Bali - Lovina - Dolfijnen en gitaren

Gisterenavond liep ik langs de kamer van Lieke en Sylvia. Ze hadden Ketut, onze chauffeur, het kaartspel 'Pesten' geleerd en waren met heel veel plezier aan het spelen. Het was mooi om te zien hoe die drie met elkaar omgaan. Ketut had snel geleerd en ik geloof dat hij uiteindelijk de meeste spelletjes had gewonnen......

Rond een uur of zeven zijn we naar het restaurant bij het beeld van een dolfijn gegaan waar Lieke en Sylvia zo hadden genoten van het lekkere eten en de live-muziek van de band die daar speelde. De band was er nu ook weer en terwijl wij zaten te genieten van heerlijke visschotels en salades speelden zij verzoeknummers van Ronald Keating, Eagles, Dire Straits, Red Hot Chili Peppers, Gypsy Kings, Lionel Richy, Beatles, en nog veel meer. Onze twee jonge vrouwen uit Bladel kregen volop aandacht van de leden van de band, vooral van de gitarist die speciaal voor Lieke een heel romantisch liedje van Ronald Keating zong. Het was heel gezellig daar aan het strand van Lovina, maar om een uur of toen besloten 'wij van de bejaardenclub' om toch maar terug te gaan naar Taman Lily's Bungalows. Lieke en Sylvia hadden echter nog een hele avond voor zich en gingen een spoedcursus gitaarspelen halen die tot diep in de nacht duurde, tenminste dat heb ik begrepen. Het is net of die twee hier al jaren zijn, zo makkelijk gaan ze met de balinezen om, keileuk om te zien. Jammer dat ze morgenvroeg met Ketut naar Candidasa vertrekken want we hebben heel veel plezier met hen gehad en de 'boys van de band' ook....

Vanmorgen om 5.30 uur werden we door de nachtwaker van Taman Lily's gewekt en even later liepen we naar het strand waar we werden opgewacht door de visser die met ons naar de dolfijnen zou gaan. We stapten in zijn catamaran en voeren de zee op die zo glad als een spiegel was. De zon begon op te komen achter de bergen en kleurde de lucht in warme pasteltinten. Al heel snel zagen we in de verte dolfijnen en even later zaten we er midden in. Elke keer weer een aparte belevenis, alleen jammer de bootjes er steeds dwars door heen schoten. Toen we naar een uurtje weer terug gingen waren we weer alleen en kwamen we plotseling midden in een school tonijnen terecht die werd opgejaagd door dolfijnen..... Jammer dat Yvonne en Ria dit gemist hebben, ze waren thuis gebleven omdat ze om verschillende reden niet mee wilden gaan.

Nadat we ontbeten hadden met lekker volkorenbrood dat ik even tevoren had gehaald bij de 'German Bakery' namen we afscheid van Lieke en Sylvia, twee superleuke jongevrouwen waar hun ouders trots op kunnen zijn. Ik had voor hen nog een lunchpakketje voor onderweg gemaakt met lekker gebak. Ze gaan naar Kelapa Mas Bungalows en hebben daar een mooie kamer die ik gisteren nog snel even voor hen heb gereserveerd. We zullen ze missen........

Na het ontbijt was ik van plan om mijn vriend Wilkey van de Banda-eilanden op te zoeken die ik jarenlang kwijt was geweest nadat hij tijdens de oorlog tussen de moslems en de christenen was gevlucht met zijn gezin. Via Ade en Nellie uit Geleen heb ik ze teruggevonden, maar twee kilometer van Taman Lily's waar ik al jarenlang logeer.

