Een gedicht uit Bali voor jullie allemaal, maar speciaal voor Angela

Als afsluiting van mijn vakantie op Bali is hier een gedicht voor jullie allemaal, maar speciaal voor Angela.

If luck is a raindrop, I'd send you a shower.

If hope is a minute, I'd send you an hour.

If happiness is a leaf, I'd send you a tree.

If you need a friend, you will always have me !

Kuta-Sidemen-Padangbai-Candidasa-Lovina-Belimbing-Ubud-Kuta: De cirkel op Bali is weer rond !

De cirkel is weer rond

Na drie superfijne weken in het rustige, mystieke, romantische binnenland van Bali zijn we weer terug in het drukke wereldje van de badplaats Kuta. Het echte Bali is hier niet te vinden. Het is een goede plek om te genieten van de zon en de zee en alle belevenissen van de afgelopen weken op ons in te laten werken en al een beetje te gaan wennen aan de overgang naar de jachtige westerse wereld die ondermijdelijk is. We hebben enorm genoten van onze vakantie waarin we zoveel liefde, warmte en genegenheid hebben ontmoet. En nu zijn we terug waar we begonnen zijn. De cirkel is weer rond.......

Een mug die geen mug was

Theo en Yvonne hebben nog iets heel bijzonders meegemaakt. Ze lagen heerlijk te slapen en misschien ook wel te dromen van alle mooie dingen die ze hier meegemaakt hebben. Yvonne werd echter in haar slaap gestoord door een mug die rond haar hoofd rondzoemde met een hoog piepend geluid. Gelukkig was haar 'ridder op het witte paard' dichtbij en die werd natuurlijk meteen door Yvonne uit zijn diepe slaap gehaald. De mug was echter onvindbaar en daarom besloot het stel om zich maar helemaal in te smeren met antimuggenlotion met veel deet. Gerustgesteld gingen ze weer slapen, er kon niets meer gebeuren. Maar even later was het geluid van de mug er weer, nu nog dichterbij. Yvonne werd er niet goed van. Maar......toen ze heel goed luisterde kwam ze tot de ontdekking dat het geluid uit Theo's neus kwam. Hij was namelijk een beetje verkouden en maakte daardoor bij het ademhalen een hoog piepend geluid. Dat was lachen ! Zo kun je van een olifant een mug maken....... (Sorry, Theo, grapje opa)....Het was een mug die geen mug was.......

Ulang-tahun

Vandaag is het onze laatste dag op Bali, Vanavond om 20.05 uur gaan we Bali weer verlaten met vlucht SQ 947 en SQ 324 van Singapore Airlines. Maar eerst hebben we nog een feestje ! Wim is vandaag namelijk jarig, hij wordt 63 jaren jong. Dat heb ik zoveel mogelijk bekend gemaakt, dus hij wordt hier overal gefeliciteerd want niet zo erg is gezien het hoge aantal mooie balinese vrouwen die wij hier tegen komen. Erni en Ketut hadden vanmorgen een leuke verassing voor Wim want ze hadden een verjaardagstaart gekocht voor Wim in de beste bakkerij van het eiland. De taart was verpakt in een heel mooie doos met de cijfers '63' erop. Keileuk ! Dus dat gaan we dadelijk vieren bij het zwembad van het Kartika Plaza Hotel met een lekkere capuccino. Ulang-tahun noemen ze dat hier. Balinees voor verjaardag......

De kapper

Gisteren gavan Theo en Yvonne een klein afscheidsfeestje voor ons. Dat was een lekker etentje in een restaurant aan het strand. Erni en Ketut waren er ook bij. Yvonne hield een dankwoord en dat was heel lief van haar. Als voorbereiding op het feestje was ik naar de kapper gegaan om mijn toch al korte haren nog wat korter te laten knippen zodat ze een beetje in model zaten. De twee jongens van de kapsalon vroegen of ik nog alleen was en ze waren teleurgesteld toen ik antwoordde dat ik getrouwd was met Angela. Och...het is een keer wat anders, aandacht van jongemannen in plaats van een vrouw.....Ze knipten overigens goed........

Afscheid

Afscheid nemen is nooit leuk. Ook deze keer niet. Maar wij kunnen terugkijken op een vakantie die we waarschijnlijk niet gauw zullen vergeten. Wat mij betreft waren er veel emotionele momenten waarbij mijn gevoel tot zijn recht kwam. Ik denk dat bij de anderen ook is geweest, al beleeft iedereen zo'n vakantie natuurlijk op zijn eigen manier. Maar we hebben het heel fijn gehad met z'n vijven, en dat is ook niet vanzelfsprekend. bedankt Theo, Yvonne, Ria en Wim, voor jullie leuke gezelschap. En het thuisfront allemaal bedankt voor de interesse in mijn weblog en de leuke reacties. Tot ziens..............

