Muppets in Goblin State Park (en paparazzi in Capitol Reef)

Muppets in Goblin State Park en Paparazzi in Capitol Reef.

Zoals gewoonlijk zijn we vanmorgen weer vroeg opgestaan en rond een uur of acht waren we al weer op weg voor het volgende natuurpark dat we vandaag (16 september) zouden gaan bezoeken. Na ongeveer een half uurtje reden we “Goblin State Park” binnen en wat we toen zagen was of we in een film over “Muppets” waren beland. Een hele vallei met lage sculpturen die op kabouters leken, we wisten niet wat we zagen. De vreemdste figuren in de mooiste kleuren. Geen enkel woord kan weergeven wat wij hier te zien kregen. Ben en Mieke zijn hier al ooit geweest en zij wilden osn dit graag laten zien. Wel, we zijn heb hier dankbaar voor want het was echt een heel mooi schouwspel. Zoals jullie weten ben ik hier in het Wilde Westen zowat de enige die geen fototoestel bij zicht heeft (het mijne is kapot), maar de “japanners” uit ons reisgezelschap (Ben, Mieke, Henk en Petra) knipten dat het een lust was. Petra heeft nu de mogelijkheden van haar I-Pad ontdekt en fotagreeft elke rots die voor haar voeten komt, ook al rijdend in de auto. Jullie begrijpen wel dat ik er maar een beetje werkeloos bij sta te kijken. Zo nu en dan fungeer ik als fotomodel, maar daar blijft het dan ook bij…. Het was wel ontzettend heet in deze vallei en daarom vertrokken we maar weer naar ons volgende doel.

De komende twee uren reden we weer door een gebied dat op een maanlandschap leek. Eindeloze vlakten waar geen mens kan leven, afgewisseld met kale heuvels. Het was nog net geen woestijn maar het leek er wel op. Na een paar uur begon het landschap weer te veranderen en kregen we steeds meer mooie bergen te zien. Zo rond een uur of vier reden we het natuurpark Capitol Reef in en toen kregen we de zoveelste verassing van deze vakantie te zien. Imposante rotsen van geel gesteente in bizarre vormen, maar weer helemaal anders dan in de vorige natuurparken. We waren opnieuw onder de indruk van al het moois wat hier door de eeuwen heen ontstaan is.

Op een gegeven moment stopten we bij een gigantische hoge rots waar grote blokken vanaf waren gebroken. Henk liep er naar toe en riep toen ons dat hij een hert zag. Het duurde even voordat wij het ook zagen want de kleur van hert was nagenoeg hetzelfde als zijn omgeving. Maar toen zagen we het hert ook, het stond heel dichtbij. Ben liep dwars door het struikgewas als een echte “paparazzi” op het hert af en kwam er echt heel dichtbij zonder dat het hert iets in de gaten had. Vanachter een struik maakte hij een paar heel mooi foto’s. En toen dreef hij het hert langzaam onze kant op zodat ook wij van heel dichtbij een foto konden maken. Er kwam nog een hert tevoorschijn en ook dit hert was niet bang voor ons en liep heel langzaam met sierlijke sprongen weg. Paparazzi Ben kwam met een brede lach naar ons toe. Angela heeft een mooie foto van hem en het hert gemaakt en die ga ik nog naar jullie sturen.

Na de ontmoeting met de herten reden we naar onze volgende camping. Die heet “Thousand Island RV Park” en is een heel fijne camping met “full hook” en een zwembad. Full hook wil zeggen dat we aansluitingen voor water en stroom hebben en ons afval kunnen lozen. Pal achter de camping ligt een heel mooie bergketen van terracotta-rood gesteente en daar gaan we straks even naar toe wandelen. En nu ga ik afsluiten want over een kwartier kan ik niet meer internetten. Allemaal de hartelijke groeten van ons.

Kees Smetsers

Arches National Monument.

Arches National Monument

In tegenstelling tot de voorgaande dagen was het vanmorgen (15 september) mooi weer. Het was weliswaar nog donker toen ik om kwart over zes onze camper uitstapte om te gaan hardlopen, maar de temperatuur was zo goed dat ik lekker in een hemdje kon lopen. Op de camping was alles nog in volle rust en ook op de Highway 191 die naar het stadje Moab leidt was geen kip te bekennen. Ik sloeg een zijweg in en begon aan de 15 kilometer die ik vandaag wilde lopen. Mijn vaste schema van de training voor de marathon van Eindhoven die ik op 13-10 met Henk van Gerven ga lopen kan ik hier goed volgen. Ik loop nu twee keer per week 10 kilometer (een uur) en een keer per week 15 kilometer (anderhalf uur). Soms valt dat niet mee want het kan hier in de bergen behoorlijk omhoog en omlaag gaan. Maar vandaag liep ik echt heel lekker en dan heb ik alle tijd om te denken aan het doel waarvoor ik dit doe. Mijn gedachten gaan dan naar de gehandicapte kinderen op Bali die ook zo graag net als ik zouden willen rennen. Ik heb ze zo vaak op handen en voeten door het stof zien kruipen bij de hutjes van hun ouders in de kampongs op Bali. Voor hen wil ik mijn energie geven en dat stimuleert mij als de omstandigheden hier moeilijk zijn en de temperatuur boven de dertig graden stijgt. Ik heb al in een vreemde gebieden gelopen, dwars door struikgewas, door duinen met rul zand, door lavendelvelden en op steile hellingen. God, wat ben ik bevoorrecht dat ik dit kan…..

