Foto's van Ketut, mijn vaste chauffeur op Bali, met zijn (bijna) nieuwe busje.
Ketut Giri Kumara, de balinese jongeman waarmee ik al meer dan 20 jaar door Bali reis is in een heel belangrijke periode in zijn leven gekomen.
Hij heeft Erni leren kennen, een balinese vrouw uit de regio Tabanan, en is verliefd op haar geworden.
Het is heel mooi om te zien hoe ze van elkaar houden, ook al proberen ze dat een beetje te verbergen, op Bali is het de 'adat' om zoiets niet openlijk te laten zien......
Ketut is chauffeur van beroep, hij begeleidt toeristen door het mooie Bali. Vroeger deed hij dat in loondienst, maar een paar jaar geleden is hij voor zichzelf begonnen. Ook hij is getroffen door de economische crisis en het wegblijven van toeristen. Maar (mede) dankzij de hulp van zijn nederlandse vrienden (mensen die ooit met hem door Bali zijn gereisd) heeft hij recent een (bijna) nieuw busje kunnen kopen waadroor hij weer zicht heeft op een betere toekomst voor hemzelf en zijn vriendin Erni, en voor hun ouders. Want op Bali is het de 'adat' (gewoonte) dat de kinderen voor hun ouders zorgen als die oud zijn geworden......
Iris en Ferry, twee nederlanders, zijn recent met Ketut door Bali gereisd. Zij hebben genoten van de manier waarop Ketut hun het échte Bali heeft laten zien. Het is voor hun een heel bijzondere vakantie geworden. Ze hebben Ketut leren kennen via mijn reisweblog en omdat ze het zo fijn hebben gehad met Ketut hebben ze mij een paar foto's gestuurd. Die foto's staan nu ook mijn reisweblog......
Als iemand een chauffeur op Bali zoekt voor het vervoer tijdens zijn/haar vakantie, dan kan ik Ketut Giri Kumara met een gerust hart aanbevelen. Op een van de foto's staat het visitekaartje van Ketut met al zijn gegevens. Maar je kunt ook informatie bij mij krijgen als je dat wilt. Mail me dan maar op onderstaand mailadres....
Kees Smetsers
Oirschot
Gasthof Gribelehof in Lienz (Oost-Tirol in Oostenrijk), een hotel met de allure van een kasteel en de gezelligheid van een kleine boerderij.
Ongeveer 25 jaar geleden ben ik ooit met mijn ouders en mijn oom Jan naar Gasthof Gribelehof in Lienz (in de regio Oost-Tirol in Oostenrijk) geweest.
Het verblijf in dit kleine hotel is mij altijd bij gebleven, enerzijds omdat het de eerste vakantie van mijn vader met mijn moeder was (die was toen ongeveer 70 jaar oud), anderzijds omdat de liefdevolle verzorging in dit bijzondere hotelletje grote indruk op ons maakte.
Angela en ik hadden besloten om dit jaar tijdens onze vakantie in Oostenrijk te gaan wandelen en mijn ervaringen uit het verleden hadden ons doen besluiten om nog een keer naar Gasthof Gribelehof te gaan.
Op de heenweg zouden we proberen te overnachten in het stadje Grainau (bij Garmisch Partenkirchen), dichtbij de Eibsee, een meer aan de voet van de Zugspitze met turqoise water en een heel bijzondere ligging. Dat lukte niet omdat er een treffen van motorrijders was en daarom reden we naar Lermoos waar we in Haus Piwonka een mooie kamer met eetkeuken vonden en waar we een prachtig uitzicht hadden op de andere kant van de Zugspitze.
Twee dagen later reden we via de 'Fernpass' en de 'Felbertauerntunnel' naar Lienz in Oost-Tirol waar we in Gasthof Gribelehof hartelijk werden ontvangen. Bij aankomst op dit mooie plekje schoten de tranen in mijn ogen en even later stond ik te huilen, ontroerd door de herinneringen die in mij boven kwamen aan mijn inmiddels overleden vader met wie ik samen met mijn moeder en oom Jan hier zo'n mooie tijd had beleefd.
Toen Angela en ik even later naar onze kamer liepen (nummer 22 met uitzicht op Lienz en de omliggende Dolomiten) verbaasden we ons over het prachtige oude interieur van deze Gasthof. Echt, het lijkt wel of je in een kasteel rondloopt, overal antieke beelden en schilderijen, het lijkt of de tijd hier heeft stilgestaan.........Ik kende deze sfeer van 25 jaar geleden en het maakte echt indruk op mij datin al die jaren de bijzondere sfeer van dit kleine hotel intact is gebleven. De kamers waren gerenoveerd en er was ook een sauna gekomen, maar verder was alles nog zo als het vroeger was...... Ook het boerderijtje dat tegen het hoofdgebouw aanleunt, en de schapen, geiten en varkens die in het aangrenzende bos lekker in de modder liggen.
Het werd een superfijne week.
Elke morgen en avond genoten we buiten op het grote terras onder de fruitbomen van de zuivere lucht, het schitterende uitzicht en het heerlijke eten dat ons door het lieve personeel werd voorgeschoteld. Eten dat vaak afkomstig was van de eigen kleine boerderij........
Overdag was het heel warm (meer dan dertig graden), zoals in heel Europa die week, en daarom hebben we verschillende keren een kabelbaan genomen en zijn dan boven in de bergen (waar het 20 graden was) gaan wandelen tussen met bloemen bedekte hellingen. Zo nu en dan kwamen we een bergmeertje tegen met kristalhelder water waarin we rondzwommen terwijl zwarte salamanders en kleine visjes ons van dichtbij aanstaarden. Rust, heerlijke rust, midden in een indrukwekkend mooie natuur..........
De wandeling van de Dolimitenhütte naar de Karlsbaderhütte zullen we niet gauw vergeten, mede door de onweersbui die losbarstte toen we helemaal boven waren en ons even deed rillen van de kou.
Zeker zo mooi was de omgeving van de Neualpseen waar we terecht kwamen toen we met de Zettersfeld-kabelbaan en de stoeltjeslift naar Steinermandl omhoog waren gegaan om de hitte in het dal te ontvluchten. De met mos bedekte stenen van dit maanlandschap, de turqoise meertjes, overal bloemen, het was heel bijzonder........
