Lange afstanden lopen gaat hier echter niet, maar dat compenseer ik wel met veel zwemmen en lange wandelingen.

Vanmorgen werden we gewekt door het geluid van de gamelan en toen zagen we door de gordijnen van onze slaapkamer inde verte tussen de palmbomen een lange stoet prachtig geklede Balinezen op weg naar een tempel lopen. Dit is Bali zoals ik het 40 jaar geleden heb leren kennen. Ik ben blij dat ik dit weer met Angela en Ria mag beleven. Straks gaan we met een gids helemaal naar de zuidkust fietsen dat wordt weer een bijzondere dag. Maar nu heb ik genoeg geschreven en daarom sluit ik dit verhaal af met lieve groeten vanaf dit mooie eiland.

Kees

Bali is nog steeds, zoals het altijd was, maar dan anders.

De zestigste keer...

Het is bijna niet te geloven, maar ik ben nu voor de zestigste keer op het eiland Bali. Dus je kunt het gerust een verslaving noemen.

De vliegreis naar Bali met Singapore Airlines (SQ323 EN SQ936) verliep prima, maar het online invullen van de "customs declaration" vergde voor mij als digibeet veel zweetdruppeltjes. Het verdient aanbeveling om dat thuis al te doen.

Zoals altijd stond mijn vriend Ketut ons op het vliegveld op te wachten om ons naar Ubud te brengen, het vroegere kunstenaarsdorp dat nu overspoeld wordt door vooral jonge toeristen. Dat het hier zo druk is, dat merkten we meteen doordat alle ATM pinautomaten leeg waren. Na heel veel pogingen ben ik maar de Mandirabank tegenover de markt gegaan. Daar heb ik meteen 4.000.000 rupia gepind, ik ben dus nu miljonair. De koers was vandaag 16800 rupia voor een euro. Dus zó rijk ben ik nu ook weer niet.

Vandaag hebben de de wandeling gemaakt naar het traditionele dorpje Bankiangsidem, die begon met een cappuccino in het historische IBAH hotel (super mooie tuin) en eindigde bij Kafe Karsa, net voor het dorpje Bankiangsidem. Een mooie wandeling, maar de zon deed ons wel puffen.

De eerste dag besloten we in het echt superfijne Cafe Wayan, waar ik zoals altijd "lemon chicken" bestelde. Och... ik ben zo voorspelbaar, je zou het zelfs saai kunnen noemen.

Natuurlijk hebben we op de eerste én de tweede dag een massage gehad bij Lily's Spa. Super ontspannen is dar, een uur lang voor 6 euro.

De stijfheid van onze spieren verdween als sneeuw voor de zon. Angela en mijn zus Ria vonden het ook super en we liepen alle drie als een veertje zo licht weer terug naar het Pertiwi Resortdtat ons eerste logeeradres is. Guus en Antoinet zullen het zeker herinneren van vorig jaar. Een fijne plek midden in Ubud, maar toch rustig, behalve 's nachts als de muziek van de bars en restaurants de stilte verstoort.

Het begin van deze vakantie is weer goed . De lieve Balinezen geven ons overal zo'n fijn gevoel dat we ons meteen thuisvoelen.

Ons volgende logeeradres is Cempaka Belimbing, boven in de bergen met uitzicht op de vulkaan Batukaru en dat is weer helemaal anders als Ubud. Belimbing is de geboorteplaats van Ketut en het is echt een oase van rust. Daar zal ik mijn volgende verhaal schrijven.

Allemaal lieve groeten uit Bali.

Kees

Kasteel Aldenghoor, een van de parels van het Leudal.

Kasteel Aldenghoor, een heel mooie locatie voor een romantisch verblijf.

Op 21 januari werd ik 77 jaar en dat wilde ik gaan vieren met een wandeling in het Leudal en een verblijf in Kasteel Aldenghoor, dat aan de rand van het dorpje Haelen is gelegen. Het moest een verrassing worden voor mijn partner Angela en dat lukte goed.