Armoe in Bali (2)

Ten noorden van Ubud, het belangrijkste kunstenaarsdorp van Bali, liggen twee dorpjes (Bankiang Sidem en Sebali) waar de tijd heeft stil gestaan. Vanuit Klub Kokos, het bungalowparkje waar we de afgelopen twee dagen hebben gelogeerd, was het maar een korte wandeling en dan konden we ons onderdompelen in het alledaagse leven op het platteland hier. De meeste mensen houden zich hier bezig met het verbouwen van rijst en creatieve dingen zoals beeldhouwen en schilderen. Het leven is voor hen heel eenvoudig en eigenlijk alleen maar gericht op de zorg voor hun dagelijkse levensbehoeften.Elke dag zie je hier mannen en vrouwen rondlopen met grote bossen hout op hun hoofd die ze gesprokkeld hebben in de palmbossen voor het koken van het eten van hun gezin. Er wordt gekookt in hutjes van bamboe die helemaal zwart geblakerd zijn van de rook die het hutje vult als er wordt gekookt op het houtvuur. Op de sawah's (rijstvelden) zie je de balinese mannen bezig met het omploegen van de leemachtige grond. Vroeger ging dat met een schop of met een ploeg waar karbouwen (buffels) voor liepen, tegenwoordig is dat steeds vaker een ploeg met een bezinemotor. De mannen lopen door de modder, vaak tot hun middel, de hele dag door, kun je nagaan hoe vermoeiend dat is. De mannen en vrouwen die op het land of bij hun hutje bezig zijn hebben meestal oude en gescheurde kleren aan. De armoe is overal herkenbaar, ze hebben niets, geen enkele luxe. Maar zijn ze echt arm ?.....

Gisteren begon een cyclus van twaalf dagen waarbij in alle dorpen op Bali het 'Odalan' - feest wordt gevierd. Het bijzondere van dit tempelfeest is dat het maar een keer per jaar plaats vindt en dat het feest gepland wordt volgens de maankalender en niet volgens de gewone kalender zoals de andere tempelfeesten.

Wij waren uitgenodigd om in Sebali, het tweede dorp ten noorden van Ubud, een 'Odalan' tempelfeest bij te wonen. We werden opgehaald door een heel knappe balinese jongeman die zich traditioneel had gekleed. Wijzelf hadden ons ook op z'n balinees gekleed.

Toen we bij de tempel in Sebali aankwamen wisten we niet wat we zagen. De hele bevolking van de twee dorpen was aanwezig, buiten de tempel was er niemand, de dorpjes waren leeg. In de tempel was iedereen gekleed in schitterende kleren, deze avond waren ze allemaal prinsen en prinsessen. Dit waren de zelfde mensen die wij overdag bezig hadden gezien op de rijstvelden en bij de hutjes in hun versleten kleren. Wat een contrast ! De gratie, de sierlijkheid, de pure schoonheid die ze tijdens die avond uitstraalden maakte diepe indruk op ons...

De tempel was verdeeld in drie ruimtes waar altaren waren gemaakt van rijk uitgesneden hardhout waarin ontelbare kleurrijke offertorentjes waren uitgestald. Elk offertorentje was met liefdevolle precisie opgebouwd uit rijst en vruchten in vele kleuren. Rond de altaren met offers liepen lange rijen slanke balinese vrouwen met hoge torens van uitgesneden bamboe op hun hoofd. Hun lange zwarte haren golfden als een waterval over hun rug en bewoog langzaam mee met de sierlijke beweging van hun heupen. Er speelde een gamelan die mannen begeleidde die een barisdans uitvoerden. Overal liepen kleine kinderen die ons met hun gitzwarte ogen vrolijk aanstaarden.

We ontmoetten de kleine lieve vrouw van het eerste winkeltje achter Klub Kokos die er ook ongelooflijk mooi uitzag in haar witte kanten kebaya. Ze zei dat ze het jammer vond dat Angela er niet bij was en nodigde ons uit om bij haar en haar eveneens knappe zussen te komen zitten. En daar zaten we dan, diep onder de indruk, opgenomen door de lieve mensen van deze dorpjes die ons behandelden als waren wij hun familie, en zo voelden wij dat ook. Zoveel liefde, zoveel warmte, zoveel genegenheid... Deze avond zullen we nooit vergeten, ons hele leven niet. Wat een mooie cultuur, wat een lieve mensen....

