De wonderlijke wereld van yellowstone Park.
De wonderlijke wereld van Yellowstone Park
We zijn nu bijna een week in het Wilde Westen van Amerika. Vanmorgen was het zondag 8 september en we waren weer vroeg opgestaan, ook Ben en Mieke en Henk en Petra. De laatste twee hadden deze keer geen last van (knuffel-)beren gehad en dat avontuur is dus ook goed afgelopen. We hadden de nacht doorgebracht in onze camper tussen de heerlijk ruikende dennenbomen van Yellowstone Park waar ontelbare “squirrels” hun thuis hebben. Dat zijn komische kleine gestreeptje diertjes die op een eekhoorn lijken. Yellowstone Park herbergt ontelbare diersoorten en dat zouden we vandaag ervaren.
Nadat we ontbeten hadden vertrokken we rond acht uur met onze drie campers. Het is elke keer weer een mooi gezicht om die drie witte “Road Bears” hier in het Wilde Westen te zien rijden. Onze eerste stop was “Tower Falls”, een waterval die het lange na niet haalt bij de twee watervallen die we bij de Canyon van Yellowstone hadden gezien. De koffie smaakte daar echter goed en dat kunnen we niet elke keer zeggen. We reden verder richting Mammoth Hot Springs. Voordat we daar aankwamen werden we echter tegengehouden door een kudde bisons (buffalo’s) die op de weg stonden en geen aanstalten maakten om ons door te laten. Er moest een Amerikaanse Ranger en een toevallig passerende grote vrachtauto aan te pas komen voordat de imposante dieren zich in beweging zetten. Wat een bijzonder ervaring was dat om deze prachtige dieren op een meter van onze camper te zien passeren. We konden ze gewoon aanraken zo dichtbij waren ze. Ze liepen onverstoord langs onze camper en stoorden zich helemaal niet aan ons. Hun gespierde lijf en hun krachtige kop straalden een oerkracht uit en we waren echt onder de indruk.
De hele dag zagen we kuddes bisons in de uitgestrekte velden tussen de bergen en zo nu en dan ook een solitaire grote stier die eenzaam en alleen stond te grazen. Deze dieren maken Yellowstone Park extra bijzonder en het was voor ons een unieke ervaring om ze zo dichtbij te kunnen zien.
Toen we bij Mammoth Hot Springs aankwamen zagen we tussen de huizen van het kleine toeristische dorpje op een grasveld een Elk liggen met een gigantisch gewei. Een Elk lijkt op een hert maar is zeker twee maal zo groot. We reden de parkeerplaats van Mammoth Hot Springs op en verbaasden ons over het schouwspel dat zich voor onze ogen ontvouwde. Gigantische terrasvormige sculpturen met als hoofdkleur wit en ook nog veel meer andere kleuren op de plaatsen waar de heet water bronnen opborrelden en wolken van zwaveldamp omhoog spoten die roken als rotte eieren. De sculpturen zijn gevormd door micro-organismen die zich goed thuis voelen in heet water en de kleur van de sculpturen varieert naar gelang de temperatuur van het water. Mammoth Hot Springs is uniek in zijn soort en herbergt het grootste aantal hydrothermale sculpturen van onze aardbol. Deze plek lijkt een beetje op Pemukela in Turkije waar ik overigens nog nooit geweest ben. We verlieten dit bijzonder stukje natuur met ontelbare foto’s die nooit kunnen weergeven wat wij hier hebben gezien.
We reden weer verder en zochten midden in de natuur een plekje om te lunchen. In de koelkast van onze campers hadden we heerlijk bruinbrood, Hollandse kaas en andere lekker dingen meegenomen en daarom hoefden wij ons niet te wagen aan het ongezonde eten waar de Amerikanen zich mee vol stoppen. Met een goed gevulde maag reden we weer verder en even later kwamen we aan bij onze laatste stop van vandaag, Norris Geyser Basin. Op deze uitgestrekte plek zijn ontelbare hete bronnen waar het water in vele kleuren opborrelt, opspuit of in dampen de lucht ingaat. Het vormt een van de meest actieve plekken van aardbevingen op aarde. Het is verbazingwekkend hoe dun de aardkorst hier moet zijn. Norris Geyser Bassin is voor ons ook een onuitwisbare ervaring geworden en we zullen er nog vaak aan terugdenken. Morgen gaan we Yellowstone Park verlaten met een heel goed gevoel. Voor mij persoonlijk doet het mij heel goed dat Ben en Mieke dit allemaal mee kunnen maken. Ze hebben een heel moeilijke tijd achter de rug en daarom vind ik het geweldig om te zien dat zij weer voldoende energie hebben om fysieke inspanningen te doen. Vooral Ben doet mij verbaasd staan door de energie die hij ten toon spreidt als hij in een dal afdaalt en later weer de hellingen opklimt. In een woord geweldig….