We begonnen ons weekend met een heel lekkere cappuccino in Boscafé Busjop, Busschopsweg 9, 6093 AA Haelen.Ik kende dit gezellige boscafé van de Leudaltrail, die ik hier vorig jaar met mijn loopmaatjes had gelopen. Ik was toen al onder de indruk van de locatie (aan de rand van een heel mooi natuurgebied), het bijzondere interieur en de gastvrije ontvangst. Na de overheerlijke cappuccino begonnen we aan onze wandeling door het besneeuwde bos, dat er door de sneeuw nog mooier uitzag. Het natuurgebied Leudal is werkelijk heel bijzonder en ook heel uitgestrekt. Het werd geen lange wandeling, want de bevroren sneeuw maakte het wandelen toch wel een beetje lastig. Rond 12.00 uur waren we weer terug en konden we in Boscafé Busjop gaan genieten van een overheerlijke lunch.

Onze volgende stop zou een bezoek worden aan het Bezoekerscentrum Leudal, Roggelseweg 58, 6081 NP Haelen. Dat was maar een paar kilometer rijden. We werden daar heel goed geinformeerd over alles, wat het Leudal te bieden heeft. Vanaf het bezoekerscentrum liep er een mooi pad langs het riviertje, dat daar door de bossen kronkelt. Dat pad bracht ons naar de Leumolenen dat was het punt, waar we begonnen aan de terugtocht naar het bezoekerscentrum.

Het was intussen al ver in de middag geworden en daarom was het tijd om in te gaan checken bij Kasteel Aldenghoor, Kasteellaan 11, 6081 AN Haelen.Natuurlijk was mijn partner Angela blij verrast toen ze ontdekte dat wij de nacht door zouden gaan brengen in een van de kamers van de zijvleugel van dit historische kasteel. We werden heel gastvrij ontvangen door de gastheer van dit kasteel, die ons het verhaal vertelde over de bijzondere geschiedenis van dit kasteel. We voelden ons meteen thuis in de mooie kamer, die er uitzag of hij helemaal nieuw was, zó schoon was de kamer. Het uitzicht uit de kamer op het binnenplein en het kasteel gaf echt een heel romantisch gevoel en dat was er ook toen we later in het restaurant van het hotel genoten van een werkelijk heerlijk diner.

We sliepen die nacht als marmotjes in de prima bedden en we werden daardoor weer uitgerust wakker. Het ontbijt was heel uitgebreid en ook heel goed. Om een lang verhaal kort te maken: ons verblijf in Kasteel Aldenghoor liet niets te wensen over. Het was gewoon heel goed en daarom durf ik Kasteel Aldenghoor met een gerust hart aan te bevelen aan mensen, die een bezoek aan het Leudal willen combineren met een romantisch verblijf.

Hier zijn de gegevens van het kasteel:

Kasteel Aldenghoor,Kasteellaan 11, 6081 AN Haelen

Telefoon: 0475-203247

Email: [email protected]

Website: www.kasteelaldenghoor.nl

Een stukje Bali in het zuiden van Portugal.

Clube Porto Mos in Lagos (Algarve - Portugal)

Soms kom je tijdens een vakantie op een plek, die herinneringen oproept aan onvergetelijk mooie momenten in een ander land. De vakantie van Angela en mij in het stadje Lagos (Algarve - Portugal) is daarvan een voorbeeld.