Op een van de laatste dagen zijn we met de 'Hochstein-kabelbaan' die maar 200 meter van Gasthof Gribelehof ligt naar boven gegaan waar we vervolgens de stoeltjeslift namen naar de Sternalm waar een oud boertje in de schaduw zat te genieten van zijn welverdiende rust. Zijn voorhoofd was roodverbrand door de zon en daarom bood ik aan om het in te smeren met zonnebrandcreme die Angela bij zich had. Als dank kreeg ik van zijn vrouw een wandelkaart van de omgeving van de Sternalm en een tip om naar het kleine meertje te wandelen, een paar honderd meter van de Alm verwijderd. Wat een lieve mensen.......heel eenvoudig, maar zo lief..... Toen Angela en ik even later rondzwommen in het kristalheledere water van het meertje waar heel veel zwarte salamanders ons aanstaarden, kreeg ik het gevoel dat ik hier graag een paar nachten zou willen blijven. Zo'n plek als de Steralm, boven in de bergen, met alleen maar rust en mooie natuur, dit is een plek waar je echt kunt 'zijn' , ver van de wereld om ons heen die maar doordraait in een razend tempo. Ik zal die momenten niet vergeten.......
Ons verblijf in Gasthof Gribelehof was één grote verwenweek waarin we ons onderdompelden in al de verwennerij de door het personeel van dit fijne hotelletje aan ons werd gegeven. Het was een heel bijzondere week, mede door het feit dat we ook nog even mochten genieten van het 'wel en wee' van de SKY-wielerploeg dit deelnam aan de Ronde van Oostenrijk en twee nachten in Gasthof Gribelehof logeerde.
Maar toen moesten we toch echt vertrekken.......... Na een warm afscheid reden we via de Felbertauerntunnel richting Innsbuck waar we op de terugweg in het dorpje Achenkirch bij de Achensee nog een paar dagen werden verwend door Ilse Künig, (mede-) eigenaresse van het pension Gasthof Tischlerhof.
Daar aan dat mooie grote meer hebben we op één dag twee keer de bergen bij het meer opgewandeld. Normaal doe je dat niet, maar omdat ik een beetje eigenwijs was (komt vaker voor) klommen we 's morgens naar de Koglhütte terwijl we eigenlijk naar de Köglhütte hadden moeten klimmen die precies aan de andere kant van het meer op een andere berg lag. Heel komisch, maar we werden die dag wel heel erg moe, zeker Angela die als een hijgend hert achter mij aanklom. Het was mijn schuld, ik was weer eens eigenwijs geweest......
Maar de 'schnaps' die we in de Köglhütte kregen van de dochter van Ilse (die daar met de schoonmoeder van Ilse woonde) maakte alles goed.... Weer zo'n mooie plek die je doet verlangen naar het stilzetten van de tijd. De tijd heeft hier ook stil gestaan en ik kreeg herinneringen aan mijn jeugd toen ik tussen de koeien door naar het toilet liep dat op de koeienstal was. Na de 'schnaps' kregen we van de dochter een heerlijk bord kaas met gerookte ham en toen verdween onze vermoeidheid als sneeuw voor de zon. Weer zo'n mooie dag met allen maar zuivere lucht en weldadige rust........................(klinkt raar met al dat geklim op één dag)
Aan alles komt een eind, ook aan deze vakantie. Maar we hadden genoten van een land met heel lieve mensen. Een land dat ons hart verwarmd heeft......
Mocht iemand ook naar Gasthof Gribelehof willen gaanof nog vragen hebben, dan volgen hier wat gegevens:
Gasthof Gribelehof, Schlossberg 10, A-9900 Lienz (Ost-Tirol), Oostenrijk, telefoon: 00-43-485262191, email: [email protected] , website www.gribelehof.com .
(Oh ja, ik wil Jan en Mien nog even bedanken voor hun goede tips die onze vakantie mede daardoor tot een bijzondere vakantie hebben gemaakt)
Kees Smetsers
"Boetje van onze Kees" , een heel bijzondere vogelijkhut in een prachtig natuurgebied in het Noordhollands Duinreservaat (omgeving van Castricum).
Angela heeft vorig jaar haar caravan verkocht en omdat ze zo nu en dan het 'kampeergevoel' mist had ik voor haar een verassingsweekend geboekt in een 'tenthuis' op de Kennemer Duincamping Geversduin (Beverwijksestraatweg 205, 1901 NH Castricum).
Dat weekend werd een heel bijzondere belevenis en dat kwam niet alleen omdat een stormachtige wind (niet te geloven, het is bijna zomer !) 's nachts rukte aan het tentdoek dat het dak van ons tenthuisje vormde en ons een deel van de nacht wakker hield. Wat nog meer indruk op ons maakte was de prachtige natuur van de het Noordhollands Duinreservaat die de camping 'Geversduin' omringt.
Nadat we onze spulletjes in het intieme en ook een beetje luxe tenthuisje hadden neergezet gingen we op pad, zo vanuit de camping de duinen in. Via de verharde 'Hoofdweg' liepen we via paal 22596 en 22595 naar de vogelkijkhut 'Boetje van onze Kees' waar we werden verrast door het schouwspel van een broedende aalscholverkolonie. We zagen honderden grote zwarte aalscholvers die in het glasheldere water van het meertje vóór de kijkhut doken en even later weer opdoken om zich dan te gaan drogen op een wit strandje. Midden in het meertje was een eilandje waarop zilverwitte bomen stonden waarin overal aalscholvers in grote nesten zaten te broeden. We keken onze ogen uit, onder de indruk van dit unieke schouwspel........
Toen we even verder liepen door het 'Infiltratiegebied van Castricum' waar in lange brede sloten het glasheldere, door de duinen gezuiverdewater lag te spiegelen in het zonlicht, waren we gewoon even stil, zó mooi washet wat we hadden gezien........... Het was weer een bewijs dat je niet de hele wereld hoeft over te reizen om mooie natuur te ontdekken.......