Rond een uur of zes kwamen we bij Madison Campground aan, onze laatste camping in Yellowstone Park. Ben en Mieke zouden vandaag voor ons gaan koken maar ik ging eerst nog een uurtje hardlopen langs de rivier die 200 meter achter de camping door een klein dal stroomt. Tot mijn stomme verbazing zag ik bij de rivier twee grote bisons die langs het water in het lange gras stonden te grazen. En iets verder ontwaarde ik 5 grote Elks die met een jong stonden te genieten van het malse gras. Wat een prachtig gezicht ! Intussen was het beginnen te regenen en daarom besloot ik maar terug te lopen naar de camping. Daar werd ik door Ben en Mieke ontvangen met een heerlijke maaltijd van een vegetarische pasta die onze tongen streelde. Een prima besluit van een bijzondere dag. Morgen vertrekken we in de richting van het nationale park Grand Teton en gaan we onderweg nog de “Old Faithfull” (de oude getrouwe) bezoeken, een geyser die elke twee uur een kolom water vijftig meter de lucht inspuit. Elke dag zien we hier zoveel dat het niet te bevatten is, dat komt misschien pas als we thuis zijn. Wat dat betreft is deze reis een ervaring die weer helemaal nieuw voor mij is. Ik ben in een levensfase beland waarin ik mij liever bezig houdt met “zijn” dan het op zoek gaan naar nieuwe dingen. Maar ik moet zeggen dat deze manier van reizen ook wat heeft, al zou ik soms wel eens wat langer “stil willen blijven staan” om de sfeer op mij in te laten werken. Maar dat moet ik nu even loslaten, mijn eigen manier van reizen komt wel weer als ik naar Bali ga om daar mijn derde boek te gaan schrijven. Dat wordt een roman over een onmogelijke liefde die zich afspeelt op Bali in de koloniale tijd. Op dit moment ga ik genieten van het “nu” , alles wat de komende weken mij gaan brengen….
De grote leegte in het Wilde Westen.
De grote leegte in het Wilde Westen
Gisterenmorgen werd ik weer om 05.00 uur ’s morgens wakker. Mijn tijdklok liep nog steeds op z’n Europees. Door het open raam van onze camper zag ik buiten de duizenden sterren boven “Sinks Canyon” die de natuur om ons nog mooier maakten als hij al was. Gisteren zijn we hier aangekomen en we staan nu met onze drie campers naast elkaar op een ongelooflijk mooi stukje natuur. Angela en ik staan helemaal als laatste en het lijkt wel of we het dal helemaal alleen hebben. Zoals elke morgen heb ik besloten om bij het opkomen van de zon te gaan hardlopen en rond een uur of zes loop ik het pad af dat langzaam verder het dal in loopt. De stilte is voelbaar en de frisse morgenlucht bezorgt mij kippenvel. Langzaam maar zeker begint de zon op te komen en de grillig gevormde bergkam wordt in een zacht licht gezet. Als ik weer terug kom bij onze camper zit Angela ook al buiten te genieten van de stilte en het schouwspel om haar heen. Onze buren Henk en Petra liggen nog in diepe rust, tenminste dat neem ik aan. Henk is deze week begonnen aan het boek “Vijftig tinten grijs” en misschien slapen ze daarom wat langer uit. Bij Ben en Mieke is het ook nog stil rond hun camper. Omdat iedereen nog slaapt kan ik mij gerust buiten de camper verfrissen. We hebben op dit moment geen water in onze camper en daarom spoel ik het zweet maar buiten de camper van mij af. Dat geeft een prettig verfrissend gevoel door de koele morgenlucht.
