Bali - Een ochtend in Padangbai.
Vanmorgen werd ik om 6 uur wakker van de eerste zonnestralen die door de spleten van het gordijn mijn kamer probeerden binnen te gluren. Buiten hoorde ik de hanen in het dorp (Padangbai) kraaien en ook een stem van iemand die aankondigde dat de boot naar Lombok ging vertrekken. Ik trok de gordijnen open en zag de catamarans van de vissers de zee opvaren. Aangezien mijn reisgenoten nog in elkaars armen lagen te dromen besloot ik naar het strand over de heuvel aan de rechterkant van Padangbai te gaan wandelen. Op weg daar naar toe kwam ik de man tegen die ons vorige keer naar het eiland Lembongan had gebracht. Toen had hij een heel hoge prijs gevraagd (800.000) maar nu had hij er nog 25% opgezet (1.000.000), dat doen we dus niet..... Ik wandelde de heuvel op en de eerste zweetdruppels liepen langs mijn lijf. Boven gekomen schrok ik van wat ik zag.
Nyoman Gede, de eigenaar van Uma Agung Bungalows, had mij al verteld dat een koreaanse projektontwikkelaar een resort aan het bouwen was boven op de heuvel. De gevolgen kon ik nu aanschouwen... De mooie natuurlijke omgeving van het witte strand was helemaal verdwenen. Bijna alle bomen waren weg en er waren overal hoge muren opgetrokken die tegen de helling van de heuvel die plateau's vormden waarop betonskeletten waren gebouwd. De natuur is hier helemaal vernietigd, wat jammer..... Nyoman had mij ook verteld dat de bouw van het resort is stilgelegd omdat de projektontwikkelaar wel een vergunning had van de plaatselijke overheid (heel veel geld onder de tafel) maar niet van de landelijke overheid. Maar het kwaad is al geschied, dit bijzondere plekje is verdwenen....
Ik liep naar het strand dat nog steeds heel mooi is met het turqoise water. Maar de 'jamaica-hutjes' waren verdwenen en ook de sfeer. Ik ging op een lavarots zitten aan de rechterkant van het strand waar de golven zich met grote kracht door de nauwe spleten van de gestolde lava naar boven persten en als een grote fontein naar boven spoten. Bij elke golf werd ik helemaal ondergedompeldin eennevel van waterdruppels. Ik sloot mijn ogen en luisterde en voelde. Na een tijdje werd mijn hoofd leeg en nam mijn gevoel het over. Ik was even een met de elementen om mij heen, de wind die mijn huid streelde, het water dat mijn voeten verfriste, de lavarotsen die mij droegen, de zon die mij warmte gaf. Ik voelde de kracht en de energie van de natuur, de basis van het leven....
Na een tijdje werd ik weer'wakker' en begon aan de terugweg naar het dorp Padangbai. Boven op de heuvel kwam ik een balinees boertje tegen dat bladeren aan het plukken was voor zijn koe. Hij vertegenwoordigt de oudere generatie die nogrust en eenvoud uitstraalt, in tegenstelling tot de jeugd op Bali die meegaat ' inde vaart der volkeren', de moderne tijd. Ik daalde de heuvel af en kwam langs het 'Illy'- koffiezaakje waar ik gisteren de vrouwen van de bediening tot 10 had leren tellen in het nederlands. Als grap had ik gezegd 'als je het morgen vergeten bent ga je over de knie'. Tot mijn grote schrik antwoordde een van de vrouwen 'Ja graag, mag het nu meteen ?' Gelukkig waren Wim en Ria bij mij anders was ik hard weggerend. Och...wat moesten we allemaal lachen om dit antwoord. Humor, dat hebben de balinezen en daarom is het zo leuk om met hen te 'flauwekullen'. De betreffende vrouw was aan het poetsen toen ik voorbij kwam en ze begon spontaan tot 10 te tellen in het nederlands, zonder fouten (gelukkig).