Bij paal 22872 liepen wein de richting van het strand waar we in een strandpaviljoen genoten van een lekker sangria. Dat drankje zorgde ervoor dat we het een stuk warmer kregen waardoor we de harde wind niet voelden toen we over het strand naar 'Castricum aan Zee' liepen. Het werd al behoorlijk laat en daarom liepen we via de 'Zeeweg' terug naar onze camping, nadat we op het gezellige terras van 'Johanna's Hof' (tegenover het 'BezoekerscentrumDe Hoep') onze vermoeide benen nog even rust hadden gegeven. Pas tegen negen uur 's avonds bereikten we ons 'tenthuis' weer. Moe, maar voldaan want we hadden genoten van dit wel heel bijzondere stukje nederlandse natuur.
De volgende dag zijn we de andere kant opgelopen, richting Wijk aan Zee. Die dag was het een beetje herfst geworden. Hoe langer we liepen hoe natter de broekspijpen van Angela werden (ikzelf had een korte broek aan en werd dus niet nat...), maar het werd ook weereen héél mooie wandeling tussen de hoge duinen enbossen met oude kronkelende eiken waaronder heel veel verschillende bloemen en planten het bos kleurden.Een beetje doorweekt van de regen bereikten we het warme en gezellige strandpaviljoen 'De Vrijheit' (Strandslag Heemskerk, aan het eind van de Kruisbergweg/Zwarteweg, tussen strandpalen 48 en 49) waar we werdenontvangen door Noor, desympathieke eigenaresse die ons verwende met onder andere een overheerlijke mosterdsoep. Het strandpaviljoen ademde een gezellige intieme sfeer uit en het was geen toeval dat we daar een heel leuke ontmoeting hadden met een vreemdeling die geen vreemdeling was (René uit Heemskerk), toen we weggingen was hij een vriend geworden. 'De Vrijheit' is een plekje dat wij iedereen kunnen aanbevelen die gezelligheid en intieme sfeer zoekt.....
'Gasterij De Kruisberg' aanleunend tegen een hoge duin (De Kruisberg) is ook zo'n bijzonder plekje. Weer helemaal anders, maar toch bijzonder. De kaneelkoffie smaakte er in ieder geval héél lekker.... Toen we weer terug waren op onze camping waren de broekspijpen van Angela intussen opgedroogd en kwam de zon tussen de wolken ons verwennen met de eerste zonnestralen. Het werd nog een héél mooie avond met een zonsondergang waarvan we slaperig genoten op het terras voor onze tent. Alweer een dag die met gouden letters in ons levensboek geschreven kan worden..........
De laatste nacht op camping Geversduin werd een stormachtige nacht en dat lagecht aan het weer. Gelukkig was ons tenthuisje solide gebouwd want het spookte toch wel een beetje. Het was een weekend om niet te vergeten en dan in positieve zin. Onze complimenten aan alle mensen in Castricum en omgeving die ons weekend zo bijzonder hebben gemaakt, in het bijzonder de medewerkers van Camping 'Geversduin' , alles was prima geregeld.We komen graag nog een keer terug !
Kees Smetsers
Emailadres: [email protected]
Cuba: Grote overstekende krabben op de weg van Trinidad naar Cienfuegos
Het was weer zo'n ochtend in Cuba die je hart licht maakt........ Ik was vroeg wakker geworden en liep nu over de ronde kasseien van Plaza Mayor in het nog slapende stadje Trinidad naar het bakkerswinkeltje in de buurt van Cafétaria Las Begonias, op de hoek van de straten Antonio Maceo en Simon Bolivar waar het zo gezellig is met toeristen die elkaar treffen bij een kop koffie, een lekker ijsje of bij het internetten.
In de straatjes lopen al heel wat inwoners van het stadje die ook vroeg zijn opgestaan en op weg zijn naar het bakkerswinkeltje. Ze hebben allemaal een tas bij en/of lege flessen en een soort 'rantsoenboekje' waarin staat aangegeven hoeveel brood zij elke dag voor hun familie kunnen kopen. Bij het bakkerswinkeltje ruikt het heerlijk naar vers gebakken brood en het is er druk. Ik wacht netjes op mijn beurt en bestel dan 24 (!) heerlijke broodjes. Iedereen betaalt met lokale pesos, maar die heb ik, als toerist, niet bij me. Ik betaal één CUC en krijg van de bakker dan nog een hoop lokale pesos terug. Omgerekend is dat ongeveer 3 eurocent voor elk superlekker broodje dat net uit de oven komt.........
Gisterenavond zijn we wezen eten in één van de kleine paladares, genaamd Paladar Sol y Son. Dit intieme kleine restaurantje ligt verscholen achter een grote deur op het adres Simon Bolivar 283, ongeveer 300 meter van Plaza Mayor, midden in het historische centrum van Trinidad. Het is zo'n plekje dat je niet gauw vergeet, met een klein binnenplaatsje, superlekker eten en aardige bediening. Terwijl we zaten te eten klonk er op de pleintjes rond Plaza Mayor salsamuziek en toen we na het eten op het geluid van de muziek afgingen werden we al snel opgenomen in de uitgelaten sfeer van dansende cubanen en toeristen.....
Ontbijten doen we vandaag op het terrasje bij onze slaapkamer in Casa Margely, een casa particular in een oud koloniaal huis op het adres Piro Guinart 360a (00-53-01-41-996525) dat nog geen 100 meter van Plaza Mayor is gelegen.
Na het ontbijt vertrekken we in onze huurauto richting Cienfuegos. Deze keer geen kleine bergweggetjes want dat is ons niet goed bevallen. De vorige keer dat we zo'n weggetje namen moesten we slalommen tussen de grote kuilen en waren we blij dat we voor het donker onze bestemming bereikten. Het eerste stukje gaat langs de route die het stroomtreintje door de vallei 'Valle de Los Ingenios' rijdt, ook weer zo'n relaxte belevenis als je in Trinidad bent......