Het is hier echt een plek om even tot rust te komen van de lange rit (meer dan 500 kilometer) die wij gisteren hebben gereden van Fort Collins naar Sinks Canyon. Deze tocht door de uitlopers van de Rocky Mountains voerde ons door de eindeloze vlakten van Colorado waar “de grote leegte” op ons allemaal diepe indruk maakte. Er woont hier bijna niemand en het land is er nu dor en ogenschijnlijk onvruchtbaar. Hier en daar staat een houten huisje met wat rommelige bijgebouwen wat dan een “Ranch” moet voorstellen. Er is echter wel leven want we zien onderweg vaak groepen herten die zich soms heel dicht bij de weg of de huisjes wagen, altijd een mooi gezicht. In de verte, links en rechts van ons, zijn de bergen van de Rocky Mountains te zien, soms onwerkelijk rood en dan weer grijs of zwart, in ontelbare kleurvariaties en vormen, echt indrukwekkend. De hemel boven de vlakten is blauw met hier en daar een wolkje. Het lijkt op een decor van een Wild West film en met een beetje fantasie zie je de Indianen op hun paardjes van de berghelling afkomen om de kolonisten die hun land hebben afgenomen aan te vallen. Wat moet het voor hen een paradijs zijn geweest totdat de hebzucht van de kolonisten hun dierbare land veranderde en hun vrijheid verdween. Een triest stukje geschiedenis van Amerika. Hieraan moet ik denken op het moment dat Angela en ik in het licht van de eerste zonnestralen zitten te ontbijten.
Even later komt Ben terug van zijn vroege ochtendwandeling en hij vertelt ons dat hij een hert met een jong heeft gezien op het pad achter onze camping. Dat doet Angela en mij besluiten om die wandeling ook nog even te maken voordat we weer vertrekken uit Sinks Canyon. We steken het bruggetje bij het riviertje achter onze camping over en wandelen door de woeste natuur waar we al gauw kleine eekhoorntjes en mooie vogels zien. Even later ziet Angela drie herten die ons staan aan te staren en recht voor ons de weg oversteken. God, wat is het hier mooi. Om een uur of acht vertrekken we met pijn in ons hart. Wat zou ik graag hier nog een paar dagen gebleven zijn. Maar we moeten verder want er wacht nog heel veel op ons pad. Drie weken lang in de mooiste natuurparken van Amerika. Hoe mooi die zijn blijkt een paar uur later als we “Wind River Canyon” inrijden en ons vergapen aan de schitterend gevormde bergen die het smalle dal omringen. Zoiets heb ik nog nooit gezien, het maakt diepe indruk op mij en mijn reisgenoten. Zo gaat de hele dag verder totdat we niet ver van Cody weer een nieuwe Canyon inrijden. Dat is Sinks Canyon waar we nu zijn.
In Cody hebben we vandaag boodschappen gedaan in een heel grote supermarkt die Wall Mart heet. Typisch Amerikaans, een overdaad in alles wat je maar kunt bedenken. Heel veel ongezonde dingen en wat dat voor resultaat geeft kun je meteen zien aan de ontzettend dikke mensen die hier overal rondlopen. Gelukkig vinden we er toch nog lekker bruinbrood want we weten dat de Amerikanen het liefste alleen maar witbrood eten met heel veel vet beleg. Lekkere wijn vonden we ook, niet voor mij want ik drink meestal geen alcohol en nu zeker niet omdat ik over een maand de halve marathon van Eindhoven ga lopen voor de gehandicapte kinderen op Bali. De afgelopen dagen heb ik niet kunnen internetten en daarom weet ik niet hoe de sponsoractie die ik samen met Henk van Gerven aan deze halve marathon heb verbonden op dit moment loopt. Dat moet ik even loslaten maar dat gaat hier wel lukken.