Na anderhalf uur hardlopen kwam ik weer helemaal fit aan bij onze camper. Alle vermoeienissen van de vorige dag was ik weer kwijt. En na een heerlijke douche voelde ik mij als herboren. Angela was intussen ook al wakker en was een lekker eitje aan het koken. We ontbeten buiten de camper onder een boompje met sierappels terwijl de eerste zonnestralen onze huid begonnen te verwarmen. Henk en Petra en Ben en Mieke waren ook al op de benen en waren al bezig met de voorbereiding van onze tocht naar “Arches National Monument”. De natuurpark ligt op slechts een mijl van onze camping dus vandaag hoeven we niet ver te rijden. Rond half negen reden we het park binnen en lieten bij de ingang onze Parkpas zien die we voor 80 dollar hebben gekocht en waarmee we tijdens onze vakantie alle natuurparken gratis binnen kunnen. Binnen een paar mijl zaten we in een schitterende omgeving. Henk en Petra zetten hun camper aan de kant en we gingen met z’n zessen verder in één camper. Eigenlijk mogen er maar vijf in een camper maar we gingen er vanuit dat we toch niet gecontroleerd zouden worden als we eenmaal in het park waren.

Arches National Monument ligt eigenlijk op een hoogvlakte. Je kunt er door “Canyons” lopen terwijl links en rechts van je terracotta-rode rosten loodrecht omhoog rijzen, vaak tot 400 meter hoogte. De rotsformaties hebben bizarre vormen en prachtige kleuren. Soms lijkt het wel of er een kasteel boven op de top staat. De meeste aandacht van de bezoekers krijgen toch wel de “Arches”. Dat zijn rotsformaties die eruit zien als een natuurlijke brug maar dan met een gigantische overspanning boven de ruimte die door de eeuwen heen is weggesleten. Helaas was de weg naar de “Delicate Arch” gesloten wegens een overstroming, maar we hebben zoveel mooie “Arches” gezien dat dit gemis meer dan goed werd gemaakt. Natuurlijk hebben we ook een paar “trails” gelopen. Dat zijn korte wandelingen tussen de gigantische rotsformaties die grote indruk maken. Sommige rotsen lijken te wankelen en elk moment op je te gaan vallen. Het is een wonder van de natuur en we hebben er een prachtige dag beleefd. Natuurlijk hebben we allemaal heel veel foto’s gemaakt, behalve ik want mijn toestel is kapot en ik sta nu met lege handen. Ik denk dat ik vandaag de enige toerist ben geweest in dit natuurpark die geen fototoestel bij zich had. Maar ja, het is allemaal in mijn hoofd opgeslagen.

Toen we in de namiddag weer terugkwamen op onze camping (Portal RV in Moab) hadden we allemaal een fijn gevoel van deze dag, maar we waren ook vermoeid van de wandelingen in de warme zon. Daarom installeerden we ons lekker in de schaduw en gingen een goed boek lezen, of zoals ik, de foto’s van vandaag op de laptop zetten en naar huis sturen. Jazeker, ook ik ben in het digitale tijdperk beland en houd mij nu bezig met zaken waarvan ik vroeger niets moest hebben. Het brengt onrust maar het is ook wel leuk om zoiets met anderen te delen. Daarom heb ik ook dit verhaal geschreven…

Kees Smetsers

Colorado National Monument (Saddlehorn Camground).

Colorado National Monument (Saddlehorn Campground)

Gisteren (12 september) was de eerste dag van onze vakantie in Amerika dat we ergens langer konden verblijven. De andere dagen zijn we steeds pas laat in de middag op onze bestemming aangekomen. We hebben daar aan de Flaming Gorge een heel relaxte middag beleefd tussen de heel oude Douglassparren en andere mooie bomen die deel uitmaken van de camping waar wij de nacht doorbrachten. Die nacht was er een volmaakte stilte want er was naast ons nagenoeg niemand op de camping en we hoorden eigenlijk alleen maar de wind die de bladeren van de bomen deed bewegen. Om een uur of zes zijn Ben en ik opgestaan en zijn aan een ochtendwandeling van anderhalf uur begonnen. Het was nog donker maar de sterren en de maan gaven voldoende licht om te zien waar we liepen. We liepen naar de twee meren die bij de Flaming Gorge Lodge liggen en daar zagen we de eerste herten die tussen de bomen naar ons stonden te kijken. Voordat we weer terug waren zagen we er nog meer en de laatste zagen we bij de camper van Henk en Petra staan. Henk stond met zijn fotocamera in de hand om de herten op de gevoelige plaat vast te leggen.