Plotseling trapt Ben, vandaag chauffeur van onze huurauto, op de rem. Verwonderd kijken we hem aan en vragen waarom hij stopt. 'Kijk maar' zegt hij, 'daarom stop ik' . Nog geen 10 meter voor onze auto steken levensgrote krabben de weg over, sommige wel 20 centimeter groot. We gaan even kijken en hebben heel veel respect voor de grote scharen die onze richting in wijzen. Als we iets verder kijken zien we dat de weg bezaaid is met overstekende krabben, de een nog groter als de andere. Voorzichtig rijden we verder op weg naar Cienfuegos waar we op een soort schiereiland, Punta Gorda, zullen gaan overnachten in een heel mooie casa particular, genaamd Angel y Isabel, op het adres Calle 35 nomor 24 entre 0 y Litoral, (00-53-(0)43-511519), emailadres: [email protected] . Deze casa heeft een bijzondere ligging want het schiereiland Punta Gorda is zo smal dat de voor- en achterkant allebei uitkijken op de baai Bahia de Cienfuegos. Dichtbij de casa liggen twee héél bijzondere restaurants, te weten Palacio de Valle ( een paleis in moorse stijl dat gebouwd is in 1917) en Club Cienfuegos (ziet er ook als een paleis uit, prachtig uitzicht op zee vanaf de balkons) waar je in allebei de restaurants in een heel bijzondere entourage goed en goedkoop kunt eten. We verheugen ons op dit stukje Cuba en vergeten de grote krabben die ons de weg versperden.......
Kees Smetsers
Cuba: Twee heel goede casas particulares in Vinales (Regio Pinar del Rio - West Cuba)
Het is zes uur in de morgen. Angela en ik liggen nog te dromen in onze slaapkamer van Casa Particular Villa Liana y Lily in een rustig straatje van het kleine stadje Vinales (West Cuba).Maar plotseling worden onze dromen verstoord door een haan die op 5 meter afstand van onze slaapkamer zijn best doet om heel Vinales wakker te maken. Even later krijgt hij bijstand van alle hanen van Vinales die samen een ochtendconcert beginnen. Slapen kan niet meer, dus besluiten wemaar een ochtendwandeling te gaan maken door de omgeving van Vinales. We trekken onze kleren aan en stappen de frisse buitenlucht in.
We gaan rechtsaf, richting centrum, en steken dan de hoofdstraat over in de richting van Mogote del Valle (een van grote krijtrotsen die overal in de vallei rond Vinales oprijzen).Al snel komen we op een zandpad dat recht naar Mogote del Valle lijkt te lopen. Een paar honderd meter voor de grote rots met zijn prachtige kleuren gaan we rechts af en komen dan terecht in een landschap dat voornamelijk bestaat uit tabaksplantages met daartussen de huisjes van de mensen die op de plantages werken en hier en daar ook een schuur waarin de tabaksbladeren hangen te drogen. We hebben geluk want op de plantages wordt al gewerkt en we zien hoe de tabaksbladeren worden geplukt en vervolgens op stokken naar een schuur worden gebracht waar ze kunnen drogen. Zoals overal in Cuba zijn de mensen die aan het werken zijn heel open en vriendelijk en ze hebben altijd tijd voor een praatje (er wordt voornamelijk spaans gesproken). Het is een prachtig gezicht om ze bezig te zien op het land met de onafscheidelijke grote cubaanse cigaar in hun mond.....
We volgen de zandpaadjes richting het centrum. Als we linksaf zouden gaanzouden we uiteindelijk bij een grot komen waar vroeger slaven in hebben geschuild, genaamd El Palenque de los Cimarrones, maar dat is 5 kilometer verder, en daarom te ver voor onze ochtendwandeling. We hebben een uurtje gelopen en zijn weer terug in het centrum van Vinales waar we gisterenavond op het centrale plein in het culturele centrum Centro Cultural Polo Montanez eenheel fijne avond hebben beleefd. We hebben daar genoten van een cubaans stel dat de salsa danste zoals we nog nooit hebben gezien. Ze wervelden over de vloer, ze daagden elkaar uit, ze smolten samen, het was een en al passie, de vonken spatten er van af........
Het is nog te vroeg om te gaan internetten bij Etecsa (Ceferino Fernandez 3) en daarom lopen we terug naar onze casa particular. De straatjes van Vinales doen mij terug denken aan de dagen die ik doorbracht op de Banda Eilanden (Molukken - Indonesië) met hun pastelachtige kleuren en pilaren die een schaduwplekje vormen als de zon hoger aan de horizon staat.
Even later zijn we weer terug bij Villa Liana y Lily die 200 meter ligt van een andere casa particular, Casa El Campesino, waar onze reisgenoten logeren. Liana heeft het ontbijt al voor ons klaar gemaakt en buiten op het terras genieten we van de eerste zonnestralen. Wat een heerlijk plekje is dit. We worden in deze twee casas elke dag verwend door onze gastvrouwen. Het avondeten is hier werkelijk fantastisch, echt smullen........
Twee uur rijden van Vinales ligt een supermooi strand, genaamd Cayo Juitas. Daar zijn we gisteren geweest.De zee is er turqoise-blauw, het strand helderwit en omgeven door heel bijzondere struiken in prachtige vormen. Ondanks daterheel rustig was bleek er ook een leuk restaurantje te zijn, eenvoudig, maar met een heel mooi uitzicht en redelijk eten. Een ideale plek om de hele dag niets te doen dan alleen maar simpel genieten......
Vinales is voor mij een van de hoogtepunten van onze vakantie geworden en dat gevoel heb ik voornamelijk gekregen door de gastvrijheid van de eigenaressen van de twee casas particulares waar wij logeerden. Ik kan deze casas van harte aanbevelen. Hier volgen de gegevens:
Casa El Campesino, Diana y Damaris, Carretera Pinar del Rio 5c, Vinales, Cuba, telefoon: 00-53-(0)48-793288, (emailen via Casa Villa Liana y Lilly want Diana heeft geen email)
Casa Villa Liana y Lily, Carretera Pinar del Rio 7, Vinales, Cuba, telefoon: 00-53-(0)48-695354, emailadres: [email protected]
De casas hebben beiden airconditioning, badkamer met warm water, parkeerplaats voor de auto (bij Liana y Lily), en kosten ongeveer 25CUC per kamer en ongeveer 8CUC voor het avondeten.
Kees Smetsers
Sponsoractie voor Ketut Giri Kumara, mijn vaste chauffeur op Bali
Dag allemaal,
In het verhaal 'Mijn chauffeur op Bali' van 11 oktober 2009 heb ik verteld over Ketut Giri Kumara, de balinese jongeman die mij al jarenlang in zijn busje van de ene naar de andere plaats op Bali brengt en mij de mooiste plekjes van Bali laat zien.