Op zondag 8 oktober 2023 had ik de hele marathon van Eindhoven gelopen. Het lopen van een hele marathon is een echte uitdaging, zeker als je al 76 jaar bent. In de week vooraf was ik zoals altijd heel gespannen en onzeker. Maar dat verdween meteen nadat het startschot geklonken had. Ik begon meteen met het lopen van een tempo, dat voor mij comfortabel voelde en dat kon ik tot mijn eigen verbazing de hele wedstrijd volhouden. In de laatste kilometers op de Oirschotsedijk en de binnenstad van Eindhoven waren veel deelnemers aan het wandelen, maar bij mij kwam de adreline in mijn lijf en kon ik echt gaan genieten van de wetenschap dat het mij weer zou gaan lukken. Ik voelde geen vermoeidheid en kon op het Statumseind zelfs "waves" gaan maken met publiek, dat rijen dik langs het parcours stond. Constant kippenvel en een héél blij gevoel. In de laatste 100 meter reikte ik met mijn handen naar de hemel, waar mijn moeder en vader zeker genoten zullen hebben van dat moment. Het was weer gelukt.

De dag daarna kwam Henk van Gerven, mijn loopmaat van de Bali Runners die samen met Bas Lemmens ook de hele marathon had gelopen, Angela en mij vroeg in de morgen ophalen om ons naar vliegveld Eindhoven te brengen. Om half 8 vertrokken we met Transavia naar Portugal, waar we een week vakantie zouden gaan vieren. Tot mijn blijdschap voelde ik totaal geen spierpijn en ook geen vermoeidheid. Het lopen van een hele marathon had dus geen sporen achter gelaten. Het bleek dus weer dat mijn manier van trainen (vier maal per week 10 tot 15 kilometer en elke maand een halve marathon) goed was voor iemand van 76 jaar, die geen snelle tijd meer hoeft te lopen.

Toen we op het vliegveld Faro geland waren en onze huurauto van Sunny Cars hadden opgehaald bij het kantoor van Guerin, vertrokken we naar het stadje Lagos (Algarve), waar het hotel SUNPLACE RESORT "Clube Porto Mos" een week ons verblijf zou zijn. Toen we na een klein uur de poort van hotel binnenreden kregen we allebei het zelfde gevoel. Het was alsof we op het eiland Bali aankwamen en dat kwam door de prachtige groene tuin met palmbomen, hibiscusstruiken, bougainvillea en andere tropische bloemen. Tussen al dat groen lagen mooie villa's met in elke villa 3 appartementen. Toen we ingechekt hadden bij de vriendelijke receptioniste liepen we even de tuin bij het zwembad in. Daar was het mogelijk nog mooier en het uitzicht op de zee, het strand en de steile kliffen nog spectaculairder. Wat een mooie plek, het voelde meteen goed. Even later zaten we aan een heerlijke tonijnsalade en een glas verse jus d'orange. Na deze overheerlijke lunch gingen we naar onze kamer, die ruim was en comfortabel. Vanaf het terras keken we uit over de zee, waar we de golven op het strand zagen rollen. Het was een heel mooi begin van onze vakantie.

De volgende dag gingen we naar het dorp Ferragudo.Dat ligt tegenover de grote stad Portimao, aan het water dat vanaf de zee naar het binnenland loopt. Oorspronkelijk hadden we het plan om hier vakantie te gaan vieren, maar later werd het toch Lagos. Ferragudo heeft een gezellig oud centrum met een pleintje, waar een aantal goede visrestaurants zijn. Mijn broer en zijn vrouw zijn hier ook ooit geweest en op hun advies gingen we eten in het visrestaurant"Port Arade". Daar genoten we in de warme zon van een menu met een garnalencocktail, zeebaars en sangria. Angela had hoofdgerecht een ovenschotel met kabeljauw. Het was allemaal even heerlijk en we begrepen meteen waarom mijn broer dit restaurant had aanbevolen. Na een paar uurtjes genieten slenterden we langs het water, waar de vissers hun netten aan het schoonmaken waren. Het werd een heel relaxte dag op een mooi plekje aan de kust van Algarve.

Die avond liepen we van ons hotel naar het gezellige oude centrum van het stadje Lagos,waar we door de steegjes slenterden. Daar was het druk, ondanks dat het toeristenseizoen eigenlijk al voorbij was. Wij houden allebei van een rustige omgeving, maar een paar uurtjes in de drukte van een stadje, dat vinden we ook leuk. Laat op de avond kwamen we weer terug bij ons hotel Clube Porto Mos, dat maar een paar honderd meter van het strand ligt.