Zo meteen gaan we ontbijten. Wim en Ria en Theo en Yvonne zullen elkaar inmiddels wel hebben losgelaten, denk ik. Het wordt vandaag een dagje aan zee, liggen in het witte zand, zwemmen in het turqoise water, en vanavond lekkere vis (Seafood Basket) of iets vegetarisch, en natuurlijk ook griekse yoghurt met fruitsalade en honing. Wat is het leven toch mooi....
Bali - "Zijn"
Op Bali kom je heel veel toeristen tegen die met een georganiseerde reis over het eiland racen.
Bij Uma Agung Bungalows kwamen we ze ook elke dag tegen. Meestal kwamen ze 's middags aan en vertrokken ze op de volgende dag weer vroeg in de morgen naar het volgende adres. Nyoman, de eigenaar van de bungalows is er blij mee want zo'n contract met een reisburo levert hem een vaste stroom van klanten op. Maar ik zou nooit met zo'n georganiseerde reis mee willen. Je reist dan in een razendsnel tempo door Bali en krijgt heel veel te zien, maar aan het eind van de reis heb je helemaal niets gezien. Je geest krijgt zoveel te verwerken dat het niet wordt opgenomen. De meeste deelnemers van zo'n georganiseerde reis zijn aan het eind van de reis doodmoe en blij dat ze thuis zijn.
Nee......dan is de manier waarop wij het hierdoen veel relaxter. Eigenlijk hebben we deze week nog helemaal niets gedaan. En toch hebben we ontzettend veel beleefd, Heel veel intense ontmoetingen en veel warmte ontvangen van de lokale bevolking. Want wij hadden de tijd om ze te leren kennen. Wij hadden de tijd om ons onder te dompelen in het dagelijkse leven.....
Heel vaak zit ik gewoon ergens te 'zijn' . Mijn hoofd word leeg en mijn gedachten verdwijnen. Ik word opgenomen door de omgeving en mijn zintuigen registreren alles zonder dat ik daarbij zit te denken. Ik voel alleen maar......
Mischien begrijpen sommige mensen niet wat ik bedoel, maar het is gewoon heel fijn om je los te maken van de dagelijkse sleur, de dagelijkse zorgen. Ik zie zoveel toeristen hier die hun ergenissen en frustaties hier gewoon voortzetten. Ze vinden geen innerlijke rust, iets wat wij kwijt zijn in de westerse wereld. We zijn altijd op weg, nooit geen tijd om stil te staan. 'Moet jij niets doen, verveel je je niet' , wordt er dan gevraagd.
Op dit moment zit ik in Padangbai bij Topi Inn op het terras op de eerste etage waar ik uitkijk over de baai van Padangbai. De oppervlakte van het water is gevuld met kleine golfjes die langzaam naar het strand rollen, steeds maar weer.......in een oneindig ritme..... Het gevoel dat ik hierbij heb wil ik met jullie delen.
Misschien als je je ogen sluit en je laat je fantasie werken dan kun je mij hier zien zitten. Omringd door frangipanabomen met rood-gele bloemen en intense zoete geur. In de verte hoor ik het geluid van een gong dat over het water van de baai zweeft en een ceremonie aankondigt die hier vaak in de namiddag bij een tempeltje aan het water wordt gehouden. Als je dan alleen maar denkt wat ik zojuist heb geschreven , dan zul je misschien begrijpen wat ik bedoel. Het is een heel fijn gevoel.....