Wilkey was niet huis maar zijn vrouw Kitty wel, en ook zijn zoon Balto. Balto heb ik 15 jaar geleden als een kleine jongen leren kennen op de Banda-eilanden en ik had hem sinsdien niet meer gezien. Hij was getrouwd met een duitse vrouw en heeft enige tijd in Duitsland gewoond, maar nu is hij weer terug. Hij was ongelukkig in Duitsland en voelde zich niet geaccepteerd door de duitse bevolking. Even later kwam zijn vrouw Heidi ook thuis. Het was een emotioneel weerzien en toen we gingen praten over mijn jaren op de Banda-eilanden in 'Penginapan Likes' begonnen Balto en Heidi te huilen. Heidi heeft Balto op Banda Neira ontmoet en het was ontroerend om hen te zien huilen om de herinneringen aan Banda waar ze alles hebben verloren behalve hun liefde voor elkaar en voor hun familie. De lieve vrouw van Wilkey, Kitty, had ook tranen in de ogen en wijzelf hadden ook een brok in de keel. Deze mensen zijn alles kwijt geraakt en zijn helemaal opnieuw moeten beginnen. Het enige wat ze van Banda nog hebben zijn de herinneringen en het fotoboek dat ik voor hen heb gemaakt van de foto's die ik daar gemaakt heb toen ik bij hen logeerde. Herinneringen aan een onvergetelijke tijd waarover ik een verhaal heb geschreven om mijn verdriet kwijt te raken. 'Mijn verloren paradijs heet het'. Ik heb Kitty, Balto en Heidi beloofd dat ik de volgende keer het mee zal nemen en voor hen zal voorlezen in het indonesisch......

Balto is een huis aan het bouwen voor Wilkey en Kitty. Het huis waarin ze nu wonen heeft hij met hard werken verdiend in Duitsland. Het is zijn droom dat de hele familie daar op dat stukje land bij Lovina weer bij elkaar komt te wonen. Hopenlijk komt zijn droom uit........Hij is een bouwbedrijf begonnen en als hij niet genoeg werk heeft werkt hij aan het huis van Wilkey en Kitty. Daarnaast verbouwt hij meloenen en hete pepers die hij verkoopt aan de groothandel. Het is een hardwerkende jongeman die echt bezig is om zijn hele familie weer bij elkaar te krijgen. Toen ik hem bij het afscheid aan mijn borst drukte voelde ik de liefde en de energie die van hem uitstraalt......Diep onder de indruk wandelden we tussen de hutjes van de arme buren van Wilkey en Kitty terug. In de verte stonden Kitty, Balto en Heidi te zwaaien. Een moment om niet meer te vergeten....

Bali - Lovina: Marleen, Lieke en Sylvia

Vandaag was het (alweer) een dag die ik niet gauw zal vergeten. Het begon al in Candidasa waar we 's morgens afscheid namen van alle mensen waarmee we een paar heel fijne dagen hadden beleefd. Kelapa Mas Bungalows is mijn favoriete logeeradres in Bali geworden en dat komt niet alleen door de sympathieke eigenaren maar ook door de mensen die er logeerden.

Zoveel bijzondere ontmoetingen in deze paar dagen Candidasa. Anna Kunen die mij een boekje van Ghandi meegaf. Jan waarmee ik de koraaltuin ontdekte bij de pier tegenover het huis van Bob Land, maar 50 meter in zee. Ade en Nellie die ons verwenden met hun limburgse gezelligheid. Nyoman die ons als afscheid een minibarbecue gaf voor sate.

Puri Bagus Bungalows waar ik zoveel uren in zee heb gezwommen.....

Ketut kwam ons weer ophalen en we reden via de vulkaan Gunung Batur richting Lovina. Een mooie rit door het rustige binnenland van Bali waar je alle aspecten van het dagelijkse leven op Bali krijgt te zien. Onderweg praatten we veel over de toekomst van Ketut en zijn vriendin Erni. Het ziet er naar uit dat er een oplossing komt omdat Ketut denkt dat hij zijn ouders en Erni's ouders zo ver kan krijgen dat ze een keer met elkaar gaan praten en dat uiteindelijk de liefde de 'adat' zal overwinnen. Hopenlijk kan ik er mijn steentje toe bijdragen....