Het strand Porto Moszag er heel mooi uit met wit zand, twee leuke strandrestaurants en steile kliffen. Op onze derde dag zouden we gaan genieten van het zwemmen in de zee, maar eerst gingen we naar de rotsformaties van Ponte da Piedade. Dat was maar een paar minuten rijden van ons hotel. Toen we onze huurauto geparkeerd hadden en naar de kliffen liepen, werden we verrast door een prachtig stukje natuur. Ponte da Piedade is een strook langs de kust, die bestaat uit spectaculair mooie rotsformaties en stille strandjes met helder turqoise water. Overal zijn wandelpaden van hardhout aangelegd en bij sommige strandjes zijn er stenen trappen, die helemaal naar het water van deze zee leiden. Als je zo'n trap afloopt, vooral de trap bij de vuurtoren ( Farol da Ponte da Piedade) , dan raak je echt onder de indruk van de gekleurde rotsformaties en de meest spectaculaire vormen die je maar kunt bedenken. Echt wij kwamen niet uitgekeken op dit natuurwonder. Iedereen, die hier vakantie gaat vieren, zou dit gezien moeten hebben.

Op de middag van de zelfde dag zijn we naar het strand van Porto Mos gegaan en daar hebben we een lange wandeling gemaakt. Het was laag water en daardoor was het heerlijk om met blote voeten over het nog natte zand te lopen, met het geluid van de aanrollende golven en de geur van de zee. Op het eind van het strand was het heel rustig en daar lagen ook mensen in hun blootje. De wetten van Portugal laten het toe dat iedereen overal bloot mag genieten van het strand en de zee, zo lang andere strandbezoekers maar niet gestoord worden. We gingen daar zwemmen in de zee, die een heerlijke temperatuur had. Het water was er helder en het drijven op de golven met het uitzicht op de geelgoude kliffen was echt spectaculair mooi. Later in de middag ging de ondergaande zon op het strand van Porto Mosde kliffen kleuren en werd het allemaal nog mooier. Een heel mooi einde van een heerlijke dag.

De volgende dag zijn we over de kliffen van Ponte da Piedade naar het strand Praia Dona Anagewandeld. Daar ligt het strand bezaaid met schelpen, die lijken op het Shell logo. Het is een intiem strandje met heerlijk, rustig, glashelder turqoise zwemwater en een klein restaurantje. In dit restaurantje is het uitzicht over de zee super en de sfeer heel gezellig. Ik maakte daar wel een lelijke smak toen ik op een vlonder uitgleed, maar behalve dat ik een stukje vel van mijn been kwijtraakte viel het wel mee. Tijdens onze vakantie zijn we met Vasco, de zoon van een broer van Angela, en diens vriendin nog een keer naar dit strandje geweest. Ik zou hier nog heel veel keren terug willen gaan, want het is er echt super.

Op een van de volgende dagen zijn we naar Aljezur gereden. Dat witte stadje ligt aan de zuidwestkust van Portugal. We wilden eigenlijk naar de kliffen bij het strand van Praia da Amoreiragaan, maar we kwamen uit bij Arrifana, dat aan de andere kant van de vallei ligt. Dus we moesten helemaal terug rijden naar Aljezur voordat we de weg naar Praia da Amoreira konden inslaan. Dat bleek een slecht onderhouden weg te zijn, maar uiteindelijk bereikten we toch ons doel. Daar gingen we wandelen over het pad bij de kliffen, dat bleek te bestaan uit los zand, wat het lopen moeilijk maakte. Het uitzicht op de steile kliffen en de stille strandjes maakte echter alles goed. Na de wandeling gingen we in Aljezur bij de Intermarché supermarkt fruit kopen. De boodschappen zijn in Portugal nog duurder als bij ons en we vroegen ons af hoe de Portugezen dat doen want hun lonen zijn veel lager. Gelukkig is het eten en drinken in de restaurants en café's wel veel goedkoper dan bij ons.