En dat is ' zijn'
Bali - Padangbai
Gisteren hebben we weer een superdag beleefd. Misschien klinkt het vreemd maar dat kwam mede omdat we een crematie van een heel oude vrouw bij konden wonen (ze was 75 jaar geworden). Op Bali is een crematie een gebeurtenis waarbij het hele dorp meeleeft in blijdschap omdat de overledene naar een beter leven gaat en rust kan vinden. Er was een kleurrijke hoge toren gemaakt waarin de overledene lag. Die toren werd gedragen door zo'n 50 balinezen die in de bloedhete zon de toren naar de crematieplaats droegen. De toren werd daarbij steeds omgedraaid om de kwade geesten in verwarring te brengen. Dat ging allemaal met heel veel gezang en luide kreten. Omdat het zo heet was werden de dragers constant besproeid met water. Het was een indrukwekkend gezicht om de stoet met al die prachtig geklede mensen als een lang lint langs de groene rijstvelden zien voort te bewegen. We waren onder de indruk zoals we al vaak zijn geweest hier. Op een gegeven moment hebben we afscheid genomen van de stoet en zijn terug gelopen naar Lihat Sawah Bungalows. De eigenaar van deze bungalows, I Nyoman Kari (een broer van Nyoman uit Candidasa) zou ons namelijk naar zijn villa net buiten Sidemen brengen waar wij dan de hele middag mochten zwemmen en genieten van de sfeer en het onvergetelijk mooie omgeving. Die middag zullen we ook niet vergeten. Het was zo'n mooie plek ! Overal om ons heen waren mensen op de rijstvelden aan het werken, ze waren aan het oogsten of de vogeltjes aan het verjagen die op de bijna rijpe rijsthalmen zaten en probeerden wat rijstkorrels te snoepen. Het was of we midden in een romantische film waren met de werkelijke wereld ver van ons vandaan... De stilte, het uitzicht, die zon die de rijstvelden begon te kleuren, de avondlucht die langzaam vochtiger werd van de flarden bewolking die het dal begonnen binnen te drijven..... We bleven maar kijken naar watzich om ons heen afspeelde. Vooral voor Theo en Yvonne was dit geweldig om mee te maken want zij zijn voorde eerste keer op Bali. We gingen nog watzwemmen in het ronde zwembad en namen daarna een verfrissende douche onder de blote hemel achter de villa. Wat is dat toch fijn om buiten een douche te nemen, zo dicht bij de natuur, terwijl de vlinders en vogels boven je rondvliegen...... We gingen terug naar Uma Agung Bungalows met een heel fijn gevoel, het was een onvergetelijke dag geweest......
Vanmorgen hebben we afscheid genomen van al de mensen van Uma Agung Bungalows. Ze waren zo lief voor ons geweest....... Afscheid nemen is altijd een beetje moeilijk, zeker als mensen zo goed voor je zijn geweest..... Vooral Putuh, die mij elke dag gemasseerd heeft en waarmee ik heel wat heb afgekletst over alledaagse en niet alledaagse dingen, hield mijn hand lang vast.... We zullen ze allemaal missen.........
Ketut bracht ons naar Padangbai waar we de volgende twee dagen zullen logeren in het Puri Rai Hotel. Een heel fijn hotel met drie zwembaden en fijne kamers. Als we in bed liggen horen we de golven op het strand rollen.... Daisy en Stefan zijn hier ook geweest tijdens hun huwelijksreis, dus ze weten wel hoe fijn het hier is. En dat geldt ook voor Jolanda en Dennis die hier niet zo lang geleden ook zijn geweest. Morgen gaan we naar het kleine witte strandje aan de rechterkant van Padangbai waar Maria Verspaandonk zo'n bijzondere herinneringen aan heeft, ze weet wel wat ik bedoel.... Daar gaan we lekker zwemmen in het turqoise water en misschien nog wat schildpadden zien zwemmen...... Onze vakantie is een aaneenschakeling van fijne momenten, er ontbreekt maar een ding......Angela.......Die mis ik toch wel heel erg....... In Candidasa zal ik weer mailen, daar gaan we over twee dagen naar toe. Heel veel lieve groeten uit Bali....