Toen we even later in een andere ruimte bij een oude vrouw gingen zitten die deel uitmaakte van een grote groep mensen die in een kring rond een biddende priester zat, keek ik naar de wierook die opsteeg naar de volle maan boven ons. Op dat moment wenste ik dat de tijd stil kon staan....

Het was zo'n puur moment dat je nooit vergeet. Deze bijzondere plek, deze lieve mensen, de opstijgende wierook, het geluid van een zingende vrouw, het heldere belletje van de biddende priester, de gevouwen handen voor de gezichten van de balinezen, de stilte, het flauwe licht van de volle maan. Onvergetelijk.....

Zijn deze mensen arm ? Het antwoord mag je zelf geven....

Ik heb dit verhaal vannacht om twee uur geschreven want ik kon niet slapen vanwege de emoties van de afgelopen avond. Toen het verhaal af was viel ik in een diepe slaap. Ik moest het gewoon met jullie delen.....

Armoe in Bali.

Deze week vroeg ik aan Theo en Yvonne, die voor de eerste keer op Bali zijn, wat op hen de meeste indruk had gemaakt. Theo antwoordde dat de armoe op Bali hem diep had getroffen. Over dit antwoord heb ik veel nagedacht.....

Wat is armoe ?.................................

De mensen op Bali zijn heel arm, althans naar westerse begrippen. Zij hebben heel weinig mogelijkheden 'om iets te bereiken in hun leven'. De lonen zijn ontzettend laag (een paar euro per dag) . En toch loopt iedereen hier met een mobieltje en rijdt de jeugd allemaal rond op een bromfiets. In het begin snapte ik daar niets van. Wie moet dat allemaal betalen ? Het antwoord is dat de ouders al die dingen betalen zolang de jeugd geen werk heeft of te weinig verdient. De meeste gezinnen hebben daarom een behoorlijke schuld bij de bank. Die schuld word nog veel groter als er iemand erg ziek wordt en naar het ziekenhuis moet. Niemand is verzekerd tegen ziektekosten en daarom duurt het jaren voordat de schuld van een ziekenhuisopname kan worden afgelost.

Is er dan zoveel verschil met Nederland ?

In Nederland hebben de meeste gezinnen ook een grote schuld in de vorm van een grote hypotheek voor hun huis, en soms ook nog andere leningen voor luxe dingen. Maar op Bali hebben de meeste schulden te maken met eerste levensbehoeften. Een mobieltje hoort daar eigenlijk niet bij, maar een bromfiets is echt nodig als je ver naar school moet of naar je werk. Een auto is meestal onbereikbaar. Grote schulden hebben hier meestal te maken met onverwachte gebeurtenissen zoals een ziekenhuisopname of een huwelijk. Vooral dat laatste is eigenlijk heel triest. Een huwelijk en het huwelijksfeest kost meestal een kapitaal (het geloof speelt daarbij een grote rol) waarvoor men jarenlang nog moet aflossen. En als je weet dat de rente hier 2% per maand bedraagt (dus 24% op jaarbasis) dan kun je wel begrijpen hoe schulden veel gezinnen in een wurggreep houden. En dan komt nog de noodzaak om voor je ouders te zorgen als ze oud zijn geworden. Er zijn hier geen voorzieningen voor oudere mensen, daar moeten de kinderen voor zorgen. Daarom zijn er maar weinig mensen die kunnen denken aan een luxe toekomst zoals wij die in het westen kennen.....Het betekent niet dat ze ongelukkiger zijn als wij. Integendeel.......ik heb heel vaak het gevoel dat zij zeker niet ongelukkiger zijn als wij. De problemen komen pas echt als er iets onverwachts gebeurt. Wij in het westen hebben ons tegen zoiets verzekerd. Wij hebben ons tegen alles verzekerd, tenminste dat denken wij........ Maar we betalen daarvoor een prijs.....We hebben geen tijd meer....geen innerlijke rust.......

En dat is ook armoe........

Bali - De man uit Hawaii.

Mijn favoriete straatje op Bali is het zandstraatje tuusen Klub Kokos (Ubud) en het dorp Bankiang Sidem. Vanmiddag hadden we besloten om daar te gaan eten in het nieuwe restaurantje net voor Bankiang Sidem waar je practisch midden in het rijstveld zit en waar de witte rijstvogels een paar meter verder rondscharrelen. Het uitzicht op de bergen aan de horizon is er ontzettend mooi en het balinese plattelandsleven ontvouwt zich daar voor je ogen.........