In Lovina werden we bij Taman Lily's (ons logeeradres) welkom geheten door.......Lieke en Sylvia. Wat was dat leuk om hen hier te ontmoeten. Het deed mij echt veel.....Super om te zien hoe deze jonge vrouwen door Bali reizen en genieten van de relaxte atmosfeer. Ze hebben al heel wat meegemaakt dat bleek wel uit hun verhalen. Het is alsof ze hier al jaren komen....... Grappige verhalen over op stap gaan tot diep in de nacht......vroeg naar bed gaan zoals wij (bejaarden) is er bij hun niet bij....Er is hier zoveel te beleven voor hen. Het thuisfront hoeft zich geen zorgen te maken, Lieke en Sylvia genieten met volle teugen. Morgen gaan ze met Ketut naar Candidasa. Op hun verzoek heb ik Kelapa Mas Bungalows gebeld en voor hun een kamer gereserveerd. Ik weet zeker dat ze daar ook een supertijd zullen hebben.....Vanavond gaan we met hen uit eten in een restaurant waar twee balinese jongens met een gitaar de sfeer verhogen. Lieke en Sylvia waren bijzonder tevreden over het eten daar en ook over de gitaarspelers...........Echt super om Lieke en Sylvia hier te zijn tegengekomen.....

We waren nog maar een kwartiertje bij Taman Lily's (waar Lieke en Sylvia ook logeren) toen Marleen binnen kwam wandelen.....Dat deed mij ook heel veel...........Wat een superdag vandaag.....Allemaal mensen die mijn hart verwarmen.......Marleen is ook al ruim een week op Bali en reist met een bromfiets van hot naar her, of ze hier al jaren rond rijdt....Wat leuk om haar te ontmoeten.....

Marleen bracht mij achter op haar brommer naar de Stichting High 5 Rehab, die door middel van revalidatie en fysiotherapie kinderen met een lichamelijke en/of psychische handicap helpen. Bij de Stichting ontmoette ik Marieke die de stichting leidt en Marjanne die net als haar hartsvriendin Marleen in Oirschot geboren is en bij de stichting werkt. Zij leidde mij rond waarbij ik een indruk kreeg van de manier waarop de mensen die daar werken kinderen met een handicap helpen. Het was ontroerend om te zien hoeveel warmte en liefde er op deze plek was. Ik kreeg er een brok van in mijn keel. Ik had wat speelgoed (gekregen van Jan en Jonna), balonnen, stickers en feesthoedjes bij me voor de kinderen. De feesthoedjes heb ik zelf uitgedeeld en het was super om te ervaren hoe blij de kinderen waren......Echt geweldig wat hier gebeurt........ Deze stichting verdient echt steun uit Nederland.....Misschien kan ik iets gaan doen via een actie... Echt, voor heel weinig geld kan hier heel veel gedaan worden.........Dit is nu echt directe hulp aan mensen die het moeilijk hebben.....Toen ik met Marleen achter op haar brommer terugreed moest ik bijna janken van emoties.....Maar goed dat mijn idee van een uurtje praten met de kinderen over mijn jeugd in Nederland niet doorging want ik liep constant rond met een brok in mijn keel.... Ja, en toen moest ik ook nog afscheid nemen van Marleen, zo'n superlieve jonge vrouw die helemaal haar gevoel volgt. Het doet je echt iets als je zo iemand ontmoet........

Morgen ga ik Wilkey Riupassa opzoeken, de man van de Banda-eilanden die naar Lovina is gevlucht toen alle christenen van de Banda-eilanden werden verjaagd.....Dat wordt ook weer iets wat mijn gevoel heftig zal raken......Het hoort helemaal bij Bali, het eiland dat je zintuigen prikkelt....

P.S.:

Als iemand geinteresseerd is in de Stichting High 5 Rehab dan volgt hier de website:

Yayasan High 5 Rehab

website: www.high5rehab.org

mailadres: [email protected]

Bali - Bananen en amaretto

Vanmorgen ben ik weer heel vroeg opgestaan. Na even over het 'wad' gewandeld te hebben en ook nog even gekletst te hebben met de eigenaren van Kelapa Mas Bungalows die samen zaten te genieten van de morgenzon, besloot ik naar de duitse bakker te lopen op het weggetje naar Tengenan. De balinezen staan nog veel vroeger op als ik, sommige zijn al om een uur of 4 op weg naar de markt en er was ook nu al volop bedrijvigheid bij de hutjes tussen de bananenbomen die hier overal staan. Het erf werd aangeveegd, het hangbuikzwijntje kreeg zijn eten, en in de 'dapur' (primitief keukentje waarop op hout wordt gekookt) werd het eten voor vandaag klaar gemaakt. Overal werd ik met een blijde glimlach begroet door de balinezen die ondanks hun armoe eenpositieve levensinstelling hebben.