Op de terugweg van Aljezur naar Lagos hebben we nog een stop gemaakt in het kleine dorpjeBarâo de Sâo Joâo.Daar hebben we ooit vrienden uit Zeeland ontmoet, die in de vallei bij dit dorp tussen hippies een rustig en eenvoudig leven leiden.

Op een van onze dagen zijn we over de kliffen van het strand van Porto Mos naar het stadje Luz gewandeld. Heen en terug was het ongeveer 12 kilometer en dat was goed te doen, al bezorgde de steile afdaling naar het stadje Luz ons wel heel wat zweetdruppeltjes. Maar de wandeling was echt prachtig, met constante het weidse uitzicht over het turqoise water van de zee en de kleuren van de steile kliffen en het strand diep beneden ons. Deze wandeling maakt deel uit van de Rota Vicentina,een route die langs de hele kust van Portugal loopt. Het moet heel bijzonder zijn om in enkele weken deze hele route te lopen. Misschien gaan we het nog ooit doen.

Op de dag van onze terugvlucht naar Eindhoven moesten we nog wat regelen. We zouden pas 's avonds vliegen en we moesten vóór 10.00 uur uitchecken. Dus we hadden heel wat uren te overbruggen, maar dat was snel opgelost. Bij ons hotel Clube Porto Mos mochten we na het uitchecken de hele dag gebruik maken van het zwembad, de douches, de sauna, de jacuzzi en het restaurant, zonder dat we daarvoor hoefden te betalen. En via de verhuurder van onze auto (Sunny Cars - Guerin)kregen we toestemming om onze huurauto 5 uur later in te leveren tegen een geringe bijbetaling. Daardoor konden we 's avonds uitgerust in het vliegtuig van Transavia stappen, dat ons naar Eindhoven bracht, waar mijn loopmaat Henk van Gerven stond te wachten om ons naar huis te brengen.

Het was een heel relaxte vakantie geweest, die ik met een gerust hart bij iedereen durf aan te bevelen.

Kees Smetsers

Middelbeers

Logeren bij twee héél lieve Belgische mensen.

Een perfecte combinatie van gastvrijheid, relaxte wellness en culinair genieten.

Angela en ik had een maand geleden het plan gemaakt om een weekend naar België te gaan om daar een dag in Sauna Hezemeer te combineren met een fietstocht in de omgeving van de Abdij van Averbode en het (toeristische) bedevaartsoord Scherpenheuvel. Helaas gooide het "zomerweer" roet in ons eten, want volgens de voorspellingen zou het zaterdag en zondag de hele dag regenen. Daarom moesten we ons plan wijzigen, maar dat bleek tijdens ons weekend niet erg te zijn. Het gebrek aan mooi weer werd meer dan goed gemaakt door de hartverwarmende gastvrijheid van de eigenaren van ons logeeradres.

Stichting "Vrienden op de fiets".

De stichting "Vrienden op de Fiets" (www.vriendenopdefiets.nl)([email protected]) is bedoeld voor sportieve mensen, die op eigen spierkracht meerdaagse tochten maken, fietsend, wandelend, schaatsend, in een kano of met elk ander niet gemotoriseerd vervoermiddel. Zo staat het letterlijk in het jaarlijkse boekje, dat de aangesloten leden ontvangen. Voor 25 euro per "vriend" kun je bij particulieren een warm onthaal, een schoon bed en een energie opwekkend ontbijt krijgen (exclusief eventuele toeristenbelasting). In het jaarlijkse boekje van de stichting staan héél veel adressen in Nederland, maar ook in België, Frankrijk, Duitsland, Spanje en nog meer landen. Je logeert meestal bij mensen in huis, maar ook vaak in een apart gebouwtje, zoals bijvoorbeeld een tuinhuisje. Op dit moment is het lidmaatschapsgeld 8,00 euro per jaar. Angela en ik maken al veel jaren gebruik van de diensten van deze stichting en dat heeft ons al héél veel mooie logeerervaringen opgeleverd.