Ketut is door de jaren heen mijn vriend geworden en wij lachen heel wat af tijdens onze tochten door Bali. Er is echter ook plaats voor een serieus gesprek want Ketut is iemand die écht geinteresseerd is in mensen en je kunt met hem over alles praten. In het engels wat hij goed beheerst. Hij is nu nederlands aan het leren met behulp van het boek 'Kamus Praktis' wat ik hem tijdens de vorige vakantie gegeven heb. Ik vind het elke keer weer een genot om met hem op een rustige relaxte manier Bali te verkennen.
Ketut staat op dit moment voor een belangrijke beslissing in zijn leven. Hij heeft een lieve balinese vrouw ontmoet (Erni) die echt van hem houdt en samen met hem oud wil worden. De keuze voor een toekomst samen wordt bemoeilijkt door de 'adat' op Bali en de omstandigheid dat de ouders van Erni geen zoon hebben. In het verhaal van 11 oktober 2009 heb ik dat toegelicht.
Om de toekomst van Erni en Ketut een betere kans te geven hebben zijn vrienden in Nederland (nederlanders die ooit met Ketut door Bali zijn gereisd) een sponsoractie opgestart met als uiteindelijk doel een nieuw busje voor Ketut te kopen zodat hij in de komende jaren de mogelijkheid blijft hebben omtoeristen door Bali te vervoeren en zo een inkomen voor zichzelf en Erni te verdienen, en voor hun beider ouders. Er is een bankrekening geopend onder de naam 'Vriendenclub van Ketut' (rabobank 1527.99.257). Inmiddels zijn er al zoveel toezeggingen dat het er naar uitziet dat Ketut dit voorjaar van het sponsorgeld een nieuw busje kan kopen. Er ontbreken nog wat euro's , maar het zal wel goedkomen.
Mijn oud-collega, Frans van Broekhoven, heeft een paar weken geleden op Bali het goede nieuws verteld aan Erni en Ketut. Beiden moesten huilen van blijdschap en ze waren onder de indruk dat mensen uit Nederland zoiets voor hen hadden gedaan. Het was een zeer emotioneel moment en Frans kreeg echt het gevoel dat de actie een heel positieve bijdrage gaat leveren aan de beslissing van Erni en Ketut over hun toekomst.
Ik ga in dit verhaal geen geld vragen, dat komt wel goed, maar ik zou heel blij zijn als de lezers van dit verhaal eventuele familie, vrienden en kennissen die naar Baligaan opmerkzaam willen maken van de mogelijkheid om in het (nieuwe) busje van Ketut door Bali te reizen op een superrelaxte en betrouwbare manier.
Contact met Ketut kan plaats vinden via het emailadres: [email protected](giri _ bali05 @ yahoo.com) Zijn telefoonnummer is 08124650687. De website kun je vinden in het verhaal van 11 oktober 2009 'mijn chauffeur op Bali' ( www.giribali.4-all.org ). En als je nog vragen hebt kun je mijbereiken via mijn emailadres [email protected]
Kees Smetsers te Oirschot
Reizen door Bali (gezin met jonge kinderen).
Onlangs ontving ik een verzoek om informatie van een echtpaar dat met jonge kinderen door Bali wilde gaan reizen en dat deze reis helemaal zelf wilde organiseren. Ze hadden zelf een reisroute gemaakt en hadden vragen over een aantal plaatsen, met name of de accomodaties daar kindvriendelijk waren. Verder wilde men graag informatie hebben over de transportmogelijkheden op Bali. Ik heb het volgende geantwoord:
Vervoer
Omdat jullie met twee kleine kinderen reizen is het voor jullie belangrijk om te weten of het vervoer en de logeeradressenzodanig zijn dat ze geschikt zijn voor jullie vakantie op Bali. In mijn verhaal 'algemene gegevens over logeeradressen op Bali' kun je lezen dat ik al jarenlang gebruik van de diensten van een chauffeur op Bali, genaamd Ketut Giri Kumara (kortweg 'Ketut' ). Ketut is in de afgelopen jaren een goede vriend van mij geworden en ik vertrouw hem volledig. Als jullie een relaxte vakantie met jullie kinderen willen hebben dan kun je gerust met hem gaan reizen. Hij heeft een busje waar ongeveer 6 personen met bagage in kunnen. Je hoeft hem maar te maar te mailen en hem jullie vluchtnummer en reisplannen op Bali door te geven en te vragen of hij tijd heeft om jullie af te halen van het vliegveld en jullie te vervoeren van logeeradres naar logeeradres en eventuele excursies. Hij is niet duur, hij rijdt rustig en is betrouwbaar.Zijn mailadres is:
giri_bali05 @ yahoo.com.
Ketut is nederlands aan het leren en spreekt goed engels. Je kunt hem het beste mailen in de engelse taal. Zijn (mobiele) telefoonnummer op Bali is: 08124650687.
Wat betreft jullie reisroute kan ik zeggen dat het vervoer met Ketut relaxt is. De 'lange weg' van Munduk naar Padangbai, zoals jullie dat noemen, is feitelijk geen lange weg, maar er is onderweg veel moois te zien en ook al zouden jullie zo nu en dan stoppen dan doe je maar een uur of drie over van Munduk naar Padangbai.
De route van Seminyak, via Belimbing, Munduk , Padangbai naar Ubud:
Dit is een mooie route. Alleen het eerste stuk van Seminyak naar Belimbing duurt relatief lang (2,5 uur) omdat het eerste uurover een drukke weg gaat. Maar hoe dichter je bij Belimbing komt hoe mooier het wordt. Cempaka Belimbing is een supermooi resort wat boven in de bergen op een heel mooie plek is gelegen, ver van het toerisme. Je moet wel van rust houden want naast het schitterende resort is er 'alleen maar' authentieke balinese sfeer met dorpjes en prachtige rijstterrassen, voor mij de mooiste van Bali. Er is een heel mooi zwembad, maar als jullie kinderen nog niet kunnen zwemmen hebben ze er niets aan want er is geen apart ondiep gedeelte. Als de kinderen echt klein zijn dan moeten jullie je ook realiseren dat de wandelingen door de dorpjes en rijstvelden voor hun vermoeiend kunnen zijn (wat dat betreft is Sidemen misschien een betere optie). Munduk ligt tussen Belimbing en het Bratanmeer en de omgeving is heel mooi enuitermate geschikt voor wandelingen, maar ook hier geldt dat het voor de kinderen (te) vermoeiend kan zijn. Padangbai (aan de oostkust) is wel heel geschikt voor kinderen. Het Puri Rai Hotel waar ik meestal logeer heeft intussen drie zwembaden en een supergezellig restaurant aan zee. Ook zijn er drie stranden waar alleen het strand bij het Puri Rai Hotel geschikt is voor de kinderen om te zwemmen. Ja...... en in Ubud is zoveel te beleven en zien dat jullie kinderen daar zeker zullen gaan genieten. Ik moet nog wel even zeggen dat Seminyak (het begin van jullie reis) niet veel te bieden heeft behalve mooie resorts en een breed strand. Laat de kinderen daar zeker niet in zee zwemmen want dat is heel gevaarlijk vanwege de stroming, zelfs voor volwassenen. Shoppen kun je heel goed doen in de grote supermarkt 'Matahari' in het centrum van Kuta bij het Bali Hardrockhotel. Maar....Kuta en Seminyak zijn niet het echte Bali, het echte Bali vindt je in Ubud, Belimbing, Sidemen, Munduk en Padangbai.