Ik kwam langs de kleine 'warung' (lokaal restaurantje) van de zus van 'Lachebekje' . Frans en mijn broer Henk weten wel wie ik bedoel. Ze vloog naar buiten toen ze me zag en haar begroeting was allerhartelijkst. De vorige keer had ze nog een primitieve warung waarin letterlijk alles versleten was. Nu was alles opgeknapt en hetzag er nu leuk uit. Ze was er trots op dat haar dat gelukt was. Mooi om te zien dat zo'n jonge vrouw die keihard werkt voor haar gezin zoveel plezier kan beleven aan de kleine dingen die ze bereikt heeft.......

Ik liep verder richting Manggis, het dorpje tussen Candidasa en Padangbai, waar je overal groene rijstvelden ziet die omgeven zijn door met palmbossen begroeide heuvels. Bij Lotus Bungalows ging ik even'Lachebekje' begroeten, een jonge balinese vrouw die bij Nyoman had gewerkt, de eigenaar van Candi Agung. Ook zij was blij verrast mij te zien, en natuurlijk moest ik de hartelijke groeten doen aan Frans, die is hier toch wel heel erg geliefd.....

Even later kwam ik op het weggetje naar Tengenan waar ik bij de duitse bakker 11 gebakjes haalde, bananen met amaretto, dat zal lekker zijn vanmiddag ! De gebakjes waren niet alleen voor ons bestemd, het was ook een verassing voor Ade enNellie en hun vrienden uit Limburg. Het is hier een grote vriendenclub geworden met allemaal brabanders en limburgers en bijna-brabanders (Theo en Yvonne). Dat kenmerkt de sfeer van Kelapa Mas Bungalows, het is er supergezellig......

Ik kad ook nog wat croissants gekocht, wat broodjes en een overheerlijk versgebakken volkorenbrood. Tassen vol dus. De eigenaresse van de bakkerij (ze bakken zelf alles !) stelde voor om mij weg te brengen naar Kelapa Mas Bungalows, en zo geschiedde. Zogaat dat hier.....

Vanavond gaan we misschien wel eten bij de duitse bakker. Het schijnt daar heel goed te zijn, zelfs schnitzel en zuurkool staan op het menu, maar ook indonesische gerechten. Als we besluiten om daar te gaan eten worden we gehaald en gebracht want het is ongeveer 2 kilometer lopen. Gastvrijheid wordt op Bali met hoofdletters geschreven. Elke dag weerworden we door de balinezen overstelpt met warmte en liefde die uit hun hart komt....Daarom kom ik hier altijd terug......

Lopen op het wad in Bali.

Elke morgen op Bali sta ik om 6 uur op want dan begint het licht te worden en is het zonde om in bed te blijven liggen. Ik houd van de eerste uren van de dag en van de uren dat de zon 's avonds de lucht rood begin te kleuren. Er is dan een heel speciale sfeer op Bali die moeilijk te omschrijven is, je moet hem voelen.......

Vanmorgen trok ik mijn zwembroek aan en liep door de tuin van Kelapa Mas Bungalows naar het strand . Het was laag water zoals elke morgen en ik begon te lopen over het dode koraal dat bloot was komen liggen, met slippers aan anders houd je geen voeten over. Het was net of ik bij laag water over het wad liep bij de Waddeneilanden. Overal waren kleine poelen waar visjes en andere dieren snel wegdoken als ze mij zagen. Het water stroomde tussen het dode koraal naar de zee en vormde kleine riviertjes waarin waterplanten meebogen in de richting van de zee. Een kleine grijze vogel liep voor mij uit op zoek naar visjes. Hij stoorde zich helemaal niet aan mij en pas toen ik heel dicht bij hem was vloog hij weg. Zo nu en dan zag ik een mooie schelp liggen die was meegenomen door het water van de zee. Ik moest wel goed opletten waar ik liep want er groeide hier en daar ook heel mooi levend koraal en ik zou het erg vinden als ik dat zou beschadigen....