Bali - Een liefdesverhaal in Sidemen (vervolg)
Eergisteren zijn we met onze verliefde chauffeur Ketut naar Ujung geweest, dichtbij de stad Amlapura. Daar ligt aan het strand het voormailige paleis van een van de vorsten van Bali. Nadat we daar een tijdje rond hadden gelopen in de hete zon besloten we vanwege de hitte verkoeling te gaan zoeken aan het strand. We kwamen in een klein resort terecht met 4 bungalows en een klein zwembad dat aan het strand lag. Het resort heet Kebun Impian. Een heerlijk plekje waar de rust alleen maat verstoord wordt door de metershoge golven die op de grote ronde keien rollen die het strand vormen. Ketut genoot zichtbaar van de paar 'vrije uurtjes' en lag lekker languit in de schaduw te genieten van het uitzicht en het verkoelende zeebriesje. Toch merkten wij dat hij vol zit van de problemen met zijn grote liefde Erni. De hele terugweg naar Sidemen ging het gesprek daarover. Hij wist echt niet meer wat hij moest gaan doen met deze situatie en wij konden hem eigenlijk ook geen goede raad geven. Terug in Sidemen ontmoetten wij Nyoman, de eigenaar van Uma Agung Bungalows. Met hem praatten we over Ketuts problemen en eigenlijk had Nyoman ook geen goede oplossing behalve dat Ketut zijn hart moest volgen. Nyoman had zelf veel problemen met zijn zoon die samen met zijn vriendin een auto-ongeluk gehad. Er was een dronken bromfietsrijder tegen de auto van zijn zoon gereden en die was ter plaatse overleden. In Bali is het zo dat degene bij een ongeval met dodelijke afloop degene die overleeft schuldig is, ook al is de overledene overduidelijk fout. De Politie doet in dit geval, in meestal ook in andere gevallen, geen onderzoek. Ondanks dat de zoon van Nyoman geen schuld had aan het ongeval moest hij toch de gevangenis in en dat kan maanden duren. Nyoman moest heel veel geld ' onder de tafel' aan de Politie te betalen om zijn zoon uit de gevangenis te krijgen en dat lukte na een week. Daarnaast moest hij de begrafenis betalen en ook het ziekenhuis. Verder moest hij de familie van de overledene betalen, alles bij elkaar zo'n 25.000.000 rupiah (1.750 euro). Gelukkig had de familie van de overledene gezegd dat hun zoon al vaker betrokken was geweest bij vechtpartijen en ongelukken waarbij drank de oorzaak was. Maar toch.... Zo gaat dat op Bali als je een ongeluk krijgt.... Een toerist is altijd schuldig want die heeft geld. Ik zal dus nooit op Bali gaan rijden met een bromfiets of auto. We heben nog lang gepraat met Ketut voordat hij weer naar Kuta vertrok, zijn thuisbasis. Konden we hem maar helpen, ik gun het hem zo dat hij gelukkig is...... Net voordat hij naar Kuta vertrok vertelde hij nog dat hij Marleen Steggink (geboren in Oirschot) van het vliegveld had opgehaald waar ze een bloemenkrans kreeg van witte frangipanibloemen die haar werd omgehangen door een traditioneel geklede balinese vrouw. Een echt balinees welkom wat Marleen heel goed deed. Ketut had haar naar Uma Sari Bungalows in Ubud gebracht waar Marleen een grote verassing stond te wachten..... Haar hartsvriendin Marjanne Oomen (ook geboren in Oirschot) stond haar daar namelijk op te wachten. Dat was een heel emotioneel moment voor beiden. Er werden heel wat traantjes gelaten volgens Ketut. Wat een mooi moment moet dat zijn geweest als je wordt verwelkomd door je hartsvriendin op zo'n mooi eiland als Bali.. Een mooier begin van je vakantie bestaat niet......
De liefde overwint altijd....
Bali - Een liefdesverhaal in Sidemen.