Even later vertrokken we voor een heel lange dag rijden op weg naar Grand Junction waar wij bij het “Colarado National Park” zouden gaan overnachten in de Saddlehorn Campground. Rond een uur of vier kwamen we aan in de vallei waar de stad Grand Junction ligt. Intussen waren we de staat Colorado ingereden. Bij het stadje Fruita reden de weg omhoog die het Colorado National Park ingaat. Links en rechts van ons zagen we loodrechte hoge rotsen van terracotta-rood gesteente in de meest bizarre vormen. Heel indrukwekkend en we kwamen ogen tekort. Het is ongelooflijk dat zo iets kan ontstaan in de loop van miljoenen jaren. De Saddlehorn Campground is uniek gelegen op het hoogste punt van het park met uitzicht op de gigantische rotsen en de valei van Grand Junction in de verte. Wij hadden voor dit park niet gereserveerd, maar dat was geen probleem want we konden zelf een mooie plaats uitzoeken en het nummer van de plaats met 20 dollar (dat kost een plaats) in een kast doen bij de ingang. Er is namelijk geen receptie op dit park aanwezig. Maar de staanplaatsen zijn prima en de toiletvoorzieningen ook. Voor het avondeten zijn we nog even naar het bezoekerscentrum van dit park geweest. Daarna hebben we genoten van de heerlijke maaltijd die Angela had bereid. We konden weer buiten eten met uitzicht op de schitterende natuur om ons heen. Vanavond gaan we weer vroeg naar bed want we zijn van plan om morgen rond een uur of acht weer te vertrekken, deze keer naar Moab wat een van de hoogtepunten van onze reis moet worden. Omdat we afgelopen week een dag hebben overgeslagen kunnen we daar twee dagen blijven en dat vind ik heel fijn omdat we dan de kans krijgen om even tot rust te komen en op ons gemak de nationale parken te bekijken die in de omgeving van Moab te zien zijn. Ik hoop daar te kunnen internetten en dan kan ik mijn verhalen van gisteren en vandaag weer versturen. Want ik wil graag alles wat ik hiermee maak delen met iedereen die daarin geinteresseerd is.

Kees

Birg Horn Sheep bij de Flaming Gorge Campgound (Red Canyon, USA).

Birghorn Sheep aan de Flaming Gorge (Red Canyon) Campground (Utah, U.S.A.)

Vannacht heb ik niet zo goed geslapen. Dat komt omdat de KOA-camping in Rock Springs langs een drukke snelweg is gelegen en ik de hele nacht de vrachtauto’s voorbij hoorde razen. Ik slaap nu eenmaal licht en dan hoor je alles. Toen ik rond half zeven onze camper uitstapte hingen er nog steeds donkere wolken boven Rock Springs en het weer was dus niet veranderd want gisteren was het eigenlijk de hele dag bewolkt geweest. We hadden die dag door een troosteloos landschap gereden waar bijna niemand woont en als we een dan een klein dorpje tegenkwamen dan zag het er allemaal armoedig uit met houten huisjes en een hoop rommel in de buurt. Nee, het platteland is hier niet rijk, dat kun je zo wel zien. Onbegrijpelijk dat je op de campings alleen maar supergrote campers ziet dan vaak groter zijn als een bus, dit is duidelijk de bovenlaag van de bevolking van Amerika.

Alvorens ik ga beginnen aan mijn verslag van vandaag moet mij een ding van het hart. Het beeld dat ik heb van de Amerikanen moet ik toch een beetje bijstellen. Wij zijn namelijk alleen maar heel vriendelijke en behulpzame Amerikanen tegengekomen en dat is een fijne ervaring. Tot diepgaande ontmoetingen is het nog niet gekomen, maar dat ligt ook aan ons omdat wij elke dag weer verder trekken en dus geen mogelijkheid hebben om mensen echt te leren kennen. Maar ik moet echt zeggen dat de mensen die wij tot nu toe ontmoet hebben echt goed voor ons zijn geweest.

Dan nog een tweede correctie. In mijn laatste verhaal heb ik verteld dat er een familie Elk (grote herten) op bezoek was geweest bij onze camper in Gros Ventre Campground in het natuurpark Grand Teton. Dat is niet juist. In tegenstelling tot Yellowstonepark waar de Elken veel voorkomen ging het gisteren om een familie Moose, en dat zijn elanden die ook in de Scandinavische landen veel voorkomen. Een Moose is dus een Eland. Zo, dat is nu ook duidelijk.

Vandaag (12 september) ging onze route van Rock Springs (Wyoming) naar Flaming Gorge Reservoir, Red Canyon (Utah) waar wij zouden gaan logeren op de Canyon Rim Campground. Net als gisteren gingen de eerste twee uren door een heel saai landschap van glooiende heuvels met donkere lavendelstruiken en kaarsrechte wegen. Het weer was ook niet om naar huis te schrijven want er hingen nog steeds donkere wolken boven de uitgestrekte vlakten. We hebben bijna twee uur gereden zonder dat we een huis gezien hebben, ongelooflijk. Als je hier pech krijgt met je auto dan heb je een groot probleem.