Zo'n begin van de dag, dat is super, ik zou het elke dag wel willen doen.

Ik liep terug naar mijn bungalow en zag de balinezen al in de tuin bezig. Ze waren bloemen aan het plukken die elke dag in schaaltjes op ons terras worden gezet. De eigenaren van dit parkje zijn echte natuurliefhebbers, dat kun je overal aan zien. Recent hadden ze een prijs gewonnen want de tuin bij de bungalows was door de 'Bupati' uitgeroepen tot de op een na mooiste tuin van de omgeving. En daar waren ze trots op....

Vandaag gaan we met Ketut Legi naar Pantai Pasir Putih, het witte zandstrand bij Perasi. Ketut Legi is de arme visser die door Ade en Nellie uit Geleen weer toekomst heeft gekregen door middel van een nieuwe buitenboordmotor voor zijn catamaran waarmee hij gaat vissen. Gisteren kwam Ketut Legi mij mango's brengen als kadootje. Die hebben ik vanmorgen bij de keuken afgegeven met de vraag of ze er mangojuice van wilden maken. En dat kregen we bij ons ontbijt. Wat lief dat ze dat allemaal doen. De feestmaaltijd die we gisteren aangeboden kregen was ook al zo'n voorbeeld van de warmte en de liefde die de mensen hier aan je willen geven.....

We vertrokken vanaf het strandje bij de lagune, in het centrum van Candidasa. Yvonne had gisteren haar vuurdoop beleefd want ze was voor de eerste keer in zee gegaan om naar het koraal te gaan kijken. Vandaag zat ze met klamme handen in de catamaran want ze vond de zee toch wel erg diep. We voeren eerst langs het eilandje waar Winie Scheepers, mijn oud-collega, ooit angstige momenten had beleefd tijdens het duiken, en daarna naar Pantai Pasir Putih. We werden vergezeld door tientallen vissers die met hun catamarans terug kwamen van de (nachtelijke) visvangst. Een kleurrijk schouwspel. Op het witte strand waar we aankwamen hebben we twee superrelaxte uurtjes gehad, waarvan ik de meeste tijd doorbracht in het turqoise water van de glasheldere zee. Ik liet mij dragen door de golven en genoot van het frisse water dat langs mijn lijf stroomde. Een genot voor de zintuigen. Ook nu mocht voor mij de tijd stilstaan....

Na een lekkere Nasi Goreng bij een van de hutjes op het strand vertrokken we weer. We kwamen langs het huis van Bob Land die waarschijnlijk lekker siesta aan het houden was want het was rond 12 uur. De rest van de dag zullen we maar doorbrengen met niets doen. Want waarom zouden we hier rondracen ? Bali komt wel naar ons toe......

Bali - " Alweer een dag die met gouden letters in mijn boek kan worden geschreven"

Vandaag was het Hari Kuningan, een feestdag op Bali.

De balinezen gaan op deze dag met hun familie bidden en offeren bij hun huistempeltje of bij een van de grotere tempels in hun dorp of stad. Wij zijn gaan kijken bij de tempel aan de lagune, midden in Candidasa. De hele dag was het een komen en gaan van families die in hun prachtige kleren een tijdje bij de tempel neerknielden. Nadat zij gebeden en geofferd hadden liepen ze langs de lagune in een lange rij naar het strand waar het een gezellige drukte was met badende mensen. In de lagune zelf spartelden tussen de lotusbloemen ontelbare kindren die in hun blootje genoten van het water. Echt een supermooi gezicht....

Wijzelf volgden het voorbeeld van de balinezen op en gingen bij Puri Bagus Bungalows lekker zwemmen in het heldere water van de zee. Je kunt daar lekker in de schaduw liggen van een grote boom en dat is geen overbodige luxe want vandaag was het ook weer heel warm. Theo en ik zwommen ver de zee op. Het was laag water en we konden helemaal tot het koraalrif zwemmen voordat we niet meer konden staan. Mooi koraal was er niet meer want dat is ooit door vissers met dynamiet vernietigd.

