Ook in Portugal ga ik hardlopen voor de gehandicapte kinderen op Bali.
Al mijn verhalen en foto's van de laatste twee jaren zijn verloren gegaan...
Beste lezer van mijn reisblog www.keessmetsers.reismee.nl.
Door een storing bij de website www.reismee.nl zijnmijn verhalen en foto's van de afdgelopen twee jaren verloren gegaan. Kennelijk zijn ze niet meer terug te halen. Gelukkig had ik een aantal verhalen zelf nog bewaard op mijn computer, die heb ik opnieuw kunnen plaatsen.
Een en ander betekent ook dat sommige verhalen die er nu nog wel op staan, niet meer up to date zijn. Allemaal erg jammer. Ik heb hier weer van geleerd. Ook de verhalen die op een reisblog staan dienen ook nog een keer afzonderlijk te worden opgeslagen, dat is nu gebleken......
Pannenkoekenhuis SAS1 in Wilhelminadorp (Zeeland), een paradijs voor levensgenieters.
Pannenkoekenhuis “SAS 1” in Wilhelminadorp (Zeeland), een plek voor levensgenieters.
In de afgelopen week heb ik mijn woning in het mooie dorp Oirschot even verruild voor een huisje op het Zeeuwse platteland, om precies te zijn in Kamperland op het eiland Noord Beveland. Daar heb ik in alle rust verder gewerkt aan het manuscript van mijn derde boek over Bali. Dat zal deze keer geen reisverslag worden maar een roman over een onmogelijk liefde die zich afspeelt tussen de jaren 1885 en 1910 toen Nederland zijn macht in het zuiden van Bali wilde vestigen.
Daar aan het strand van de Oosterschelde heb ik genoten van de zilte lucht en de heerlijke rust die dit eiland uitstraalt. Elke morgen heb ik een paar uur geschreven en daarna ging ik ’s middags rennen langs het strand waar op de basaltblokken ontelbare vogels zaten te wachten tot de winter eindelijk komt en ze naar verre oorden zouden vertrekken. Ik was hier nog nooit geweest en ik was echt verrast hoe mooi het hier is. Mensen die van rust en stilte houden komen hier tot hun recht en zeker in dit jaargetijde.
In het weekend is Angela mij gezelschap komen houden en met haar ben ik afgelopen zondag een rondje over het eiland wezen maken dat begon in Colijnsplaat. In de omgeving van dit kleine dorpje maakten we onze eerste wandeling van de dag over de dijk langs het strand. Het zonnetje scheen in ons gezicht en een flauw briesje bracht de geuren van de zee mee. Soms liepen we stukjes met onze ogen dicht en hoorden dan alleen maar het kabbelen van de golven en het geluid van een meeuw. We gingen schelpen van oesters zoeken waarvan sommige echte kunstwerken waren. In de verte zagen we aan de ene kant de Oosterscheldekering en aan de andere kant de Zeelandbrug, twee ware kunstwerken van Hollands vernuft.
We vervolgden onze weg weer en ruiden zuidwaarts waar we het eiland verlieten om op het eiland Zuid Beveland bij Wilhelminadorp langs het kanaal naar “Het Goes Sas” te rijden waar we onze auto parkeerden tegenover het Pannenkoekenhuis “SAS 1”. Een Brabants echtpaar, Ton en Truus, hebben een jaar of zes geleden de grote stap gewaagd en hebben hier een heel mooi karakteristiek huis gekocht waarbij ze recent een Pannenkoekenhuis hebben gerealiseerd. Daar hadden we goede verhalen over gehoord en daarom waren we vandaag hier beland. In het sfeervol ingerichte restaurantgedeelte scheen het zonnetje binnen en ondanks dat het nog vroeg was besloten we om meteen maar de proef op de som te nemen en bestelden een pannenkoek met de naam “Mont Ventoux” en een creatie van Cas Spijkers die met recht bourgondisch genoemd mag worden. De pannenkoek was gemaakt van biologisch Bevelands graan met spek, salami, rode ui en een strooisel van julienne gesneden prei. De croquetten van Cas Spijkers waren van overheerlijk draadjesvlees en een dito ragout. Allemaal even lekker en super gezond. Dit was nu echt een voorbeeld hoe een eenvoudig gerecht de tong kan strelen en toen we weer afscheid namen van Ton en Truus konden we echt zeggen dat we voldaan waren.
En wat is het hier mooi ! We wandelden over de dijk langs de Oosterschelde naar het dorp Kattendijke en keken onze ogen uit naar de ontelbare vogels die heel dichtbij zich zaten te koesteren in het winterzonnetje. Op een strekdam zaten meer dan 1000 scholeksters netjes op een rij langs een andere soort vogel die wij allebei niet kennen. Echt heel uniek om te zien ! Bij laag water schijnen hier overal poelen te ontstaan waar het wemelt van de visjes en andere dieren. Het Goese Sas (sas betekent sluis) behoort tot een van de beste duikplekken van Europa en dat zullen de meeste mensen niet verwachten. Kortom het is hier een unieke plek die de moeite waard is om bezocht te worden, ook in de winter, misschien wel vooral in de winter.