De route Seminyak, Sidemen, Padangbai en Ubud.
Deze route is een stuk korter dan de andere route. Je ziet dan wel minder van Bali, maar feitelijk heb je dan toch de meeste facetten van Bali gezien. Zoals ik al zei, Seminyak heeft niet veel te bieden, Candidasa bijvoorbeeld is een leukere plaats om te beginnen (Kelapa Mas Bungalows) want shoppen kun je ook in Ubud doen tenzij je moderne (namaak-) kleding wilt kopen in Kuta. Kelapa Mas Bungalows in Candidasa is een perfect bungalowparkje (goedkoop en mooie kamers in een dito tuin)om een paar dagen door te brengen. Er is weliswaar geen zwembad maar wel een smal strandje waar de kinderen in het witte zand kunnen spelen. En het is heel leuk om met een visser naar Pantai Pasir Putih bij het dorp Perasi (Bugbug)te gaan (een half uurtje varen) waar een breed strand en helder water op je ligt te wachten. Eten bij Kelapa Mas Bungalows of bij Astawa (heel goed restaurantje!!), shoppen bij de Family Shop tegenover Astawa Restaurant, taart eten bij de duitse bakker op de weg naar Tengenan, etc.... Het kan allemaal in Candidasa .....
Sidemen ligt een uurtje rijden van Candidasa en is een rustig dorpje in een vallei tussen twee lage bergketens. Een heel mooie plek. Nog niet echt toeristisch en heel fijn als je van rust houdt.Ik heb daar de laaste keer gelogeerd in Uma Agung Bungalows. Prachtige nieuwe bungalows met een onvergetelijk uitzicht en een goed restaurant.
Villa Cepik ligt iets verderop, twee honderd meter verder van Uma Agung.Villa Cepik bestaat uit twee bungalowsmet een klein zwembadje. Ongelooflijk mooi gelegen. Volmaakte rust omdat je de twee bungalows en het zwembadje helemaal voor je eigen kunt reserveren. Kennelijk is het jullie niet gelukt om te reserveren omdat het emailadres dat jullie van mij hadden kennelijk niet klopt. Ik had opgegeven [email protected] , misschien moet het zijn [email protected] , probeer dat maar eens. Als dat ook niet lukt kunnen je ook proberen te reserveren via de duiste eigenaar van de villa, genaamd Bodo Stutz, je moet dan op google villa cepik intoetsen en dan kom je op zijn site terecht. Wat de prijs van deboeking via de eigenaar zelf is weet ik niet. Maar je kunt ook gaan logeren bij Uma Agung en dan gaan zwemmen (en eten) bij Villa Cepik. Uma Agung is een heel fijn logeeradres en je zult er geen spijt van hebben. Ik ken de eigenaar goed en kan voor jullie reserveren als jullie dat willen.
Het eten bij Villa Cepik is fantastisch. Gusti en zijn vrouw Ida, die bij de Villa wonen en de villa verzorgen zijn heel fijne mensen. Jullie kunnen de villa bij hen reserveren. Als er geen plaats is bij Villa Cepik of Uma Agung is Lihat Sawah Bungalows een heel goede optie. Het ligt allemaal dicht bij elkaar, Lihat Sawah ligt dichter bij het dorp.
Zoals ik al zei zijn Padangbai en Ubud fijne plaatsen om met jullie kinderen naar toe te gaan.
Mocht ik jullie nog ergens mee moeten helpen, laat het dan maar weten op mijn mailadres [email protected]
Groeten,
Kees
Logeeradressen in Cuba : Casas particulares
Dag allemaal,
Nadat ik al mijn ervaringen van mijn laatste vakantie in Bali op deze reissite had gezet ontstond bij mij het idee om de logeeradressen die wij in Cuba hebben gehad ook op deze reissite te zetten. Het zijn allemaal casas particulares, logeeradressen bij privépersonen, waar wij een heel fijne tijd hebben gehad. Voor reizigers die op zoek zijn naar het echte Cuba is het informatie die nuttig kan zijn bij de organisatie van een reis naar Cuba.
Casas particulares in het westen en midden van Cuba.
Toen wij in februari/maart 2009 naar Cuba zijn geweest hebben we vanuit
Nederland (Kuoni) een auto gehuurd en zijn daarmee vanaf Havana door het westen van Cuba
gereden via Soroa, Vinales, Trinidad, Cienfuegos en Playa del Este.
We zijn onze vakantie begonnen in het oude centrum van Havana (Havana Vieja) waar we logeerden in Casa Humberto. Het verblijf in deze casa was een teleurstelling, daarom ga ik hierop niet verder in. Het schijnt trouwens dat deze casa particular niet meer bestaat. Havana Vieja is echter wel de moeite waard met zijn mooie pleinen, prachtige gerestaureerde gebouwen, stille patio's en gezellige salsacafé's. Overigens ben je bij een reis naar Cuba verplicht bij aankomst aan te kunnen tonen dat je voor de eerste dagen een logeeradres hebt gereserveerd. Havana Vieja is een goed begin vanwege de cultuur en de sfeer in de oude straatjes, maar ikzelf geef de voorkeur aan het platteland van Cuba. Dat was ook een van de reden waarom wij na een paar dagen richting Soroa vertrokken.