Morgen vertrekken we naar het natuurreservaat Yellowstone waar we gaan kijken naar de geysers die daar tientallen meters de lucht inspuiten. In dit oudste natuurpark van de wereld zullen we rondrijden en wandelen tussen 9200 vierkante kilometer indrukwekkende natuur. Maar eerst gaan we nog een nachtje slapen en luisteren naar de regen die voor de eerste keer tijdens onze vakantie op onze camper neervalt. Angela kwam een half uur geleden tot de ontdekking dat het luik in het dak openstond waardoor ons bed helemaal nat was geworden. Met een fohn was de natte plek weg maar vijf minuten riep Angela dat er weer druppels op ons bed vielen. Ik ging even kijken en wat bleek: Angela had het luik opengedraaid in plaats van dichtgedraaid waardoor het zo binnen kon regenen. Och, we moeten allebei nog heel veel leren over het gebruik van een camper. Gelukkig hebben we Ben en Henk bij ons, twee mannen met het technisch inzicht dat bij ons helemaal ontbreekt. En nu ga ik slapen want mijn ogen beginnen dicht te vallen. Morgen weer vroeg op bij de eerste zonnestralen en lekker hardlopen in het dal. Misschien kan ik in Yellowstone dit verhaal versturen dan weten jullie ook hoe het met ons gaat. Het wordt in ieder geval een vakantie die in alle opzichten afwijkt van mijn gebruikelijke manier van vakantie vieren. Meer onderweg zijn en meer zien, misschien minder “bij mij zelf zijn”, maar zeker een vakantie die toch weer iets heel nieuws toevoegt aan mijn leven. En dat is op zich al positief.
Kees Smetsers
Een knuffelbeer in Wapiti.
Een knuffelbeer in Wapiti
Vannacht hebben we geslapen in Wapiti Campground, een camping in een dal dat omgeven is door gigantische rood gekleurde rotsen waarvan wij al onder de indruk kwamen toen we gisterenavond het dal inreden. Helaas begon het ’s avonds te regenen en konden we niet in de buitenlucht genieten van het heerlijke eten dat onze reisgenoten hadden bereid. Maar we konden met z’n allen in één camper en de gegrilde zalm, gekookte aardappelen en sperziebonen smaakten prima terwijl de regen op het dak kletterde. Om een uur of negen vielen we allemaal om van de slaap, het leven buiten doet ons duidelijk goed. Ieder dook zijn eigen camper in om aan een lange nacht te beginnen. Ik heb al eerder verteld dat Henk aan het boek “Vijftig tinten grijs” is begonnen en dat heeft toch wel grote gevolgen, vooral voor Petra die hoe langer hoe meer spannende nachten beleeft. Ook vannacht was het weer raak. Petra hoorden buiten de camper geluiden die volgens haar leken op een rondsnuffelende beer die zo nu en dan gromde. Ze vond het heel spannend en kon van de opwinding niet slapen. Het feit dat haar grote knuffelbeer Henk langs haar lag stelde haar gerust, maar toen de geluiden steeds sterker werden begon zij te twijfelen of de beer niet buiten maar binnen was. Het licht moest aan en toen bleek dat het geen beer was maar de waterpomp van hun camper die zo nu en dan aansloeg. Hoe de nacht voor Petra verder is verlopen weet ik niet maar ze zag er ’s morgens weer uitgerust uit.
Mieke had vandaag weer een mooie route uitgestippeld die langs het Yellowstone Lake naar de oostelijke ingang van het Yellowstone natuurpark voerde. Maar eerst reden we naar de Yellowstone Canyon, een indrukwekkende kloof met steile rotsformaties van geel gesteente (vandaar de naam Yellowstone) . Bij twee plekken (Tom’s Trail en Artist Point) vergaapten we ons aan twee watervallen waarvan het water met een donderend geraas in de rivier stortte en daarbij een prachtig schouwspel gaf van opspattende mist waarin een regenboog te zien was. Echt een schitterend plaatje dat iedereen stil maakte van bewondering voor dit unieke stukje natuur. De Canyon is 38 kilometer lang en bij elke bocht is er een panorama van kleuren te zien dat geen enkele schilder zo kan schilderen. Toen we een uurtje later onze camping Canyon Campground opreden waren we allemaal heel veel indrukken rijker waarvan de foto’s nooit kunnen weergeven wat wij hebben gezien. Onze campers staan nu tussen dennenbomen die heerlijk ruiken en waarin overal kleine eekhoorntjes rondspringen. Ook hier worden we gewaarschuwd voor de beren die hier op zoek zijn naar eten. We mogen dus absoluut geen eten buiten neerzetten, daarvoor zijn speciale stalen kasten waarin het eten gedeponeerd moet worden. Er zit hier echt heel veel wild, veel meer als in Europa. Onderweg van Wapiti naar Yellowstone zagen we op de groene vlakten tussen de bergen kuddes bizons grazen. Imposante beesten zijn dat en ik kan mij voorstellen dat je zo’n mooi dier uit de weg gaat als je het tegen komt.