Pannenkoenehuis “SAS 1” is in de wintermaanden alleen maar op vrijdag en zaterdag open. In de overige maanden staan Ton en Truus zeven dagen per week klaar om hun gasten te ontvangen. Het adres van het restaurant is : Het Sas 1, 4475 NA Wilhelminadorp. Het telefoonnummer is: 0113-707413. De website is te vinden op : www.sas1.nl
Kees Smetsers
Een nieuw project is geboren !
Een nieuw project is geboren !
Sommige van u weten dat ik in mij geliefde woonplaats Oirschot even voor een week heb ingeruild voor een plekje in de provincie Zeeland waar ik nu bezig ben met het schrijven van mijn derde boek over het eiland Bali.
Dit derde boek wordt in tegenstelling tot de eerdere twee boeken een roman die zich afspeelt in de jaren tussen 1885 en 1910 en zal gaan over een onmogelijke liefde tussen een vrouw uit de laagste Hindu kaste (soedra’s) en een man uit een van de hoogte kasten (ksatrya’s).
Net als in de twee eerdere boeken zal ik in dit derde boek een stukje Nederlandse geschiedenis voor het voetlicht brengen, een zwarte bladzijde die niet geschreven is.
Heel veel jonge mannen uit Oirschot hebben ooit in Indonesië hun plicht voor hun vaderland vervuld en dat heeft bij hen en ook bij de mensen in Indonesië diepe wonden veroorzaakt. Via mijn drie boeken probeer ik de niet geschreven zwarte bladzijden uit de Nederlandse geschiedenis alsnog te schrijven.
De opbrengst van mijn boeken heb ik bestemd voor twee goede doelen, te weten:
- Stichting Running Team Oirschot (hulp aan mensen met kanker);
- De stichtingen High5Rehab en Stepping Stones Bali (hulp aan gehandicapte kinderen op Bali).
Omdat het mij thuis niet lukte om mijn derde boek over Bali te schrijven ben ik nu dus in Kamperland in de provincie Zeeland. Vanmorgen kreeg ik van mijn hardloopmentor Henk van Gerven een email waarin hij schreef dat ik samen met drie andere personen genomineerd was voor de “Heemprijs Oirschot”. Dat was een heel grote verrassing voor mij en ik was even sprakeloos. Ik vind het een hele eer om voor de “Heemprijs Oirschot” genomineerd te worden en ik was er echt van ondersteboven.
Ik besloot om te gaan hardlopen langs het strand van de Oosterschelde dat hier maar een paar minuten van het door mij gehuurde huisje ligt. Ik liep in de luwte van de dijk die langs het strand naar de Oosterscheldekering “Neeltje Jans” loopt en ik genoot van de harde zuidwester die al mijn gedachten uit mijn hoofd blies. Op de stenen bij het strand die er voor zorgen dat het strand niet wegspoelt zag ik ontelbare wulpen die kennelijk nog niet naar warmere oorden waren vertrokken. Ze deden mij denken aan vroeger toen ik vaak in de “Beerse Hei” gewoon in een sloot ging liggen luisteren naar het geluid van deze mooie vogels. Ik kwam steeds dichter bij de Oosterscheldekering en even later stak ik de weg over en liep het Noordzeestrand op dat daar begint. Hier was geen beschutting en de harde wind deed de zandkorreltjes van het witte strand opwaaien zodat ik “gezandstraald” werd. Ik houd van de elementen van Moeder Natuur die hier zo tastbaar aanwezig waren. Op zo’n momenten wordt mijn hoofd leeg geblazen en ontstaan er nieuwe ideeën.
En toen was het idee er, een nieuw project was geboren !
Ik ga in het najaar een boek schrijven over alle mensen uit Oirschot die in het verleden en in het heden hun energie hebben geschonken aan de (kwetsbare) medemens. Het boek moet een ode worden aan de mensen uit Oirschot, Spoordonk en De Beerzen, die hebben laten zien dat ze het hart op de goede plaats hebben. Allemaal mensen die hun energie gegeven hebben aan mensen uit de Gemeente Oirschot, maar ook ver daar buiten, die hun hulp hard nodig hadden. Iedereen kent in zijn omgeving mensen die het waard zijn om in een boek aandacht te krijgen voor hun goede daden die ze meestal in anonimiteit hebben vervuld. Ik ga aan de inwoners uit de Gemeente Oirschot vragen of ze mij via interviews en ingestuurde verhalen willen helpen bij het tot stand komen van dit boek. Op deze manier wordt een gedeelte van de geschiedenis van de Gemeente Oirschot op een positieve manier belicht. Als het boek klaar is zal ik het in eigen beheer gaan verkopen en de opbrengst van het boek zal ik gaan bestemmen voor drie projecten in Oirschot, O-W-Middelbeers en Spoordonk. De naam voor het nieuwe boek ligt voor de hand: “Het hart van Oirschot”……..