Daar, op dat mooie plekje, ontmoette ik een man die daargewoon zat te genieten van de sfeer ('zijn')en waarmee ik in gesprek kwam. De man stelde zich voor als ' Jim ' en vertelde dat hij in Amerika geboren was maar 20 jaar op Hawaii had gewoond en nu in Ubud een resort leidde. Omdat ikooit op Hawaii geweest was ging het gesprek een tijdje over dit mooie eiland wat intussen zo veranderd is door het toerisme. Toen we het hadden over de mooie authentieke plekjes die op deze aardbol nog over zijn, vertelde ik hem over de Banda-eilanden, zes kleine stipjes in de grote oceaan bij de Molukken waar ik jarenlang onvergetelijke momenten heb beleefd in een pure omgeving. Toen ik het woord 'Banda-eilanden' uitsprak begonnen de ogen van Jim te glinsteren. Hij was de afgelopen maanden heel veel bezig geweest met de 'Spice-islands' waar de Banda-eilanden deel uit van maakten. Hij was verbaasd over het ongelooflijke toeval dat ons bij elkaar had gebracht. De kans op zo'n ontmoeting is zo klein....... Jim wilde heel graag een keer naar de Banda-eilanden dus hij hing aan mijn lippen toen ik hem ging vertellen over mijn belevenissen daar....Om een lang verhaal kort te maken...we hebben afgesproken dat ik bij een volgende vakantie met hem bij Wilkey Riupassa op bezoek zal gaan, de man die mijn huisje op de Banda-eilanden had gebouwd en met zijn gehele gezin naar Bali is gevlucht toen er oorlog kwam op de Molukken tussen de christenen en de katholieken.

Is zo'n ontmoeting toeval ? Ik geloof het niet. Er is iets dat mensen bij elkaar brengt. Onverwachte ontmoetingen......

Liefde in Bali......

Gisteren zijn we aangekomen in Klub Kokos, zeven bungalows met een zwembad, restaurant en een mooie tuin, midden in de rijstvelden op een heuvelrug tussen twee rivieren, dichtbij het traditionele dorp Bankiang Sidem en maar twintig minuten lopen van het kunstenaarsdorp Ubud. Dit is ons voorlaatste logeeradres op Bali.

Vannacht om twee uur werd ik wakker van een geluid waarvan ik niet wist wat het was. Ik liep naar de open badkamer van mijn bungalow en ging op het muurtje zitten bij de varens en de andere planten die je het idee geven dat je badkamer midden in de vrije natuur ligt. Boven mij stonden honderden sterren en een maan die bijna helemaal rond was. Een nacht voor verliefde mensen...

Ik dacht aan de liefdes in mijn leven....

Ik dacht aan Ingrid, mijn eerste liefde die ik heb leren kennen op mijn werk. In deze jaren was ik onzeker en bang om Ingrid te verliezen. Dat gevoel was nergens om gebaseerd maar ik kon het toen nog niet kwijtraken. Daardoor was ik ook jaloers en uit eindelijk verloor ik Ingrid om deze reden......

Ik dacht aan Carmen, mijn tweede liefde, die mij een spiegel voorhield. Mede dankzij haar raakte ik mijn onzekerheid en jaloezie kwijt en daar ben ik haar dankbaar voor.....

Ik dacht aan Angela, mijn huidige liefde, met haar hoop ik samen heel oud te worden. Met haar heb ik innerlijke rust gevonden waardoor ik lief kan hebben zonder voorwaarden....

Met al deze lieve en bijzondere vrouwen ben ik op Bali geweest. Dankzij hen heb ik mijn levenslessen gehad waardoor ik nu ben wie ik ben. Dankzij hen weet ik nu wat echte liefde is, vriendschap in de meest pure vorm......

Bali heeft mij bij deze levenslessen geholpen. De mensen van dit mooie eiland zijn daarbij elke keer weer een goed voorbeeld van wat echte liefde is, geven vanuit het hart zonder voorwaarden. Als je door Bali reist krijg je door warmte en de liefde van de mensen heel veel energie. En dan bedoel ik niet alleen van de balinezen, maar ook van de mensen uit andere landen die je tegenkomt, zoals Lieke, Sylvia, Marleen, Marieke, Marjanne, of bijvoorbeeld het belgische echtpaar waar Wim en ik gisteren mee hebben zitten praten in cafe des Artistes. Allemaal mensen die vanuit hun gevoel leven en hier op Bali hun warmte en openheid beantwoord zien.