In Soroa wilden we eigenlijk logeren in 'Hotel en Villas Soroa'.
Toen we daar aankwamen bleek het een mooi resort te zijn met een dito zwembad en
villa's, maar iets te duur voor onze beurs.
We hebben toen maar besloten om alleen maar in casa particulares (privehuizen) te logeren.
We zijn langs de 'Orquidario Soroa' (orchideentuin) terug gereden richting
de afslag Candelaria van de snelweg Havana - Pinar del Rio.
Een paar kilometer vanaf ' Hotel en Villas Soroa ' vonden we in een bocht van de
weg (vandaar de naam La Curva) een kleine ' casa particular ' in de vorm van een
klein huisje wat een beetje leek op een mexicaans boerderijtje.
We werden daar welkom geheten door Israel en Juanita, twee gezellige cubanen met
een groot gevoel voor humor.
We voelden er ons meteen thuis, en dat komt misschien ook omdat ik een
boerenzoon ben en mijn vrouw Angela ook op het platteland is opgegroeid.
Je hebt daar ook echt het gevoel dat je op een boerderijtje zit.
Er lopen ganzen rond en in de wei staan een paard en een muilezel die 's avonds
naar een grot aan de rand van het erf worden gebracht om te schuilen voor de
nacht.
Eten deden we onder een rieten afdakje met om ons heen het geluid van krekels en
verder niets dan stilte.
Het uitzicht over het dal richting Candelaria tijdens het eten, of liggend in de
hangmat, was geweldig.
Juanita kan fantastisch koken en de tafel was elke avond gevuld met lekkere
gerechten.
Na het eten werd er salsa muziek opgezet en gingen we in de woonkamer de salsa
dansen, terwijl ik helemaal niet kan dansen.
Je moet wel van rust houden, als je daar tegen kunt beleef je onvergetelijke
dagen.
Israel en Juanita hebben geen telefoon, dus je moet er op de ' bonnefooi' naar
toe gaan.
Maar als hun twee kamers vol mochten zijn heb je genoeg alternatieve adressen
binnen een paar kilometer afstand.
De twee kamers van La Curva zijn sober maar heel schoon.
Verwacht geen luxe, Israel en Juanita zullen je echter wel elke dag verwennen
als hun eigen kind.
De badkamer is buiten de slaapkamer, twee meter lopen van de slaapkamer, en is
ook schoon.
Mocht La Curva vol zijn dan kun je net voorbij Hotel en Villas Sora (dus de
andere kant op) logeren in een andere casa particular aan de rechterkant van de
weg, ongeveer 500 meter vanaf de ingang van Hotel en Villas Soroa.
Die casa heet ' Casa Azul de 2 Plantas '.
We hebben daar een nacht gelogeerd, maar de sfeer was daar minder dan in La
Curva.
Het eten was daar echter ook goed.
Naast Casa Azul de 2 Plantas is nog een heel mooie casa van een kunstenaar, hoe
de naam daarvan is weet ik niet.
Ik adviseer iedereen eerst bij La Curva te gaan kijken, ik vond het daar super.
Mochten iemand er naar toe gaan willen jullie dan de groeten doen van Angela,
Kees (El Cyclon), Ben en Mieke ?
We hebben hen onlangs een digitaal fotoboekje toegestuurd van ons bezoek en ik
ben benieuwd of ze het hebben ontvangen.
Als je in Soroa bent is het heel leuk om een dag naar Las Terrazzas te gaan waar
je o.a. kunt zwemmen in het riviertje bij 'Banos de San Juan' .
Een heel bijzondere plek om daar te gaan eten is het biologische restaurant 'El
Romero' dat gelegen is niet ver van het chique Hotel Moka.
Las Terrazzas was vroeger een herbebossingsprojekt en is ontstaan door het
bouwen van huisjes voor de mensen die op het projekt werkten.
Als je besluit om verder naar het westen van Cuba te gaan dan kan ik je het stadje
Vinales aanbevelen.
Een heerlijk relaxt stadje met een schitterende omgeving (tabaksplantages en
daartussen mojote's, de steile bergen).
's Avonds kun je er in het culturele centrum salsa bekijken of zelf dansen...
In Vinales hebben wij geslapen in twee heel fijne casas particulares die maar
200 meter van elkaar liggen en elk één kamer hebben.
Ons verblijf in deze casas was een van de hoogtepunten van onze reis.
Je vindt deze casas op zoover.nl/Cuba/Vinales (daarbij ook mijn aanbevelingen).
Ze heten:
Casa El Campesino, Diana y Damaris, Carretera Pinar del Rio 5c, Vinales,
Telefoon: 00-53-(0)48-793288.
Casa Liana y Lily, Carretera Pinar del Rio 7, Vinales, telefoon: 00-53-(0)
48-695354, email: [email protected]
Het eten in deze casas is echt fantastisch !
We zijn aan deze casas gekomen via Israel en Juanita.
Als je een heel mooi strand zoekt waar het niet druk is, waar het water turqoise is,
en waar het zand helderwit is, en waar je een leuk restaurantje hebt, dan heb ik een
tip voor je, Cayo Juitas, ongeveer twee uur rijden ten noorden van Vinales.
Een droomplek !
Nu ik toch bezig ben....In Cienfuegos is op het schiereiland Punta Gorda een
heel fijna casa, te weten:
Casa Angel y Isabel, Calle 35, nomor 24, entre 0 y Litoral, Punta Gorda,
Cienfuegos, telefoon: 00-53-(0)43-511519, email: [email protected]
Deze casa is prachtig gelegen met aan beide kanten (voor- en achterkant)
uitzicht op zee.De kamers zijn sober maar netjes en hebben een eigen badkamer.
In deze casa kun je ook heerlijk eten.
Het is een belevenis om te gaan eten in twee voormalige paleizen, binnen 1
kilometer afstand, genaamd: ' Palacio de Valle ' en ' Club Cienfuegos ' Normaal is het eten in dergelijke staatsrestaurants niet goed, maar deze twee restaurants vormen daarop een uitzondering. Goed eten, goedkoop, en een onvergetelijke entourage !
Een avond in deze restaurants zul je niet vergeten !