Op een gegeven moment reden we Utah binnen en toen veranderde het landschap rigoreus. Bij Sheep Creek Bay zagen we plotseling kaarsrechte rotsen met prachtige kleuren rood en geel en bizarre sculpturen. We keken onze ogen uit en besloten meteen een koffiepauze in te lassen bij het riviertje waar Henk rode zalm zag zwemmen in het snelstromende water. Na een lekker bakkie maakten we een korte trail waarbij we een groot karkas van een Moose zagen liggen tussen het struikgewas. Even later reden we weer verder en klommen langzaam omhoog totdat we een uitkijkpunt bereikten waar we een schitterend uitzicht hadden over de “Flaming Gorge” , een brede kloof met steile rode rotsen. Wat was het daar mooi….

We reden weer verder en kwamen uiteindelijk bij aan bij Canyon Rim Campground waar wij de komende nacht zouden doorbrengen. Daar vonden we voor onze campers drie gereserveerde plaatsen temidden in de prachtige natuur en slechts twee honderd meter van de Canyon. Wij waren zo nieuwsgierig dat we meteen even gingen kijken en werden getroffen door de schoonheid van de kloof die zich voor onze ogen ontvouwde. Een rivier van turqoise water die zich 400 meter lager door een kloof met steile rode rotsen slingert, een schouwspel dat niet allen indrukwekkend is maar ook heel mooi. Wat een mooie plek hadden wij hier gevonden. En het was er zo stil, je hoorde alleen maar het geluid van vogels….. We gingen terug naar onze camper en toen zag Ben een stel “Bighorn Sheep” staan, dat zijn een soort herten met een ronde hoorn op hun hoofd. Het is niet te geloven dat deze dieren juist onze campers hadden uitgekozen om even op bezoek te komen. In Gros Ventre waren we op deze manier ook al zo verrast. Het was weer een prachtig plaatje….

We gingen een uurtje wandelen langs de rand van de Canyon en toen had ik nog tijd genoeg om een uurtje te gaan hardlopen door de natuur om ons heen. Ik rende dwars door de natuur, over paardenpaadjes en smalle weggetjes, door struiken en langs meertjes, helemaal vrij. Deze keer werd ik snel moe en het leek of ik geen lucht kon krijgen. Misschien komt dat omdat we hier op 2400 meter hoogte zitten, ik weet het niet. Ik kwam onderweg nog tien Bighorn sheep tegen die op een weggetje lagen te dutten in het zonnetje en met tegenzin aan de kant gingen waar ze mij op vijf meter afstand stonden aan te kijken. Ze waren helemaal niet bang voor mij en dat gaf mij een bijzonder gevoel. Na een uur kwam ik weer terug bij onze camper waar het eten al klaar stond. Ben en Mieke hadden heerlijke wraps klaargemaakt die we bij hun camper buiten in het zonnetje opaten. Super is dat, in volmaakte stilte, midden in de natuur. In totaal stonden er vijf campers dus we waren bijna helemaal alleen. Straks gaan we een kampvuur maken want dat mag hier en dan gaan we nog even gezellig samenzitten om de dag af te sluiten. Morgen vertrekken we naar Grand Junction en dat is een lange dag rijden. We rijden dan steeds verder naar het zuiden en het landschap zal dan nog meer veranderen. We zijn benieuwd wat dat ons zal brengen…..

Een dag in Canyonlands tussen Grand Junction en Moab.

Een dag in Canyonlands tussen Grand Junction en Moab.

Gisteren (13 september) waren we naar bed gegaan terwijl een dreigende lucht boven onze campers hing. We lagen nog niet lang te slapen toen er een hevig onweer losbarste boven de terracotta-rode bergketen waar onze camping is gelegen. De bliksem zette het Colorado National Monument in een spookachtig licht en de donder rolde door het dal. Het ging flink te keer en ikzelf voelde mij niet echt op mijn gemak in onze camper hier boven op de bergen, zonder enige bescherming. De regen kletterde op het dak van de camper en van slapen kwam er voorlopig niets terecht. Gelukkig trok het onweer langzaam weg en konden we aan een diepe slaap beginnen. Omdat we zo laat in slaap waren gevallen werden Angela en ik pas rond zeven uur wakker en hadden we geen tijd meer om nog een ochtendwandeling te maken. Het regende trouwens en dat was jammer want we zouden vanmorgen beginnen aan een “scenic-route” door het Colorado National monument. Toen we vertrokken regende het nog steeds maar we waren nog geen vijf minuten onderweg en de lucht trok open. De “scenic-route” was 23 mijl lang en er waren heel veel stops en trails. Elke keer als we stopten vielen onze monden op van al het moois wat er te zien was. Rond de diepe kloof rezen de terracotta-rode bergen loodrecht omhoog en hadden de vreemdste vormen. Soms leek het wel of er op een rots een kasteel stond. Echt, dit is een schitterend stuk natuur.