Gisteren zat ik in Ubud het mailtje van Lieke en Sylvia te lezen. Deze twee leuke jonge vrouwen waren helemaal vanuit Candidasa weer terug gegaan naar Lovina om daar nog een paar dagen te genieten van het gezelschap van de leden van de band die daar elke avond in het Seabreeze-restaurant speelt. Super om te zien hoe Lieke en Sylvia hun gevoel volgen en hoe ze genieten van het gezelschap, de genegenheid en de warmte van deze balinese artiesten. Ketut en wij van de bejaardenclub (Wim, Ria, Theo, Yvonne en ik) hebben Lieke en Sylvia echt gemist toen ze waren vertrokken naar Candidasa.....

Liefde zonder voorwaarden en zonder bijbedoelingen....Alleen maar geven in plaats van te nemen.........Dat is het stukje van het alledaagse leven op Bali waarvoor ik elke keer weer terugga.....

Ik had vandaag graag naar Petak gegaan om daar de Stichting ANAKITA te bezoeken waar kansarme balinese kinderen worden geholpen om een betere toekomst te krijgen. Jolanda en Dennis zijn daar ook geweest en het is het hoogtepunt van hun Balireis geworden. Helaas lukt het niet, maar een andere keer zal ik er zeker naar toegaan....

Ik ga nu een lekkere capuccino drinken en misschien wel iets anders erbij......

Om Santi Santi Santi Om

(balinees voor tot ziens)....

Bali - Een warme douche in Belimbing.

Het is nog heel vroeg.... Ik ben (weer) wakker geworden van het licht van de eerste zonnestralen. In de badkamer van mijn bungalow in Cempaka Belimbing Villas is het nog een beetje schemerig. Door de stenen rozetten in de muren valt een beetje licht naar binnen wat de badkamer in een heel aparte sfeer zet. De frisse ochtendlucht bezorgt mij kippevel en daarom zet ik de warme douche aan. Het warme water uit de grote sproeikop valt als een waterval over mijn lijf dat ik heb ingesmeerd met de heerlijk ruikende olie uit een van de groene flsjes tegen de muur van de kamer die is opgetrokken uit lavastenen. Het schuim van de olie stroomt van mijn lijf op de mergelachtige tegels die vol zitten met aardse kleuren en natuurlijke motieven. Buiten beginnen de hanen te kraaien die ook aan de dag zijn begonnen. Mijn lijf begint weer te leven, weer een nieuwe dag in Belimbing, een van de mooiste plekjes op Bali. Ik voel de natuur om mij heen de uitbundig is in vele kleuren groen met overal bloemen, varens en stromend water, en zelfs een grote leguaan die de vijver bij het rijstveld en het zwembad tot zijn domein heeft gemaakt. Het is hier een feest voor de zintuigen. Een feest voor de liefde. Dat is Belimbing.......

De afgelopen twee dagen zijn we met Kadek wezen wandelen in de onvergetelijk mooie omgeving van Belimbing waar de mooiste rijstterassen van Bali zich afwisselen met stille dorpjes waar bijna nooit een toerist komt. Kadek is de lieve mooie vrouw die een paar jaar geleden samen met Made Sepel (de aardige manager) op ons verlovingsfeestje de twee ringen kwam brengen op een kussen van roodfluweel met hangende frangipanibloemen terwijl de gamelan speelde en wij allemaal tranen in onze ogen kregen van dit emotionele moment. Een avond om nooit meer te vergeten.......

Kadek is vorig jaar bevallen van een zoon. Dat ging heel moeilijk omdat de navelstreng om het hoofdje van de baby zat en er met spoed moest worden ingegrepen. De operatie die daarvoor nodig was heeft mede tot gevolg gehad dat ze nu geen kinderen meer kan krijgen. Maar ze is overgelukig met haar zoon en haar man, dat straalt er vanaf......