We zijn onderweg van Kuta naar Sidemen, een dorpje bij de uitlopers van de berg Gunung Agung in het oosten van Bali. We rijden op het weggetje ten noorden van Klunkung (Semarapura) en zien om ons heen uitbundige natuur met heel veel kleuren groen. De rijstvelden staan vol met water en spiegelen zich in de zon en de blauwe lucht. Overal wordt er rijst geplant. Op de straat lopen balinese vrouwen en mannen met grote bossen hout op hun hoofd die ze bij elkaar gesprokkeld hebben om vanavond te kunnen koken. Wat een mooi tafereel is dit..... Naast mij op de voorbank van ons busje zit Erni, de vriendin van Ketut. Erni en Ketut zijn heftig verliefd op elkaar, dat kun je van hun gezichten aflezen. We kletsen heel wat af en niet alleen over alledaagse onderwerpen. Al heel gauw gaat het gesprek over hun (onmogelijke) liefde voor elkaar. Ze houden echt van elkaar en zouden heel graag samen een toekomst op willen gaan bouwen. Maar.... De ouders van Erni hebben twee dochters en geen zoon die voor het nageslacht van de familie kan zorgen. De familie van Erni woont in het district Tabanan en de 'adat' (regels en gewoonten) van deze regio is heel 'kuat' (streng). In het district Tabanan moet de man (Ketut) voor de familie van zijn toekomstige vrouw (Erni) gaan zorgen als de familie geen zoon heeft die voor het nageslacht kan zorgdragen. Erni heeft een baan bij de Keuringsdienst van Waren die rechtstreeks onder de regering valt en zou dus heel goed voor haar ouders kunnen gaan zorgen (in financiele zin) als haar ouders oud zijn, maar toch moet Ketut bij haar ouders gaan wonen omdat hij geacht wordt voor het nageslacht te gaan zorgen. Als Ketut dat zou gaan doen zou zijn eigen familie dat niet accepteren en hem zelfs verstoten..... Deze verliefde mensen, die overduidelijk zielsveel van elkaar houden, worden vermorzeld door de 'adat' van hun omgeving. Een onmogelijke liefde..... Toen we het schitterende dal van Sidemen inreden waren we allemaal onder de indruk van dit verhaal. We hadden een dubbel gevoel, we waren blij om op dit mooie eiland te zijn, maar ook een beetje triest over de situatie waarin Ketut en Erni verkeren. Gelukkig hebben Erni en Ketut net als alle balinezen het vermogen om de dingen te accepteren zaols ze komen. Hun geloof speelt daarbij een belangrijke rol. Ondanks hun miserabele situatie blijven ze geven en dat maakt elke keer weer een grote indruk op mij. Het is een van de reden waarom ik elke keer weer terugga naar dit mooie eiland....
Aankomst op Bali
De eerste dag op Bali.....
Gisterenavond zaten Wim, Ria en ik op een terrasje aan het strand van Kuta te kijken naar de zon die afscheid aan het nemen was van de dag. De avond begon te vallen en de silhouetten van de mensen op het strand werden steeds donkerder tegen de kleuren van de avondlucht. Het was nog steeds warm maar er was inmiddels een fris briesje gaan waaien. Ketut, die balinese man die al jarenlang mijn vriend is en die ons de komende drie wekenrond gaat rijden op Bali, zat stil voor zich uit te kijken. Ik vroeg hem hoe hij zich voelde. Toen begon hij te vertellen over zijn grote liefde Erni, hoeveel hij van haar hield en hoe gelukkig hij was dat zijn liefde beantwoord werd. Hij zag er ook goed uit, Ketut, maar toch kon ik aan hem zien dat hij problemen had. Die problemen had ik al van Frans gehoord. Van Ketut kreeg ik nu te horen wat de aard van de problemen waren. Erni, zijn vriendin, heeft maar een zus en geen broers. Op Bali is dat een probleem want wie moet er nu voor de ouders zorgen als ze oud zijn ? Er zijn geen sociale voorzieningen als AOW en pensioen, de kinderen zijn de oudedagsvoorziening. Aangezien er op Bali vanuit wordt gegaan dat een vrouw na het huwelijk bij de ouders van haar man gaat wonen hebben de ouders van Erni dus geen