Urenlang heb ik vandaag in het water van de zee gelegen, ik kon er niet genoeg van krijgen. Toen ik moe werd ben ik de pier opgeklommen die zo'n 25 meter van het strand in zee ligt. Ik ben daar in lotushouding gaan zitten met mijn rug naar de zon. In de verte zag ik Bob Land in zijn tuin bij zijn huisje aan het strand rondlopen. Met dat beeld sloot ik mijn ogen en probeerde mijn hoofd leeg te maken. Dat lukte een tijdje en ik kwam pas weer bij mijn positieven toen een hoge golf tegen de pier sloeg en mijn lijf besproeide met een nevel van waterdruppels. Zo bleef ik nog een half uur zitten met elke keer weer een verfrissende douche van de zee. Het begon een beetje te waaien en dat was lekker verkoelend.

Terwijl ik daar zat op de pier in zee dacht ik aan 'onze' chauffeur Ketut Giri Kumara die ons elke keer weer op komt halen en waarmee we zoveel leuke momenten bleven, serieuze momenten maar ook veel lachen. Het is echt 'een goei menneke' zoals we in Brabant zeggen. Ik mag hem heel erg graag. Ik vind het heel erg dat hij de laatste tijd zoveel problemen heeft. Problemen met de adat die het hem moeilijk maakt om zijn geliefde Erni te trouwen. Probelmen met zijn oom die hem bedrogen heeft wat Ketut nogal wat geld heeft gekost. Ik loop er steeds meer over te denken om Ketut te gaan helpen. Ik wil hem meer kans op een betere toekomst geven. Hij zou eigenlijk zijn busje in moeten kunnen ruilen tegen een jonger busje want het is zijn bron van inkomsten en het busje dat hij nu heeft is al wat jaartjes oud en gaat niet eeuwig mee. Om kort te zijn....ik ga proberen om een stuk of 8 mensen bij elkaar te krijgen die elk 500 euro willen geven voor een ander busje voor Ketut. Als dat zou lukken kan Ketut een stukje van zijn toekomst invullen en heeft hij misschien meer kans om een toekomst op te bouwen met Erni. Misschien lukt het niet, maar ik ga het gewoon proberen...

Een bijzondere dag, alweer.... En die wordt vanavond afgesloten met een feestmaaltijd die ons wordt aangeboden door het lieve balinese echtpaar dat eigenaar is van Kelapa Mas Bungalows. Een dag met heel veel liefde, het belangrijkste wat er in het leven is....

Bali - Kelapa Mas Bungalows in Candidasa

Het is half acht 's morgens. Ik ben net terug van een korte wandeling op het kleine strandje voor 'ons' bungalowparkje. Het ligt daar vol met stukjes dood koraal en hier en daar een mooie schelp.Het is laag water en het nog levende koraal is bloot komen te liggen. De zee is nog rustig, in de middag komen er meestal meer golven. In de verte is het grote eiland Nusa Penida te zien met daarnaast Lembongan waar ik ooit samen met Angela heel bijzobdere avonden heb beleefd. Allebei zullen we nooit meer vergeten de momenten dat de avond ging vallen en de ondergaande zon de lucht bloedrood kleurde. Rond die tijd gingen de mensen van het dorp Jungutbatu met hun manden en een lampionnetje wadend door het water op zoek naar zeewier dat wordt gebruikt door de kosmetische industrie. Dat was zo'n sprookjesachtig gezicht dat Angela daarvan ontelbare foto's heeft gemaakt. Als iemand daar ooit naar toe wil gaan kan ik Ketut Bungalo aanbevelen. Dat was een fijn adres en het ontbijt bij Linda's Bungalows even verder op met onze voeten in het warme zand was ook iets heel speciaals...