We reden de kloof uit en kwamen bij de stad Grand Junction waar we boodschappen gingen doen. Dat was niet zo makkelijk in zo’n drukke stad en we raakten elkaar steeds kwijt, maar uiteiendelijk vonden we toch de Wall Mart, een gigantische supermarkt waar je letterlijk alles kunt kopen. Hier kun je zien waarom de Amerikanen allemaal zo dik zijn. Ongelooflijk……………

Met een opgelucht gevoel (Angela en ik houden niet van steden en van drukte) reden we de stad uit, naar de weide wereld van het Wilde Westen. We reden weer een paar uren door eindeloze vlakten waar niemand woont voordat we tenslotte in de buurt van Moab terecht kwamen waar we een heel stuk langs de Colorado rivier reden. Deze keer reden we niet aan de bovenkant van een kloof (Canyon) maar benden langs de rivier. Ook hier was het allemaal terracotta-rood wat we zagen, in de mooiste vormen. Saai is zo’n rit zeker niet maar toch waren we blij toen we onze volgende camping bereikten (Portal RV Campground bij Moab). Maar eerst hadden we nog een stukje verkeerd gereden totdat we bij een benzinepomp de goede informatie kregen waar we moesten zijn. Deze camping is heel luxe want we hebben internet, een stroomaansluiting en we kunnen ons vuile water etc. lozen. Ben had de slang van de afvoer van zijn camper in het verkeerde afvoergat gestoken en nu is de grond hier doordrenkt van Bladelse ………. Uiteraard hebben we vanavond weer buiten gegeten en dat is elke keer toch heel aangenaam, zeker met zo’n uitzicht over de rode bergen om ons heen. Morgen (15 september) gaan we naar de natuurparken “Arches” en “Canyonlands”. Dat verhaal komt over een paar dagen naar jullie toe.

Kees Smetsers

De familie Moose komt op bezoek.

De familie Moose komt op bezoek.

Vanmorgen ( 11 september) was ik weer heel vroeg wakker en het was buiten nog donker. Omdat ik niet meer kon slapen besloot ik maar een uurtje te gaan hardlopen als training voor de halve marathon van Eindhoven die ik op 13-10 samen met Henk van Gerven ga lopen voor de gehandicapte kinderen op Bali. Henk en ik gaan proberen om via deze hardloopwedstrijd geld in te zamelen voor de nieuwe stichting “Stepping Stones Bali” die via de professionele produktie van op maat gemaakte braces en opleiding en scholing van hulpverleners op Bali de kinderen op Bali weer een betere toekomst te geven. De nieuwe stichting is een initiatief van een groep mensen rond Marjanne Oomen (fysiotherapeute) en Huub van der Heide (orthopedisch chirurg). Marjanne is al jarenlang als vrijwilligster actief bij het project van de stichting High5rehab en wil nu samen met Huub de cirkel voor de hulpverlening aan de kinderen op Bali helemaal rondmaken. Als er mensen zijn die hun steun willen geven dan kan dat via overmaking van 10,00 euro (een ander bedrag is ook welkom) op bankrekening 1594.05.432 ten name van C.H.A. Smetsers met vermelding van “Stepping Stones Bali”.

Toen het een beetje licht begon te worden begon ik aan mijn uurtje hardlopen. Eerst liep ik over de weggetjes van de camping “Gros Ventre Campground” en daarna liep ik de uitgestrekte lavendelvelden in die wij al een week lang overal zijn tegengekomen. Het is andere lavendel als bij ons want deze struiken zijn veel groter en de kleur is ook anders. Maar als je de takken in je handpalm tegen elkaar wrijft dan krijg je ook de heerlijke geur die zo typisch is voor lavendel.

De zon begon langzaam op te komen en het was heerlijk om in de vrije natuur hard te lopen terwijl om mij heen volmaakte stilte was. Even later werd de lucht helemaal rood en werd de kou verdreven. Ik begon het langzaam warm te krijgen en mijn spieren voelden steeds beter aan. Wat een voorrecht is dit toch om op 66-jarige leeftijd nog zo rond te kunnen rennen ! Op een gegeven moment rende ik dwars door de lavendelvelden want er was geen weggetje meer te bekennen. “Cross Country” noemen ze dit. Totale vrijheid, niet gebonden aan paden of wegen, gewoon lekker rennen en maar zien waar je uitkomt.

Na een uurtje vond ik het genoeg en liep weer terug naar de camping. Toen ik bij onze campers was aangekomen zag ik tot mijn stomme verbazing dat bij onze camper een volledig Moose gezin op bezoek was, slechts 20 meter van onze camper. Een grote mannetjes Moose met een gigantisch gewei , samen met zijn vouw en twee kinderen. Een Moose is een eland en deze dieren zijn zo groot als een koe. Zonder zich aan de belangstelling van de camping gasten te storen stonden ze te grazen. Ik had gelukkig mijn fotocamera meegenomen tijdens het hardlopen en maakte snel wat foto’s. En toen sloeg de lens van mijn camera op slot. Einde verhaal……Nu kan ik tijdens de rest van mijn vakantie geen foto’s meer maken. Wat jammer is dat….Maar het is zoals het is….