oudedagsvoorziening. En dat is op Bali ongeveer het ergste wat je kan overkomen. De ouders van Erni hadden dus tegen Erni gezegd dat zij alleen met Ketut mocht trouwen als hij dan voor hen ging zorgen. En dat vinden de ouders van Ketut weer verschrikkelijk want wie zal dan voor hen zorgen ? Het komt er op neer dat Ketut voor twee gezinnen moet gaan zorgen als hij met Erni wil trouwen. Dat lukt hem nooit dus dat was voor hem ook de reden dat hij tegen zijn grote liefde Erni had gezegd dat zij betere een andere man kon zoeken omdat hij niet aan de eis van haar ouders kan voldoen. Daarbij speelt ook nog een grote rol het feit dat de ouders van Erni van een hogere kaste zijn en daardoor een hogere positie hebben dan de ouders van Ketut. Een trieste geschiedenis........ Ketut is zo'n fijn mens , hij verdient beter, maar hij wordt gewoon klemgezet door de ' adat' ,de levensgewoonten op Bali. Gelukkig heeft hij zijn humor nog wel behouden en even later zaten we weer volop te lachen en te genieten van de heerlijke tropische sfeer van een avond op Bali. Wat een contrast met ons vertrek uit Nederland ! Toen ik 's morgens met mijn koffer in de hand liep tussen de met rijp bedekte dennebomen van het bosje achter mijn huis, op weg naar de auto die ons wegbracht naar Schiphol, had ik het koud want het vroor..... En nu zit ik hier, op mijn favoriete eiland, meer dan 10.000 kilometer van huis en van Angela. Die mis ik steeds meer. Ik heb pas nu gemerkt hoe het is als zij op vakantie is en ik ben thuis. Voorheen was het altijd andersom.......Ik mis Angela hier ook, zeker als ik Ketut hoor vertellen over zijn liefde voor Erni, die echt en puur is, zonder egoisme. Liefde.....daar draait alles om in deze wereld.............. Ik ga hier op Bali samen met Wim en Ria, en straks ook met Theo en Yvonne, genieten van de warmte en de gastvrijheid van de balinese mensen. Ik zal proberen jullie een beetje op de hoogte te houden, al zal dat niet altijd lukken. In Sidemen, ons volgende logeeradres, is namelijk geen internet, dus de komende 4 dagen horen jullie niets van mij. We zullen daar logeren in Uma Agung Bungalows, een supermooi plekje midden in een dal tussen de uitlopers van de Gunung Agung, de hoogste berg op Bali. Ronddom die bungalows zijn er alleen maar schitterende vergezichten, uitbundige natuur, en een heel mystieke sfeer. Op die plek kan iedereen tot rust komen ook al ben je nog zo gestresst. Alleen maar 'zijn'..........................
Mijn chauffeur op Bali
Nog een paar dagen en dan vertrek ik weer naar Bali, het eiland waar ik al zoveel mooie momenten heb beleefd. Het wordt deze keer een bijzondere vakantie want mijn zus Ria en haar man Wim reizen mee. En een dag later volgen Theo en Yvonne die ons ook gezelschap gaan houden. En terwijl wij dan drie weken door Bali reizen lopen we grote kans om Marleen uit Gorredijk (geboren in Oirschot) en Lieke en Sylvia uit Bladel tegen te komen. Een heel gezelschap mensen uit het brabantse land die allemaal gebruik gaan maken van de diensten van ' mijn chauffeur op Bali' , Ketut Giri Kumara. Ketut (zoals hij kortweg heet) ken ik al heel lang. Zijn manier van leven heeft indruk op mij gemaakt. Het is een echte balinees wiens levensinstelling is 'geven' . Hij zorgt al zijn hele leven voor andere mensen en vergeet nog al eens om ook aan zichzelf te denken. Hij zorgt voor zijn vader en moeder en zijn broers en zussen die in de bergen bij Belimbing wonen. Dankzij Ketut hebben ze een fatsoenlijk leven.. Twee jaar geleden heeft het jonge zusje van Ketut een ernstig bromfietsongeluk gehad en ook toen schoot Ketut te hulp door het betalen van de hoge ziekenhuiskosten. Het is de ' adat ' (gewoonte) op Bali om je eigen familie te helpen, dat is zo, maar Ketut komt eigenlijk nooit aan zichzelf toe.