Terwijl ik dit verhaal zit te schrijven ruikt het in onze camper heerlijk want Angela is vlees aan het bakken en in de andere twee campers worden aardappeltjes gebakken. De beren die hier leven zullen het wel ruiken en ik kan mij voorstellen dat het water uit hun bek loopt. Misschien komen ze vanavond nog op bezoek. We zullen er wel niets van merken want we zijn vandaag best veel fysiek bezig geweest. Ik denk dat we als marmotjes zullen slapen en de beren niet zullen horen. Ik ben benieuwd of Petra morgen weer een spannend verhaal heeft over haar knuffelbeer. Dat verhaal horen jullie dan weer. Helaas kan ik hier ook niet internetten en daarom zullen de verhalen pas naar jullie toekomen als er al weer een paar dagen voorbij zijn. Heel veel groeten van ons allemaal uit dit mooie plekje op onze aardbol.
Ketut ( mijn vaste chauffeur op Bali ) heeft een zoon !
Vanmorgen kreeg ik het blijde nieuws dat Ketut (mijn vaste chauffeur op Bali) en zijn vrouw Erni een zoon hebben gekregen. De baby is op 6 maart geboren (een week te vroeg) en weegt 2,72 kilo en is 51 cm. lang. Moeder en kind maken het goed. Erni en Ketut zijn heel blij met hun zoon en hebben mij gevraagd om het goede nieuws aan iedereen te laten weten.
Ketut moet nu voor drie gezinnen gaan zorgen, te weten:
- zijn eigen gezin;
- het gezin van zijn ouders in Belimbing;
- het gezin van de ouders van Erni in Gubug.
Dit heeft te maken met het feit dat de ouders van Erni geen zoon hebben en Ketut na het huwelijk bij hen moest gaan wonen.
Ik ga proberen om Erni en Ketut te helpen via de verkoop van mijn boek 'Liefde in het échte Bali'. Erni en Ketut nemen in dit boek een prominente plaats in en ik hoop dat de lezers van het boek voor Ketut zullen kiezen als ze naar Bali gaan.
Erni en Ketut verdienen onze steun want het zijn heel lieve mensen. Daarom zou het mooi zijn als iedereen Ketut aanbeveelt bij familie vrienden en kennissen.
Het eerste klusje van de nieuwe vader Ketut is het vervoer van Ruud en Olivia Machielsen die op 13 maart (de dag na Hari Nyepi) elkaar het jawoord gaan geven in 'Puri Taman Sari' , een resort in het kleine dorpje Umabian in de buurt van Mengwi. Dit is een unieke locatie want dekamers van het resort zijn gelegen in de voormalige 'buitenplaats' van de Radja vanMengwi. Ruud en Olivia en hun dertigNederlandse gasten (familie en vrienden) zullen deze dag nooit vergeten, daar ben ik van overtuigd.
Ketut kan het vervoer van Ruud en Olivia tijdens hun huwelijksreis gaan verzorgen omdat de drie dagen na de geboorte van hun zoon inmiddels verstreken zijn. Op Bali mogen ouders namelijk na de geboorte van een kind drie dagen het huis niet verlaten. Wat dat betreft hebben Ruud en Olivia geluk dat de zoon van Erni enKetut een week te vroeg geboren is. Als de babyprecies op tijd geboren was had Ketut niet voor het vervoer kunnen zorgen en dat zou jammer zijn geweest want ikken geen betere manier om relaxt het échte Bali te ontdekken dan in het busje van Ketut.
Kees Smetsers
Een informatie-bijeenkomst over Bali op 19 mei 2013 .