Links aan de horizon liggen de bergen waar Padangbai is verscholen in een van de baaien, daar hebben wij deze week twee fijne dagen doorgebracht. Toen ik daarnaar zat te kijken vanmorgen kwam een balinese jongen een mandje met vers geplukte bloemen brengen dat hij op mijn terras zette. Hisbiscusbloemen, frangipanibloemen, het ziet er zo mooi uit. Iets klein maar het geeft de sfeer in dit bungalowparkje weer. De eigenaar en zijn vrouw zijn heel lieve mensen die gewoon meewerken met het personeel. Vanmiddag was de man in de tuin aan het werken bij het metselen van een klein muurtje. Zijn vrouw werkt als cassiere in de Gemini-supermarkt tegenover ons parkje. Het zijn echt bijzondere mensen die liefde voor hun medemens hebben en hun parkje verzorgen op een manier die laat zien dat zijn echt van de natuur houden. De tuin staat vol met bloemen en hoge kokospalmen en bananenplanten waar volop bananen aanhangen Door de hoge bomen is het relatief koel in de tuin. De bungalows hebben deuren die heel mooi zijn uitgesneden op een traditioneel balinese wijze. Elke dag krijgen we nieuwe lakens. En dat allemaal tegen een heel lage kamerprijs (200.000 tot 350.000 rupiah). Het is gewoon een klein paradijsje.....

Vanavond bieden de eigenaar en zijn vrouw ons een balinese maaltijd aan. Waar maak je dat nog mee ? We worden hier echt in de watten gelegd. Soms worden we er gewoon verlegen van. Zoveel warmte en liefde, recht uit hun hart......

Theo en Yvonne hebben gisteren een heel fijne dag gehad in Pondok Bambu Bungalows, hier heel dichtbij. Yvonne was weer helemaal hersteld, ze had het gisteren heel warm en had daar last van. Zelfs de balinezen zeiden dat ze niet goed hadden kunnen slapen van vochtige warmte die een beetje leek op de warmte die normaal is in december.

Na het ontbijt gaan we vandaag naar de tempel tegenover de lagune, twee honderd meter van ons parkje. Daar zal het dele dag een komen en gaan zijn van rijen prachtig geklede mensen die gaan offeren en bidden bij de tempel. Het is namelijk vandaag Hari Kuningan, een feestdag voor de balinezen die hun hindugeloof met volle overtuiging beleven. Alle straten van Bali zullen vandaag gekleurd zijn met de balinezen die zich allemaal gekleed hebben als prinsen en prinsessen. Het is een voorrecht dat wij dat mee mogen maken..............

Emailadres Kelapa Mas: www.kelapamascandidasa.com

Bali - Bob Land

Vandaag zijn we met Ketut naar Candidasa gereden, een ritje van maar 15 minuten. In Kelapa Mas Bungalows werden we welkom geheten door Ade en Nellie, mijn vrienden uit Geleen waarmee ik al heel veel heb meegemaakt in Indonesie. Die vriendschap gaat terug tot de jaren dat ik op de Molukken rondzwerfde enzij mijn eenzame avonden daar opvrolijkten met hun limburgse gezelligehid. Heel leuk om hen hier weer te ontmoeten. Vanavond gaan we met hen eten in Warung Astawa waar het eten altijd een feest is.

Wim, Ria en ik zijn vanmiddag naar Bob Land gereden in het busje van Ketut die tijd genoeg had en een beetje vakantie vierde met ons. Toen we bij het huis van Bob Land aankwamen aan het eind van de baai van Candidasa was hij niet thuis. Daarom gingen we maar zwemmen bij Puri Bagus Bungalows, niet zover van het huis van Bob Land. Het water van de zee was weer heerlijk verfrissend en dat was ook wel nodig want het is de laatste dagen bloedheet hier. Zelfs de balinezen hebben er last van. Yvonne voelde zich door de hitte niet goed en daarom waren zij niet meegegaan.

Toen ik in zee aan het zwemmen was zag uj in de verte Bob Land in zijn tuin lopoen. Ik besloot er maar naar toe te zwemmen. Als het over land niet kan, dan maar door de zee, dacht ik. Toen ik dicht bij het huis van Bob Land was zag hij mij ook en kwam hij naar beneden naar het strandje biij zijn huis.. Ik begroette hem en gaf hem namens Angrlsa een innige omhelzing. Op zo'n moment gaat er heel wat door je heeen want Bob is een heel bijzondere man. Heel veel mensen hebben dat ondervonden tijdens de uitzending van 'Memories' op tv. Ik zei tegen Bob dat ik later op de middag terug zou komen met de babykleertjes die Angela verzameld had bij haar vrienden en kennissen.