Mijn nominatie voor de “Heemprijs Oirschot” heeft direct tot dit nieuwe project geleid. Sommige dingen in het leven moeten gebeuren om nieuwe initiatieven te doen ontstaan. Ik geloof niet meer in toeval, alles is voorbestemd……..
Kees Smetsers
Een ontmoeting met Bob Land in Candidasa.
Ontmoeting met Bob Land in Candidasa op Bali.
Vandaag is mijn laatste dag op Bali want morgen vlieg ik met Singapore Airlines terug naar Nederland. Een dubbel gevoel want ik ben heel blij om weer bij Angela te zijn, maar anderzijds zal ik de gastvrijheid van de Balinezen ook missen. Dat maakt elke keer weer indruk op mij. Gisterenavond was ook heel bijzonder want ik heb toen de zonsondergang beleefd met de jonge mannen en vrouwen van Kelapa Mas Bungalows. De foto’s die ik gisteren op deze website heb gezet getuigen daarvan.
Vandaag ben ik op het fietsje van Nies van Gestel naar Bob Land gereden. De meesten van jullie kennen hem van het programma Memories dat een paar jaar geleden op tv is uitgezonden. Bob heeft alles losgelaten en leeft nu heel eenvoudig in een kampong bij Candidasa waar hij een stuk of 40 gezinnen helpt van zijn AOW-uitkering. Vroeger woonde hij aan het eind van de baai van Candidasa maar na een nare ervaring met de eigenaren van die plek is hij verhuisd en hij woont nu heel eenvoudig midden tussen de bewoners van de kampong. Hij heeft een bewogen leven achter de rug en zijn gezondheid heeft zeer geleden door alles wat hij in zijn leven heeft gemaakt. Een kennis van hem heeft het boek “Bali, een mango met pit” geschreven waar een gedeelte van het levensverhaal van Bob is opgenomen. Het is een heel wijs man en een ontmoeting met hem raakt mij elke keer.
Ik was blij om Bob Land weer aan te treffen en zijn in eenvoudige maar toch sfeervolle huisje waarin hij van een inwoonster van de kampong mag wonen. De ontmoeting was weer als vanouds en we hebben heel wat zitten te praten, onder andere over het “proces van bewustwording” wat nu in de wereld aan de gang is. Bob is er van overtuigd dat de liefde uiteindelijk zal overwinnen en dat het egoisme langzaam terrein zal verliezen. De egoisten zullen zich verzetten want zij willen de macht behouden en het zal een langdurig proces worden, dat weet Bob ook wel. Maar uiteindelijk zal er volgens hem een betere wereld komen waarin mensen gaan geven zonder steeds iets terug te eisen. Het werd een interessant gesprek dat nog meer bijzonder werd toen er een man uit Udenhout kwam binnengelopen.
Nadat ik verteld had dat ik via het schrijven van mijn boeken over Bali de gehandicapte kinderen op Bali probeer te helpen vroeg de man uit Udenhout om welke stichting het ging en of de stichting betrouwbaar en transparant was. Ik heb hem verteld dat het ging om de nieuwe stichting Stepping Stones Bali die de activiteiten van de reeds bestaande stichting High5Rehab gaat uitbreiden en aanvullen. Ook heb ik hem verteld dat Stepping Stones Bali 100% openheid zal geven en daarvoor de jaarstukken integraal gepubliceerd zullen worden en gecontroleerd zullen worden door een externe accountant. Het gesprek leidde er toe dat er waarschijnlijk een contact tot stand gebracht zal worden want de man uit Udenhout hield zich al langer bezig met hulp aan stichtingen die opkomen voor de kwetsbare medemens. Deze ontmoeting is geen toeval, alles is voorbestemd, daar ben ik van overtuigd.
Ik nam afscheid van Bob Land en ik fietste weer terug naar Kelapa Mas Bungalows. Rond een uur of twaalf zal de yogalerares van Angela even bij mij op bezoek komen, tenminste als ze niet te moe is van de lange reis naar Bali. Ze is vanmorgen geland op Bali en gaat in Gaia Oasis haar eerste dagen doorbrengen. Ik kijk heel erg uit naar deze ontmoeting. Een van de vele ontmoetingen die mijn vakantie bijzonder hebben gemaakt. Mede daarom zullen deze weken met gouden letters in mijn levensboek worden geschreven…..
Stepping Stones in Sidemen op Bali.
Stepping Stones in Sidemen op Bali.