Na deze bijzondere morgen vertrokken we naar ons volgende logeeradres. We waren van plan om eerst in het stadje Jackson boodschappen te gaan doen en onze campers vol te tanken. Dit toeristische stadje probeert een cowboy-image in stand te houden maar het is intussen echt een stadje geworden vol met winkels voor de verwende toerist. Ik liet er in een winkel naar mijn camera kijken maar de medewerkster van de winkel kwam al gauw tot de conclusie dat de camera niet gerepareerd kon worden. Om mijn teleurstelling weg te spoelen heb ik mij in een dichtbij gelegen lunchroom met een overheerlijk worteltaart verwend en mijn medereizigers hebben het zelfde gedaan. De taarten en de koffie was een tractie van “ons moeder”. Namens allemaal hartelijk bedankt, moeder !!!

Daarna gingen we tanken en boodschappen doen bij een grote supermarkt. Terwijl iedereen boodschappen aan het doen was heb ik vlug in de supermarkt een grote “frozen yoghurt” met hazelnootijs, chocolade-ijs, vanille-ijs en blauwe bessen (de zelfde als die in Diessen) naar binnen gewerkt. Mijn teleurstelling over mijn camera was toen helemaal verdwenen. Mijn medereizgers waren mij op een gegeven moment kwijt, ze wisten niet dat ik bezig was met mijn ijs. Later, tijdens een lunchstop midden in de natuur heb ik het hen eerlijk verteld. Tijdens die stop hebben we ook kunnen genieten van het overheerlijke verse warme pasgebakken bruinbrood dat we bij een bakker in Jackson hadden gevonden. Tot nu toe valt het eten ons bijzonder mee.

De route naar onze volgende camping was niet echt bijzonder. We reden naar het zuiden en zagen steeds meer uitgestrekte vlaktes met lavendelstruiken, afgewisseld met glooiende heuvels. Het zag er allemaal een beetje saai uit en toen het ook nog begon te regenen kwamen we tot de conclusie dat we beter wat verder konden rijden dan de geplande camping. Daarbij speelde ook een rol dat henk en petra niet voldoende getankt hadden en wellicht zonder benzine zouden komen staan in de troosteloze saaie afgelegen stukje Amerika. We hadden al uren gereden en bijna geen huis gezien. De enige afwisselingen waren de ontelbare herten die we overal links en rechts van de weg zagen staan. Soms wel 15 bij elkaar en vaak heel dicht alngs de weg. Angela zag op een gegeven moment een hert met twee bambi’s, echt heel mooi om te zien.

Gelukkig kwamen we op een gegeven moment een benzinepomp tegen en kon Henk zijn tank volgieten. Pffffff….. dat was een opluchting. Hier moet je niet zonder benzine komen staan, dan heb je echt een probleem. Tegen zes uur bereikten we het stadje Rock Springs waar we op de Koa-camping “Rocky Springs” onze campers parkeerden. De mannen gingen alle campers aansluiten op de electriciteit, het water en de afvoer, en de vrouwen van ons gezelschap begonnen aan het bereiden van een heerlijke maaltijd om de dag af te sluiten. Dat was…..wortelstamp met verse worst !!!!!! Een betere afsluiting van de dag kan men zich toch niet wensen…..

Kees Smetsers

Op vlucht voor de Elk.

Op vlucht voor de Elk

Dinsdagmorgen 10 september werd ik ’s morgens weer heel vroeg wakker van het eerste flauwe zonlicht dat door het dakraampje van onze camper naar binnen scheen. Ik trok de gordijnen van onze slaapruimte open en zag door de dennenbomen om ons heen dat de opgaande zon de lucht boven het Yellowstone Lake rood aan het kleuren was. Ik trok vlug wat kleren aan en liep naar het meer om de zonsopgang mee te maken. Het was nog steenkoud want het had die nacht gevroren. We zaten daar boven 2000 meter en de winter is hier al heel dichtbij. Aan het strandje van het meer was het doodstil en ik genoot van het uitzicht over het meer. Er kwamen een stel ganzen aangevlogen die net voor de spiegeling van de zon landden in het water. Wat een mooi schouwspel om de dag te beginnen. Ik sloot mijn ogen en probeerde alleen maar te voelen wat er om mij heen was….