Ons logeeradres in Meerhout (België).

Omdat we tijdens dit weekend van plan waren een dagje naar Sauna Hezemeer (Laakdal - België) te gaan, zochten we een logeeradres in het jaarboekje van de stichting "Vrienden op de fiets", dat in de buurt van deze sauna was gelegen. Onze keuze viel op een logeeradres in Meerhout, dat maar een paar kilometer van de sauna was gelegen. Het bleek een boerderij op het stille platteland te zijn, waar we gastvrij werden ontvangen door Lieve Cornelis en haar man Roger. We voelden ons meteen thuis en eigenlijk kwamen we binnen 5 minuten tot de conclusie dat we hier nog vaker terug zouden willen komen. Dat heeft heel veel te maken met Lieve en Roger, wiens gastvrijheid, openheid en liefde voor de medemens grote indruk op ons maakten. Wat een lieve mensen zijn dit ! We kregen een kamer in een bijgebouw van het woonhuis. De "kamer" bestond uit een grote serre met heel veel licht en zicht op de weelderige tuin vol met bloemen, een grote badkamer en een slaapkamer met twee eenpersoons bedden, die tegen elkaar geplaatst konden worden. Die avond werd het heel gezellig en als zoon van een boer luisterde ik met veel interesse naar Roger, die ons uitlegde hoe het "biogas bedrijf" werkte. In het kort komt het er op neer dat op deze boerderij afvalstoffen uit de voedingsindustrie (brood, groenten en nog veel meer)(1/3), alsmede mest (1/3) en landbouwgewassen (1/3) via een gistingsproces worden omgezet in elektriciteit voor héél veel huishoudens (meer dan 2500 personen). Een prachtig voorbeeld van een duurzaam bedrijf, dat een heel mooie bijdrage levert aan een betere toekomst voor iedereen. Angela en ik vonden het heel interessant om dit te horen, maar het werd ook een heel gezellige avond. De volgende morgen werden wij verwend met een heerlijk, overvloedig ontbijt. Lieve had voor ons eigen gemaakte yoghurt op tafel gezet, die onze tongen streelde. Kortom, wij werden het hele weekend verwend als waren wij hun eigen kinderen. Om deze reden durf ik dit logeeradres met een gerust hart bij iedereen aan te bevelen. Hier zijn de contactgegevens: Lieve Cornelis, De Donken 10, 2450 Meerhout (B), telefoon 00-32-489 300400 en 00-32-497 252508, emailadres: [email protected].

Restaurant " De Martino" in Meerhout.

De eerste avond van dit weekend zijn we wezen dineren in het restaurant "De Martino" in Meerhout. Dat lag maar een paar kilometer van ons logeeradres, net buiten het centrum van Meerhout. We waren eigenlijk veel te vroeg, het was namelijk 16.30 uur toen we naar binnen gingen. We werden ontvangen door de aardige, charmante eigenaar, die ons meteen een goed gevoel gaf en de tijd nam om ons de geschiedenis van dit restaurant te vertellen. Het sfeervolle interieur met glas in lood ramen en muurschilderingen bij de intieme binnentuin gaven ons diner in dit restaurant een bijzonder tintje. Ik bestelde "groentecurry indian style met grote garnalen en kip" dat niet alleen een heel mooi plaatje was, maar ook overheerlijk smaakte. Wat Angela heeft gegeten, dat weet ik niet meer, maar ook zij genoot van haar gerecht. Alles klopte bij dit restaurant en toen wij afscheid namen van onze vriendelijke gastheer hadden we weer een heel goed gevoel. Dit restaurant past perfect in het plaatje van de combinatie met ons logeeradres en sauna Hezemeer. Hier zijn de contactgegevens: Restaurant De Martino, Nick Verlooij en Cindy Vandersijppe, Bevrijdingslaan 152, 2450 Meerhout (B), telefoon 00-32-(0)14 308093, www.restaurantmartino.be. Reserveren wordt aanbevolen omdat het vaak druk is in dit restaurant.