Voor zondag 19 mei 2013 hebben Christ Oomen (de vader van Marjanne Oomen) en ik een informatie-bijeenkomst over Bali georganiseerd.
De bijeenkomst zal plaats vinden in de grote zaal van De Stapperij, Spoordonkseweg 80, 5688 KE Oirschot. Dit adres is gelegen aan de weg tussen Oirschot en Spoordonk. Er is voldoende parkeerruimte.
Het is de bedoeling om aan de bezoekers informatie te verschaffen over de cultuur en de tradities van het eiland Bali en de rol die de Nederlandse stichting High5Rehab op haar project in Lovina (noord Bali) speelt bij de hulp aan gehandicapte Balinese kinderen.
Het voorlopige programma is als volgt:
14.00 uur: Openingswoord door Kees Smetsers en/of Christ Oomen.
14.15 uur: Powerpointdemonstratie door Marjanne Oomen (fysiotherapeute op het project van High5Rehab in Bali).
14.45 uur: Powerpointdemonstratie door Huub van der Heide (chirurg bij het Leids Universitair Medisch Centrum en tevens degene die elk jaar naar Bali vliegt om daar op het project van High5Rehab gehandicapte kinderen te opereren).
15.15 uur: Presentatie boek 'Liefde in het echte Bali' door Kees Smetsers.
15.30 uur: Gelegenheid tot het stellen van vragen en het bezoeken van de diverse stands waar informatie wordt verstrekt over de mogelijkheden van het organiseren van een individuele reis naar Bali.
Tijdens de bijeenkomst zullen vrijwilligers van het Informatiecentrum Derde Wereld (Wereldwinkel) aanwezig zijn om produkten van de Derde Wereld te verkopen ten behoeve van hun project van dit jaar, zijnde High5Rehab in Bali.
Ook zal er een afvaardiging zijn vanbijzondere logeeradressen op Bali die behulpzaam kunnen zijn bij hetsamenstellen van een 'romantische droomreislangs de mooiste plekjes van het eiland Bali'. Er zijn brochures van deze logeeradressen beschikbaar.
Het bedrijf Zeefdrukkerij Screenrun uit Oirschot zal aanwezig zijn om haar produkten te laten zien die zij hebben gemaakt voor deprojecten van High5Rehab(hulp aan gehandicapte Balinese kinderen) en RunningTeam Oirschot (hulp aan mensen met kanker).
Belangstellenden worden in de gelegenheid gesteld om het boek 'Liefde in het echteBali' te kopen waaraan de twee projecten van High5Rehab en RunningTeam Oirschot zijn verbonden.Een vertegenwoordiging van Running Team Oirschot zal aanwezig zijn om de doelstelling van hun project toe te lichten.
De toegang is gratis.
U bent van harte welkom.
Noteer deze datum alvast in uw agenda.
Kees Smetsers
Een nieuwe reisgids voor mensen die op zoek zijn naar bijzondere logeeradressen, goede restaurants en individueel vervoer op Bali.
Onderstaand verhaal is een verbeterde versie van het verhaal dat ik al eerder op deze website heb geplaatst.
Liefde in het échte Bali'
In november 2012 ben ik weer naar Bali geweest om daar mijn tweede boek over dit mystieke eiland te schrijven. Het was mijn bedoeling om deze keer te gaan schrijven over de liefde zoals die in Bali beleefd wordt. (Liefde voor God, liefde tussen ouders en kinderen, liefde tussen partners, liefde voor de natuur). De twee weken in Bali hebben mijn verwachtingen overtroffen want de Balinezen hebben hun hart voor mij geopend en dat was een bijzondere ervaring. Het resultaat is een boek met veel informatie over het dagelijkse leven op Bali en een dieper inzicht in het gevoelsleven van de Balinezen. Voor de individuele reiziger is het een handige reisgids want er staat ook veel informatie (bijzondere logeeradressen, restaurants, individueel vervoer) in die nuttig kan zijn bij een reis door het échte Bali, het Bali waar het leven nog is zoals het altijd geweest is.