Ik ging terug naar de camper waar Angela nog niet helemaal wakker was. Daarom ging ik naar Ben vragen of hij mee ging wandelen naar de plek waar we gisteren de mannetjes Elk met zijn vier vrouwtjes hadden gezien. Samen liepen we naar het meer waar de zon inmiddels boven de horizon was verschenen en alles helemaal roodkleurde. Overal zaten ganzen in het water die als zwarte stippen afstaken tegen de rode spiegeling van het wateroppervlak. Plotseling zei Ben “stilstaan Kees, daar staat een Elk”. Ja hoor, recht voor ons stond aan de rand van het strand een grote vrouwtjes Elk te grazen. Voorzichtig liepen Ben en ik het bos in om haar niet te storen. Daar liepen we recht op de drie andere vrouwtjes Elken van de harem van de grote mannetjes Elk die wij gisteren hadden gezien. Wij wisten dat Zijne Koninklijke Hoogheid niet ver uit de buurt kon zijn en even later hoorden we het vreemde geluid van dit grote dier. Voordat ik het in de gaten had stond hij plotseling voor ons. Ik had hem niet gezien en Ben waarschuwde mij. Wat was hij gigantisch groot ! Trots stond hij daar tussen de bomen met een opgeheven hoofd en heel groot gewei. En toen kwam hij op ons af want hij was boos dat wij interesse in zijn harem hadden. De schrik sloeg ons om het hart want wij waren door heel veel mensen gewaarschuwd dat zo’n mannetjes Elk je aanvalt als je zijn vrouwtjes benadert. We draaiden ons om en renden zo hard als we konden weg. Wat moet dat een komisch gezicht zijn geweest ! Ik heb in ieder geval nog nooit iemand van de familie Duis zo hard zien rennen ! Toen we allebei van de schrik bekomen waren besloten we toch maar even te gaan kijken waar de Elk gebleven was. De nieuwsgierigheid overwon onze angst. Met bonzend hart zagen we even later weer de vrouwtjes en ook Zijne Koninklijke Hoogheid die over zijn harem waakte. Deze keer bleven we op gepaste afstand en toen het gezin Elken verder van ons wegliep gingen wij ook naar “huis”. Thuisgekomen bij onze campers vertelden wij natuurlijk vol trots ons heldhaftig verhaal en dat riep bij onze medereizigers alleen maar bewondering op (dus niet). Het was in ieder geval een heel bijzondere ervaring die wij niet snel zullen vergeten.

Even later vertrokken we weer en gingen op de camping nog eerst ons “vuil water” lossen en weer “fris water” tanken. Daarna begonnen we aan de route die ons uiteindelijk naar de camping Gros Ventre in het nationaal park Grand Teton zou brengen. Onderweg maakten we een stop bij de Lewis Falls en het Lewis Lake en daarna reden we door naar het Jackson Lake waar het heel druk was met dagjesmensen en andere toeristen die de bergen bij dit meer wilden gaan beklimmen. Het was onze bedoeling om een boottocht te gaan maken over Jenny Lake aan de voet van de Grand Teton, maar daar was het ook zo druk dat we op de parkeerplaats geen plek voor onze campers konden vinden. Daarom reden we maar door naar Gros Ventre (6 mijl voor het stadje Jackson) waar we op een heel rustige camping zitten en waar we in de verte de top van de Grand Teton (13.770 feet =ongeveer 4600 meter) kunnen zien tegen de horizon. Vanmiddag zijn we nog even naar het piepkleine dorpje Kelly gewandeld want daar zouden we in een snackbar kunnen internetten. Maar die was dicht en daarom zijn we door de lavendelvelden weer terug gewandeld naar onze campers. Daar hebben we vanavond in de zwoele buitenlucht genoten van een heerlijke vismaaltijd die door Angela, Mieke en Petra was klaargemaakt. Daarna maakten we een kampvuur van sprokkelhout dat overal op de camping te vinden was. Terwijl iedereen bij het kampvuur zat en ik dit verhaal zat te schrijven riep Angela dat ik snel moest komen. Op nog geen twintig meter van het kampvuur stond ineens een grote “Moos” dat is een dier dat zo groot is als een koe en op een eland lijkt. We waren allemaal stomverbaasd dat zo’n mooi dier zo dichtbij durfde te komen. Het lijkt echt of de natuur hier dichterbij de mensen staat. Het was een prachtig besluit van een dag die eindigde zoals hij begonnen was……

The Old Faithfull (de oude getrouwe), een grote geyser in Yellowstone Park.

The Old Faithfull (de oude getrouwe) in Yellowstone Park

Vandaag zijn we aan de laatste etappe in Yellowstone Park begonnen. De route voerde vandaag vanaf Madison Campground naar Grant Village Campground, ons volgende logeeradres. De hele dag reden we langs uitgestrekte warmwater bronnen en we zagen constant om ons heen warme dampen opstijgen uit de bronnen die soms een heel dal in mist hulden. In de mistvelden zagen we zo nu en dan een eenzame bison stier grazen en dat maakte het plaatje dan helemaal compleet. De oerkracht van deze gigantische dieren en de ingehouden kracht die er hier onder de dunne aardkorst schuilt geven een heel speciaal gevoel als je er doorheen rijdt of loopt.

Op de route naar Grant Village Campground bezochten we achtereenvolgens Fountain Point Pots, Midway Geyser Basin, Biscuit Basin, Black Sand Basin, en als laatste The Old Faithfull Geyser. De een was nog mooier als de ander en we bleven maar foto’s maken. Rond de middag kwamen we aan bij de wereldberoemde geyser die Old Faithfull (oude getrouwe) heet omdat hij dagelijks elke twee uur een kolom water en damp tot vijftig meter in de lucht spuit. Rondom dit spektakel is een enorm toeristisch circus gebouwd met hotels, winkels etc. De Amerikanen zijn hier echt goed in, alles is in dit land gebaseerd op show. Hoe groter, hoe beter, en dat zie je in alles terug. Een voorbeeld daarvan zijn de campers waar onderhand iedereen hier in rondrijdt. Onze campers zijn bescheiden van omvang maar die van de Amerikanen zijn drie keer zo groot en dan hebben ze er nog een auto of een jacht achter hangen. Je weet niet wat je ziet.