Na het afscheid van al die lieve mensen in Cempaka Belimbing Villas vertrokken we weer met Ketut richting Ubud waar we gaan logeren in Klub Kokos, een bungalowparkje even buiten Ubud bij het traditionele dorp Bangkiang Sidem. Yvonne had zich in traditionele balinese kleren gestoken die ze in Sidemen had gekocht. Een gele kebaya (kanten bloes) die afgezet was met bloemen, een geel/zwarte sarong (wikkelrok) en een paarse slendang (doek om de middel), ze zag er schitterend uit. We gingen eerst naar Tanah Lot waar Daisy en Stefan geprobeerd hebben een 'hole in one' te maken op de golfbaan daar. Yvonne was de ster van de dag, overal kreeg ze complimeten over haar balinese outfit. De balinezen vinden het geweldig als je respect hebt voor hun cultuur en zelfs de moeite neemt om je in hun stijl te kleden. Op een gegeven moment plukte een balinese man een hibuscusbloem uit een boom en stak die in Yvonnes haren als bewijs van waardering. Dat was een heel mooi moment, oost en west kwamen hier even samen.....

In Ubud gingen we naar het middageten naar de markt in het dorp waar Yvonne overal weer werd gecomplimenteerd met haar outfit. Ze was echt de ster van de dag, prachtig om te zien hoe de balinezen genoten van haar uiterlijk. Dat geldt ook voor ons, ze zag er prachtig uit.

Wim en ik gaan dadelijk nog even buurten bij Made van Uma Sari Bungalows die zo verliefd is....tenminste dat hoor ik allemaal.......... Lieke en Sylvia zijn daar ook een paar dagen geweest en die hebben daar genoten......... Na Uma Sari Bungalows gaan we nog even een biertje drinken bij de belg tegenover het internetcafe, en dan wandelen we weer terug over de heuvelrug tussen de twee rivieren waar het uitzicht zo bijzonder is....Alweer een dag voorbij in Bali.....

Twee dagen hier in Ubud en dan nog twee dagen in Kuta bij de nederlandse consul (Cempaka Bali Guesthouse) en dan zit er erop...... Maar daar denken we nog even niet aan..... Hoewel.... we verlangen ook terug naar onze geliefden die we zo lang hebben moeten missen......Daar is ons echte thuis.....

Bali - "When the ego dies, the soul awakes" (Mahatma Gandhi)

Het is 6 uur 's morgens. De gordijnen van mijn bungalow in Belimbing bewegen langzaam mee met de fan die aan het plafond rondjes draait. Zo nu en dan komt er een straaltje zonlicht binnen dat mijn kamer verlicht. Ik lig het boekje te lezen dat ik in Candidasa van Anna Kunen bij mijn vertrek daar heb gekregen. Het boekje heet ' a thought for the day' en is uitgegeven door de Gedong Gandhi Ashram in Candidasa. Er staan o.a. spreuken in van Mahatma Gandhi. Een spreuk deed mij terugdenken aan de mensen die ik de afgelopen weken op Bali heb ontmoet.

'When the ego dies, the soul awakes' (Als het ego(-isme) sterft gaat de ziel leven)

Mijn gedachten gingen naar het balinese echtpaar dat ons in Kelapa Mas Bungalows zo liefdevol heeft ontvangen en verzorgd. Zij hebben van Kelapa Mas Bungalows in Candidasa een klein paradijsje gemaakt waar je als gast een bent met de natuur om je heen en waar je gevoelsleven optimaal tot zijn recht komt. In dit parkje ervaart iedereen hoe mooi geven is. Het grote voorbeeld wordt gegeven door de balinese eigenaren van het parkje die hun ego(-isme) begraven hebben en gewoon meewerken met hun medewerkers. Zij houden iedereen een spiegel voor waarin staat hoe belangrijk het is om je ego(-isme) je leven niet te laten overheersen. Ze stralen heel veel liefde uit waardoor de gasten op het parkje zich thuis voelen, als een grote familie.....

Mijn gedachten gingen ook terug naar Marieke de Wit en Marjanne Oomen, twee nederlandse vrouwen die in Lovina gehandicapte kinderen weer een nieuwe kans geven via de stichting 'Yayasan High 5 Rehab'. Deze vrouwen hebben hun ego(-isme) ook begraven en zijn zich met volle overgave gaan wijden aan het lot van de gehandicapte kinderen op Bali die hun hulp nodig hebben. Ze stralen zoveel liefde en warmte uit dat de balinese kinderen hen vertrouwen en weer hoop krijgen op een betere toekomst. Toen ik de gezichtjes van de kinderen zag, hoe blij ze waren, hoe hun ogen schitterden, hoeveel liefde ze teruggaven aan Marieke en Marjanne en hun medewerkers, toen kreeg ik een brok in mijn keel van emotie. Dit is een plek waar je kunt zien wat er gebeurt als het ego(-isme) wordt begraven en de ziel gaat leven. Liefde zonder voorwaarden, het mooiste wat er op de wereld is......