Sauna Hezemeer

Sauna Hezemeer (www.hezemeer.be) is heel mooi gelegen in een dennenbos van de gemeente Geel. De afstand tot ons logeeradres was maar een paar kilometer. Het is echt een fijne sauna met een groot verwarmd zwembad (25 graden) en een groot koud zwembad (21 graden). De opgietsauna is een van de grootste, die ik ooit heb gezien. Elk uur zijn er (gratis) opgietingen. Er is ook een heel fijne zoutsauna. De keuken is goed en de bediening is attent, ook al had men hier last van een gebrek aan personeel. Deze sauna maakt deel uit van een keten van sauna's, waartoe ook de sauna's Elysium, Thermen Barendrecht, Spasense, Veluwse Bron, Spapuur, De Valkenberg, Spaweesp, Spawell, Thermen Holiday en De Zwaluwhoeve deel uitmaken. Op dit moment loopt er via de landelijke kranten een spaaractie waarbij je voor een grote korting kunt genieten van de aangesloten sauna's. Sauna Hezemeer is zeker een van de betere sauna's uit deze keten en daarom gaan Angela en ik er elke keer weer met plezier naar toe.

De combinatie, zoals ik hierboven heb beschreven, heeft ons een heel fijn weekend opgeleverd en daarom wilde ik deze ervaring graag met iedereen delen.

Kees Smetsers

Het eiland Mallorca verkennen... per fiets !

Mallorca, maar dan anders, per fiets !

Mijn partner Angela en ik zouden dit jaar gaan fietsen in Oostenrijk en we zouden dat doen in de vorm van een groepsreis. Tenminste, dat was ons plan. Maar enkele weken voor ons vertrek kregen we van de reisorganisatie te horen dat deze reis niet door kon gaan vanwege onvoldoende deelnemers. Gelukkig kregen we ons aanbetaalde geld wel terug en konden we nieuwe plannen gaan maken. We besloten om naar het noorden van Mallorca te gaan en daar een week te gaan fietsen.

Rompelberg Cycling Holidays.

Tijdens onze zoektocht naar een organisatie, die ons kon helpen bij het samenstellen van een fietsvakantie kwamen we op internet Rompelberg Cycing Holidays tegen. Dit bedrijf is lang geleden opgericht door Fred Rompelberg, een gepassioneerde profwielrenner die op 3-10-1995 op de zoutvlakten bij Salt Lake City achter een "dragster" een wereldsnelheidsrekord voor fietsen vestigde. Fred kwam op deze dag tot de ongelooflijke snelheid van 268,831 kilometer per uur. De liefde voor de wielersport wilde Fred samen met zijn vrouw gaan uitdragen via de organisatie van fietsvakanties en zo is het bedrijf Rompelberg Cycling Holidays ontstaan, dat later is overgenomen door de Letizia Rompelberg (de dochter van Fred) en haar man Jetze Scholma. Zij bieden fietsvakanties aan met de mogelijkheid om fietsen te huren, begeleide ritten te maken en gebruik te maken van een volledige fietsservice. Daarbij bieden ze arrangementen aan met een combinatie van een verblijf in een hotel. Op www.fredrompelberg.com is alle relevante informatie te vinden.

Angela en ik boekten bij Rompelberg Cycling Holidays een verblijf in het hotel Rei del Mediterrani Palace ****, in combinatie van de huur van een e-bike, waarmee we de hele noordkust van Mallorca zouden gaan verkennen. We kregen onze fietsen in een gebouwtje, dat naast genoemd hotel was gelegen. We kregen niet alleen een héél goed fiets, maar ook een gratis fietsshirt, gratis fietssokken en een gratis rugzak met reparatiemateriaal. Vol goede moed gingen we het prachtige noorden van Mallorca ontdekken.