Omdat we de laatste vier dagen niet hadden kunnen internetten gingen Henk en ik even in de “Old Faithfull Lodge” proberen de verhalen te versturen die ik intussen heb geschreven. Dat ging wel, als je maar betaalde met je creditcard, voor niets gaat hier alleen de zon op. Maar goed, ik heb mijn verhalen via mijn Hotmail en mijn website www.keessmetsers.reismee.nl kunnen versturen dus nu is iedereen op de hoogte van onze belevenissen.

Nadat we als rechtgeaarde toeristen midden op de grote parkeerplaats van het park hadden geluncht (erg hé) liepen we naar het grote trekpleister “The Old Faithfull” waar zich al heel veel mensen hadden verzameld in afwachting van de grote gebeurtenis. Het duurde nog ruim een half uur maar toen gebeurde waar we allemaal voor gekomen waren. “The Old Faithfull” begon te sputteren, te dampen, en toen spoot het hete water metershoog de lucht in, maar niet zo hoog als de toeristenfolders ons beloofd hadden. Met een enigszins teleurgesteld gevoel gingen we de overige geysers van het park bekijken en toen werden we aangenaam verrast. In de verte begon de “Castle Geyser” namelijk zijn hete water heel hoog in de lucht te spuiten. In tegenstelling tot de geyser waarvoor we allemaal gekomen waren bleef hij maar spuiten en dat was een prachtig schouwspel. Maar we kregen nog een verassing. Bijna aan het eind van alle geyser in dit gebied werd ik staande gehouden door een Amerikaan die vertelde dat ik nog een kwartiertje moest wachten want dan ging de “Fan, Mortar, Spiteful Geyser” zich ontladen en dat was volgens hem een heel bijzondere gebeurtenis want deze zomer was dat nog maar 10 keer gebeurd. Hij verzocht mij ruim afstand te nemen want anders zou ik bedolven worden onder het hete water. En het gebeurde echt, na een kwartiertje begon deze geyser onder luid gejuich gigantisch te spuiten. Het leek wel of hij ging exploderen. Zelfs stenen werden tientallen meters de lucht ingeslingerd en degenen die niet geluisterd hadden werden kletsnat van het hete water en de waterdamp. Het was een uniek schouwspel dat onze dag nog mooier maakte als hij al was.

Toen de uitbarsting van de geyser was afgelopen gingen we weer naar onze campers en reden door het mooie landschap naar Grant Village Campground. Daar checkten we in en zochten onze standplaats op. Het inparkeren ging moeilijk omdat er niet veel ruimte was om te manoeuvreren en bij Ben ging het mis toen hij een paaltje over het hoofd zag. Het resultaat was een losse bumper maar dankzij het technisch vernuft van Henk en Ben, en de hulp van een paar Amerikanen die gereedschap leenden, was de schade snel hersteld. Daarna genoten we buiten onder de dennenbomen van het park van een eenvoudige maaltijd die werd opgefleurd door een prachtige blauwe vogel en een paar kleine “squirrels” die in de buurt rondrenden op zoek naar eten. Hierna gingen we nog even langs het Yellowstonelake wandelen dat maar 50 meter van onze standplaatsen lag. Tijdens deze wandeling zagen we bij het water in het gras een gigantische mannetjes Elk liggen met een gewei zo groot dat het wel een heel oud dier moest zijn. Zijn “harem” , vier vrouwtjes Elken, liepen iets verder te grazen. Wat een prachtig schouwspel zo in de late avond tegen het flauwe licht van de ondergaande zon. Het was weer een dag die met gouden letters in ons reisdagboek geschreven kan worden.

Morgen vertrekken we weer, deze keer richting het nationale park Grand Teton. De ene belevenis volgt de andere op, in een heel hoog tempo. Ik heb daar wel tegen opgezien, elke dag weer vertrekken, maar er de laatste twee dagen hebben we al minder in de auto gezeten en dat bevalt mij goed. Het rijden met de camper begint langzaam maar zeker ook vanzelfsprekend te worden. De auto rijdt best soepel, maar dat mag ook wel met een verbruik van 1 op 4. We hebben nu zo’n 800 mijl gereden (ongeveer 1300 kilometer) en ontzettend veel gezien. Dit gedeelte van Amerika is een paradijs voor natuurliefhebbers, zeker omdat er zoveel (groot) wild rondloopt. Daar geniet ik van, maar ook van mijn medereizigers. We zijn allemaal verschillend en beleven deze vakantie ieder op zijn eigen manier, maar het is ook heel gezellig om de humor van Petra mee te maken bijvoorbeeld, of te zien hoe iedereen reageert op plotselinge verrassingen zoals de onverwachte uitbarstingen van de geysers vandaag. Er staat ons nog veel te wachten op deze reis en daar kijk ik naar uit.

Kees Smetsers