Een paar uur later zaten we (Ria, Wim, Ketut en ik) bij Bob Land in zijn huisje. Hij was heel blij met de babykleertjes en werd weer emotioneel. Dat gebeurde nog een paar keer toen zijn leven hier ter sprake kwam. Hoeveel armoe en ellende hier is en hoe moielijk het voor hem is om daar steeds mee geconfronteerd te worden. Hij helpt veel mensen maar het blijft een druppel op een gloiende plaat. Omdat er nog meer bezoek was gekomen namen we weer afscheid van Bob. Fijn dat we hem weer gezien jadden. Fijn dat hij er zo goed uitzag.

Na zo'n ontmoeting met Bob was het tijd om even na te denken en daarom reden we terug naar Kelapa Mas Bungalows. Maar eerst wilde ik nog even wat lekker bruinbrood halen bij de 'German Bakery' op de weg naar Tengenan. Maar het brood was uitverkocht omdat het morgen Hari Kuningan was. Dan zijn er in heel Bali overal ceremonieen bij de tempels en zijn de straten gevuld met schitterend geklede families die gaan offeren bij de tempels. Ook hier in Candidasa kunnen we dat morgen mee gaan maken bij de tempel tegenover de lagune. Het belooft weer een bijzondere dag te worden. Zoals bijna alle dagen op dit mooie eiland...,

(Ik heb dit mailtje 'blind' getypt omdat ik mijn leesbril vergeten was, vandaar dat er mogelijk veel fouten in zitten)

Bali - Geven of nemen....

Morgen trekken we weer verder over Bali. Deze keer naar Candidasa, een plaatsje aan de oostkust van Bali, maar een kwartiertje rijden van Padangbai. Ik ben blij dat Ketut ons weer komt ophalen want dat geeft gewoon een vertrouwd gevoel. Hij is altijd op tijd en hij rijdt rustig. En met hem kun je lekker kletsen over het leven en ook nog heel veel lachen.......

De dagen in Padangbai waren heel fijn. Het was de afgelopen twee dagen heel warm (35 graden) en daarom wij het grootste gedeelte van de tijd hier doorgebracht aan het zwembad of op het strand.

Vanmorgen ben ik teruggegaan naar het strand waar ik een paar uur eerder op de rotsen had gezeten. Wim en Ria gingen mee, Theo en Yvonne bleven in het dorp vanwege de hitte.Bij het witte strand waren de golven intussen behoorlijk hoog geworden. Het water was echter zo verleidelijk dat ik het toch maar waagde, eerst een beetje voorzichtig, maar toen ik in de gaten had dat ik beter naar de golven kon toelopen dan wegrennen, werd ik gedragen door de golven. Superlekker was dat het frisse heldere water rond mijn lijf..........

Terwijl ik genoot van de golven dacht ik aan de afgelopen week. Er was al zoveel gebeurd wat ik niet gauw vergeten zal. De intense ontmoetingen met de balinezen die elke keer indruk op mij maken. De gastvrijheid van de logeeradressen en de dankbaarheid van de mensen dat ik 'klanten' bij hen heb aangebracht. Er kwamen zelfs aanbiedingen om tegen een vergoeding te gaan bemiddelen vanuit Nederland. Maar dat wil ik niet, ik vind het fijn om voor die mensen iets terug te doen, ik hoef er niets voor te hebben. Geven is fijner als nemen...........

Bijde woorden 'geven is fijner als nemen' denk ik aan Bob Land. De bijzondere man die op 'Memories' is geweest en die aan het eind van de baai van Candidasa woont.Elke keer als ik bij hem ben geweest ben ik onder de indruk van zijn levensinstelling, zijn bereidheid om alles te geven zonder iets terug te vragen. Hij is een groot voorbeeld voor mij en voor anderen.

Morgen gaan we Bob Land opzoekenen dan ga ik de babykleding aan hem geven die Angela verzameld heeft. Bob gaat de kleding dan weer verspreiden onder de arme mensen in de palmbossen bij het dorp Candidasa. Ik verheug mij er op om hem weer te zien..........