Als je in Cienfuegos bent is een bezoek aan de Botanische tuin en het Dolfinarium aan te bevelen. De Botanische Tuin ligt een half uurtje rijden buiten de stad en is echt de moeite waard als je houdt van bijzondere bomen en planten, je zult er geen spijt van hebben. In het Dolfinarium zijn wij niet geweest maar van Peter en Astrid die daar wel zijn geweest heb ik gehoord dat je er met dolfijnen kunt zwemmen, zij vonden het echt een belevenis.
In de buurt van Cienfuegos en Trinidad ligt een nationaal park , genaamd 'Toppes de Collantes' Daar zijn wij ook geweest, maar wij waren toch een beetje teleurgesteld door hetgeen wat we daar zagen. Achteraf blijkt dat wij waarschijnlijk niet op de goede plek zijn geweest want Peter en Astrid hebben mij gemaild dat zij het een prachtig park vonden met een tropisch bos en schitterende watervallen. Dat hebben wij dus allemaal gemist. Och, soms zit het mee en soms zit het tegen....
Ik ga gewoon verder.....
Wij zijn ook in Trinidad geweest.
Dit stadje ligt niet zover van Cienguegos.
We hebben daar gelogeerd in Casa Margely, helemaal in het midden van het oude centrum van Trinidad, maar 200 meter van Plaza Mayor.
Het adres van de casa is Piro Guinart 360a, en het telefoonnummer is 00-53-(0)141-996525.
Trinidad heeft heel mooie oude straatjes met felgekleurde huizen.
Heerlijk is het om daar rond te wandelen over de ronde keien die de straten bedekken.
's Avonds is er in de buurt van Playa Mayor overal salsamuziek en wordt er volop gedanst.
Internetten en een lekker ijsje of koffie vind je bij Cafetaria Las Begonias, Antonio Maceo nr. 473, een fijne plek om even uit te rusten.
Wat eten betreft heb ik een geheime tip: Paladar Sol y Son, Simon Bolivar nr. 283, niet ver van het Plaza Mayor.
Wil je een dagje de stad uit dan is het ritje met de oude stoomtrein naar de ' Valle de los Ingenios' heel leuk om te doen.
Na ons verblijf in Trinidad zijn we doorgereisd naar Playa del Este waar we onze vakantie hebben afgesloten met een paar dagen strand. Even niets doen en alle belevenissen op ons in laten werken. Playa del Este is weliswaar niet echt toeristisch (Veradero schijnt erger te zijn), maar heeft eigenlijk niet zoveel te bieden behalve het strandleven. Maar als afsluiting is het een goede optie. Ons logeeradres was heel goed. Helaas was er een disco in de buurt die tot een uur of twee 's nachts keiharde muziek produceerde waardoor slapen niet meeviel. Maar als iemand toch het adres wil hebben van deze casa particular met zijn superaardige cubaanse eigenaresse, dan laat het maar weten...
De kamers in de casas particulares kosten 25 tot 30 CUC. Het eten in de casas particulares kost ongeveer 8 CUC en daarvoor krijg je een uitgebreide warme maaltijd !
Wij hebben gewoon euro's meegenomen en die in Cuba in een wisselkantoor omgewisseld tegen CUC's , dat is de officiele munteenheid daar.
Met een creditcard kun je terecht bij banken, maar de kosten zijn erg hoog.
Let op: dollars en american express cards worden niet geaccepteerd omdat ze een hekel aan Amerika hebben vanwege de boycot.
Denk er ook aan dat je een visum nodig hebt.
Via internet kun je zo'n visum aanvragen.
Rijden met een huurauto is in Cuba geen probleem. Houd er wel rekening mee dat er nergens verkeersborden staan met de naam van het dorpje of stadje waar je naar toe wilt, dus het is slim om een goede wegenkaart te kopen, op internet is dat heel makkelijk. Als je op de grote wegen rijdt is het kei relaxt, er zijn bijna geen auto's in Cuba, maar let op: als je van de grote wegen afgaat dan kom je overal kuilen in de weg tegen. Verder is het op Cuba de gewoonte dat je een lifter meenemt als je plaats hebt in je auto. Wij hebben dat ook steeds gedaan, geen probleem, lekker een beetje kletsen (als je tenminste spaans kunt). Je ziet overal lifters staan want openbaar vervoer is er bijna niet, dus de cubanen zijn heel blij als je ze meeneemt. Als je 's avonds je auto gaat parkeren, zoek dan een veilige plaats, de cubanen zijn arm en er is aan alles gebrek op Cuba. Bij alle casas particulares waar wij zijn geweest waren bewaakte parkeerplaatsen waar je je auto kon parkeren, of je betaalt een CUC en dan houdt een cubaan wel een oogje in het zeil.....(Vergeet niet je internationaal rijbewijs mee te nemen naar Cuba als je daar in een huurauto gaat rijden)
Als laatste wil ik nog even wat zeggen over Cuba en zijn bevolking. In de westerse media lezen wij zo nu en dan artikelen over de dictatuur, de uitbuiting, de armoe en de onderdrukking op Cuba. Volgens de westerse media zou er op Cuba een sfeer van angst heersen zoals in het oostblok vroeger ten tijde van het communisme. Natuurlijk zal een deel van deze verhalen waar zijn, de staat speelt in Cuba een grote rol. Maar tijdens onze vakantie ben ik aangenaam verrast door de levenslust en de passie van de cubanen. Ze kwamen bij mij over als een volk dat swingend door het leven gaat. Elke avond zijn de pleinen gevuld met salsa....... Van angst voor de machthebbers heb ik niets gemerkt. Armoe is er wel duidelijk aanwezig. De winkels zijn leeg door de boycot van Amerika. 's Morgens gaan de cubanen met hun bonnenboekjes brood en melk halen bij de distributiekantoortjes. Maar ze lachen ondanks hun materiële armoe, ze hebben tijd, ze hebben zon, ze hebben hun muziek.....Ik vind ze niet echt arm....Als je veel geld hebt maar je hebt geen tijd om het op te maken, zoals bij ons in de westerse wereld, dan ben je arm........De cubanen hebben mij hart gestolen en iedereen de tijd neemt om met hen in contact te komen zal ervaren wat voor een fijn volk het is. De casas particulares zijn een perfecte plek om de cubanen en het echt dagelijkse leven op Cuba te ontdekken......
Mocht je meer informatie willen hebben, laat het dan maar weten.
Kees Smetsers (Oirschot)
[email protected]