Tijdens mijn verblijf op Bali heb ik een bezoek gebracht aan het project van de Nederlandse stichting High5Rehab die in Lovina gehandicapte Balinese kinderen via operaties, revalidatie, fysiotherapie en educatie een kans geeft op een beter leven. Op dit project is Marjanne Oomen uit Oirschot als vrijwilligster actief. Tijdens mijn bezoek kwam ik een Balinees jongetje tegen dat vol trots liet zien hoe hij pas had leren lopen. Zijn ogen spraken boekdelen en het was ontroerend om te zien hoe hij vol overgave zijn oefeningen aan het doen was temidden van de andere kinderen die op het project bezig waren om te leren lopen. Iedereen die er bij was had tranen in de ogen en ik ook.
Toen ik met mijn manuscript in mijn handbagage weer naar huis vloog waren mijn gedachten bij de kinderen op Bali die onze hulp zo nodig hebben. Het beeld van het trotse jongetje kon ik niet vergeten.
Bij mijn thuiskomst werd ik geconfronteerd met het verdriet van drie ernstige gevallen van kanker in de familie van mijn partner Angela. Deze ziekte zorgt voor veel stress, angst en onzekerheid, niet alleen bij degenen die de ziekte hebben, maar ook bij de omgeving. Voor de zieken is het heel belangrijk dat zij hun verdriet en angst kunnen delen. Om deze reden is er in mijn woonplaats Oirschot een stichting opgericht genaamd Running Team Oirschot. Deze groep van enthousiaste hardlopers en begeleiders heeft zich tot doel gesteld om hulp te gaan bieden aan mensen in de gemeente Oirschot die zijn geconfronteerd met de ziekte kanker. Inmiddels is een bungalow aangekocht in Posterholt (Limburg) waar de kankerpatienten met hun partner, familie en vrienden gratis een hele week kunnen gaan logeren en op deze manier even afstand kunnen nemen van de stress die deze ziekte met zich meebrengt. Tevens worden er o.a. ontspanningsmassages, en elektrische fietsen aangeboden.
Ik heb besloten om de opbrengst van mijn tweede boek over Bali ('Liefde in het echte Bali') volledig te bestemmen voor deze twee goede doelen. Ik heb bij die uitgever 500 exemplaren besteld die ik in eigen beheer ga verkopen. Van elk boek gaat ongeveer 5 euro naar High5Rehab en 5 euro naar Running Team Oirschot. Ik ben er voor 100% overtuigd dat het geld goed wordt besteed, daar durf ik mijn handen voor in het vuur te steken.
Recent heeft een pakketdienst 10 dozen bij mij bezorgd met daarin in totaal de door mij bestelde 500 exemplaren van mijn boek. Voor de verkoop heb ik inmiddels publiciteit gezocht via facebook, hotmail en mijn website http://www.keessmetsers.reismee.nl/ . Voor mij is het nog belangrijker dat zoveel mogelijk mensen mijn boek onder de aandacht willen brengen van familie, vrienden, kennissen en (ex-)collega\'s. Dat is van essentieel belang voor het slagen van mijn actie.
Het boek kan besteld worden via mijn emailadres [email protected] met vermelding van naam en adres waar het boek naar toe gestuurd moet worden.
Op internet en via de boekhandel (o.a. http://www.bol.com/) is het boek ook te koop, maar van deze verkopen gaat maar 2,40 euro (internetverkoop) respectievelijk 1,37 euro (boekhandelverkoop) per boek naar de twee goede doelen. Als het boek rechtstreeks via mij gekocht wordt gaat er 10,00 euro naar de goede doelen.
Met de aankoop van dit boek worden dus twee goede doelen gesteund. Mede namens High5Rehab en Running Team Oirschot wil ik iedereen die het boek koopt bedanken voor zijn of haar steun en bijdrage. Ik heb voor de twee goede doelen een speciale bankrekening geopend, te weten 1594.05.432 ten name van C.H.A. Smetsers. Op deze rekening kunnen de bijdragen voor het boek overgemaakt worden. De prijs van het boek is 16,95 euro en de verzendkosten zijn 2,70 euro.
De twee goede doelen High5Rehab en Running Team Oirschot zijn aangewezen als ANBI (Algemeen Nut Beogende Instelling). Donaties aan deze twee goede doelen zijn daarom als kosten of als gift aftrekbaar op de belastingaangiften van degene die de donatie doet.