Eindelijk heeft hij nu iemand gevonden waarmee hij samen oud hoopt te kunnen worden: Erni, een aardige balinese vrouw die veel van Ketut houdt. Maar ook nu zijn de problemen niet ver weg. Erniwoont met haar ouders en haar zus in de regio Tabanan. De ouders van Erni hebben geen zoon gekregen die voor hen kan zorgen en dat betekent in de regio Tabanan dat Ketut voor de ouders van Erni moet gaan zorgen als hij met Erni gaat trouwen. Normaliter gaat het meisje (vrouw) bij de familie van haar man wonen, maarin de regio Tabanan is dat anders als de ouders van het meisje (vrouw) geen zoon hebben die voor hen kan zorgen.
En zo wordt de toekomst van Ketut elke keer weer onzeker... Ketut ervaart het als zijn lot, voor hem is zijn 'kharma' (de goede dingen die hij in het huidige leven doet om in een volgend leven daarvoor beloond te worden) belangrijker dan zijn eigen toekomst in zijn huidige leven. Voor ons is dat moeilijk te begrijpen. Wij leven in een 'ik' -maatschappij waarin iedereen voor zichzelf opkomt. Toch wil ik de lezer van dit verhaal vragen om Ketut te helpen, al is het maar door steun in de vorm van aanbevelingen aan mensen die naar Bali gaan en daar een betrouwbare chauffeur zoeken. Je kunt ze dan verwijzen naar de website van Ketut. Als je klikt op de volgende link http://giribali.4-all.org/ dan kom je op de website van Ketut terecht waarop o.a. een foto van Ketut staat, en als je dan vervolgens klikt onder de nederlandse vlag op 'ervaringen van klanten' vind je nog een foto van een persoon die jullie zeker bekend zal voorkomen......
(De website van Ketut heeft een poosje niet gewerkt, maar intussen kan er weer worden ingelogd als iemand dat wil.....)
Het reisschema van mijn reis op Bali (14/10 tot 6/11)
Hier is het schema van mijn reis op Bali:
14-10: Vlucht SQ 323 Singapore Airlines (Amsterdam-Singapore)(11.30-06.00)
15-10: Vlucht SQ 942 Singapore Airlines (Singapore-Denpasar Bali)(09.35-12.05)
15-10 tot 17-10: Verblijf in Cempaka Bali, Jalan Raya 127 Kuta (00-62-361-751517)
17-10 tot 21-10: Verblijf in Uma Agung Bungalows in Sidemen (00-62-363-41672)
21-10 tot 23-10: Verblijf in Puri Rai Hotel in Padangbai (00-62-363-41385)
23-10 tot 27-10: Verblijf in Kelapa Mas Bungalows in Candidasa (00-62-363-41369)
27-10 tot 29-10: Verblijf in Taman Lily's in Lovina (00-62-36341307)
29-10 tot 01-11: Verblijf in Cempaka Belimbing (00-62-361-751517)
01-11 tot 03-11: Verblijf in Klub Kokos in Ubud (00-62-361-978270)
03-11 tot 05-11: Verblijf in Cempaka Bali, Jalan Raya 127 Kuta (00-62-361751517)
05-11: Vlucht SQ 947 Singapore Airlines (Denpasar- Singapore)(20.05-22.35)
05-11: Vlucht SQ 324 Singapore Airlines (Singapore-Amsterdam)(23.50-06.35)
06-11: Aankomst op Schiphol om 06.35 uur met vlucht SQ324
Als je meer informatie wilt hebben over mijn reizen naar Bali en de mogelijkheden voor een individuele reis, ga dan naar mijn reisweblog keessmetsers.reismee.nl en dan bijvoorbeeld naar het verhaal 'algemene gegevens logeeradressen op Bali'.
Je kunt mij ook mailen naar [email protected]
Kees Smetsers