Het was best fris, want zoals overal in de wereld was het weer ook op Mallorca niet normaal. Op een dag kwamen we zelfs terecht in een heftige bui met hagelstenen, die de weg helemaal wit maakten. Even later ging ik onderuit op een stuk wegdek, wat onder water stond door de overstroming van een riool. Gelukkig bleef de schade bij een enkel schaafwondje en dat had ik te danken aan de oplettende automobilisten, die overal op Mallorca voldoende afstand houden. Daar kunnen wij Nederlanders nog veel van leren. Op Mallorca zijn weinig gescheiden fietspaden en moeten de fietsers gewoon op het stuk asfalt fietsen langs de kant van de weg. Dat bleek echter helemaal geen probleem te zijn omdat alle automobilisten minimaal 1,5 meter afstand houden van de fietsers. Ook de groepen echte wielrenners met racefietsen krijgen hier op Mallorca veel meer ruimte dan ze in Nederland vaak (niet) krijgen.

Angela en ik fietsten over landweggetjes door golvende korenvelden, zoals bijvoorbeeld op het weggetje tussen Santa Margalida en Muro,waar sommige velden bedekt waren met uitbundig bloeiende klaprozen. We fietsten een stuk over het zandpad in het natuurreservaat s'Albufera,waar we een paar flamingo's zagen. We fietsen via het oude stadje Alcudianaar het nog mooiere Pollenca.We beklommen de steile helling, die leidt naar Cap de Formentor,maar we kwamen niet helemaal tot het eind. We bezochten de stadjes Sineu en Arta,waar de tijd ook heeft stil gestaan. Wat een fijne manier om de sfeer van het echte Mallorca te ontdekken, ook al bleef het koud en verdween de zon vaak achter de wolken.

Op onze laatste fietsdag kreeg ik nog een lekke band. Maar dat was geen probleem, want na een telefoontje was er binnen een half uur een busje van Rompelberg Cycling Holidays en werd het probleem opgelost. Complete fietsservice is geen loze kreet bij deze organisatie. Nee, ze leveren echt wat ze beloven. De hele week waren Angela en ik onder de indruk van de manier, waarop wij tijdens onze fietsvakantie werden geholpen. De fietsen waren van een heel hoge kwaliteit en het was echt indrukwekkend hoeveel extra's wij kregen. Ik meen het echt, ik heb nog nooit een bedrijf meegemaakt dat zo goed haar best deed om onze vakantie te doen slagen. Een héél groot compliment is zeker op zijn plaats. Dat geldt ook voor het hotel dat wij via Rompelberg Cycling Holidays hadden geboekt.

Rei del Mediterrani Palace****

Dit hotel sluit perfect aan bij de service, die wij kregen van Rompelberg Cycling Holidays. Het is echt een heel fijn hotel met mooie kamers, die elke dag perfect schoon gemaakt werden. Het personeel is er super vriendelijk en heel attent. Het eten (in de vorm van een buffet) is er zo goed dat wij zeker een paar kilo's zijn aangekomen. Het was elke dag weer een feest om te genieten van de heerlijke maaltijden. Op de dag van ons vertrek stond er 's morgens om 06.00 uur al een ontbijt voor ons klaar zodat we niet met een lege maag hoefden te vertrekken. Het online inchecken voor de vlucht naar huis werd ook voor ons gedaan. De sauna, het stoombad, het binnenbad en het grote buitenbad, allemaal hoorde het bij een héél fijn verblijf. We voelden ons de hele week echt verwend.

Het noorden van Mallorca hebben wij op een heel bijzondere manier kunnen ontdekken. Daarvoor zijn wij Rompelberg Cycling Holidays en het hotel Rei del Mediterrani Palace bijzonder dankbaar. Ik heb dit verhaal geschreven zodat de andere mensen kunnen delen in onze ervaringen, die wij niet snel zullen vergeten.

Kees Smetsers

Middelbeers