Running Team Oirschot is sportvereniging van het jaar !
Vannacht werd ik wakker en keek door het raam van mijn slaapkamer naar buiten want er was sneeuw voorspeld. En inderdaad, buiten dwarrelden grote sneeuwvlokken uit een donkere grijze lucht. Ik kon echt niet meer slapen want de adreline van de gebeurtenissen van gisteren gierden nog door mijn lijf. Het was een dag die ik niet gauw vergeten zal en die in mijn hart is opgeslagen.
De dag begon al heel goed toen mijn 89-jarige moeder mij een stukje uit het Eindhovens Dagblad liet zien dat zij uitgeknipt had. Ze zei: 'Kees, je staat in de krant !' . Wat bleek ? Een kennis van mij had het Eindhovens Dagblad getipt dat ik bezig was met het verkopen van mijn boek 'Liefde in het échte Bali' en had het Eindhovens Dagblad getipt. De journalist Henri Verwijmeren had mij daarna deze week benaderd omdat hij mij wilde interviewen. Ik had hem wat gegevens gestuurd en ging er vanuit dat hij een keer bij mij langs zou komen. Deze journalist houdt kennelijk van aanpakken want hij had meteen een heel mooi artikel geschreven over de heropening van het bedrijf Zeefdrukkerij Screenrun waar ik bij aanwezig mocht zijn voor het verkopen van mijn boek voor de twee goed doelen, te weten Running Team Oirschot (hulp aan mensen met kanker) en High5Rehab (hulp aan gehandicapte Balinese kinderen).
Toen ik \'s morgens vroeg aankwam bij Screenrun om de presentatie te gaan voorbereiden die ik samen met Christ Oomen zou gaan doen werd ik met open armen ontvangen door een enthousiaste Henk van Gerven (de eigenaar van Screenrun). Die had het artikel in het ED ook gelezen en was daar heel blij mee.
Het werd een dag om nooit meer te vergeten. In de loop van de dag stroomde de mooie nieuwe bedrijfsruimte van Screenrun vol met mensen en de sfeer die toen ontstond kan het best omschreven als een 'warm bad'. Echt.....ik heb een paar keer met tranen in mijn ogen gestaan door alles wat er om mij heen gebeurde. Ontmoetingen met mensen die hun hart lieten spreken en niet alleen een exemplaar van mijn boek kochten maar ook hun levensverhaal vertelden. Ontmoetingen met mensen die door een diep dal waren gegaan (of daar nog steeds mee bezig zijn) en nu lieten zien hoeveel waardering zij hebben voor Running Team Oirschot dat hen helpt om deze periode door te komen. Ontmoetingen met mensen die geraakt werden door de diapresenatie die Christ Oomen liet zien terwijl hij het verhaal vertelde van zijn dochter Marjanne die op Bali op het project van High5Rehab als vrijwilligster meehelpt om gehandicapte kinderen weer een toekomst te geven. Het werd een dag waar het woord LIEFDE met gouden letters werd geschreven. Toen bijna alle bezoekers weer waren vertrokken kwam een geemotioneerde Henk Van Gerven op mij af en hij omhelsde mij want ook voor hem was het een dag geweest die hem een geluksgevoel had bezorgd.
Door het donker reed ik naar huis om snel nog wat te gaan eten voordat ik naar het Sportgala in Sporthal De Kemmer zou gaan. Daar kreeg de dag een geweldige afsluiting. Op dit feest van de Oirschotse sportwereld werd Running Team Oirschot uitverkoren tot SPORTVERENIGING VAN HET JAAR ! Nagenoeg het complete team van RTO was bij dit gebeuren aanwezig en ik weet zeker dat ze allemaal vannacht met een heel goed gevoel zijn gaan slapen. Deze avond is de kroon op hun werk. De waardering krijgen ze al via de reacties van de mensen die een weekje in de bungalow in Posterholt afstand hebben kunnen nemen van hun ziekte, maar nu heeft de bevolking van Oirschot dit nog een keer op een heel bijzondere manier laten blijken. Zo....nu ga ik weer slapen.......het verhaal is geschreven............