Gisterenavond had ik in Villa Shantiasa samen met Ellen en Toine heerlijk gegeten in het kleine restaurantje bij het zwembad terwijl het in de vallei van Sidemen donker was geworden. Rond negen uur gingen we naar onze kamers want we zijn gewend om vroeg naar bed te gaan en ook weer vroeg op te staan. Plotseling hoorden we een harde klap. Toine ging kijken en toen zag hij Komang staan die bloedde uit wonden aan zijn armen en benen. Het bleek dat hij met zijn bromfiets het betonnen pad naar de weg was afgereden dat glad geworden was door de regen. Toen hij afremde gleed hij onderuit en liep diverse schaafwonden op. Achteraf bleek het allemaal mee te vallen want vanmorgen zagen de schaafwonden er al heel water beter uit. Komang had er kruiden op gedaan en van Toine had hij betadine gekregen en dat had er voor gezorgd dat de wonden al dicht waren. Een ongeluk zit in een klein hoekje……. Gisteren was hij mij nog als verassing 4 heerlijke loempia’s komen brengen en een paar uur later lag hij bloedend op de grond….
Vanmorgen werd ik om half zes wakker en het begon buiten al licht te worden. Ik sloeg een grote handdoek om mijn lichaam en ging even buiten zitten. Het was heerlijk fris buiten (ongeveer 20 graden) en daarom besloot ik een uurtje te gaan hardlopen. In Umabian had ik dat ook gedaan en dat was mij toen goed bevallen. In Umabian kon ik over een verhard pad tussen de rijstvelden lopen, maar hier moest ik dwars door het dal en dat was een heel ander terrein. Ik trok mijn Stepping Stones Bali t-shirt en liep de weg af die naar het dal voert. Dat eerste stuk ging uiteraard heel makkelijk en ik genoot van het uitzicht over de rijstvelden waarvan de halmen waren versierd met de druppels van de morgendauw. In de verte zag ik de immens grote berg Gunung Agung die als een wachter waakt over Bali. In de beekjes langs de weg waarop ik liep waren allemaal mensen aan het baden en dat is altijd een mooi gezicht. Het was nog maar zes uur maar toch kwam ik vrolijk lachende schoolkinderen tegen die op weg naar school waren die om zeven uur zou beginnen. Ze hadden allemaal mooi gestreken schooluniformen aan en ze gaven mij een high5 als ik langs hen liep. Ik liep over de lange brug die de rivier in het dal overspant en was even later bijna bij het dorp Luah waar bij de eenvoudige huisjes het overal druk aan het worden is. Het dagelijkse leven begint hier elke morgen heel vroeg.
Onderweg zag ik ook al veel vrouwen terugkomen van de markt van Sidemen die hier altijd in het holst van de nacht begint. Met grote manden op hun hoofd liepen ze ondanks hun zware vracht sierlijk lopend en vrolijk kletsend naar beneden. Veel van de vrouwen waren al heel oud en het was mooi om te zien hoeveel kracht deze mensen uitstralen. Ik draaide om want de weg begon steeds steiler te worden en mijn kuitspieren begonnen heftig te protesteren. Henk van Gerven, mijn “hardloop-mentor” zou heel tevreden over mij zijn als hij mij hier zag lopen. Langzaam kwam ik weer in de buurt van Sidemen waar de weg weer begon te steigen en mijn benen zwaar begonnen te worden. Boven aangekomen draaide ik rechtsaf en liep richting Uma Agung bungalows. Onderweg kwam ik langs de markt die al bijna afgelopen was en ook het schooltje waar de kinderen al het schoolplein vulden met hun vrolijke lach. Ik liep verder door langs het meditatiecentrum Nirararta en kwam uiteindelijk terecht bij Villa Cepik waar ik met Angela ooit heb gelogeerd in volledige privacy. Recent is het miniparkje verkocht aan een Balinees en die is bezig om het parkje op te knappen. Het uitzicht is daar echt mooi en dat weten de mensen wel waarmee ik hier gelogeerd heb.
Ik liep weer terug naar Villa Shantiasa, mijn huidige logeeradres in Sidemen. Ellen en Toine waren al wakker en even later zaten we aan het ontbijt. Vandaag was het voor de eerste keer weer eens zonnig en dat was al weer bijna een week geleden. Het heeft deze vakantie ontzettend veel geregend, zoveel heb ik nog nooit meegemaakt. Maar nu scheen het zonnetje en daarom ging ik zwemmen in het frisse water van het mooie zwembad van Shantiasa. Komang, de jongeman waarmee dit verhaal begonnen was riep mij op een gegeven moment en attendeerde mij op een kameleon die in de heg bij het restaurantje zat. De laatste dagen ben ik meer op gaan letten wat er allemaal leeft in de tuin van Villa Shantiasa en nu weet dat er hier heel veel mooie vogeltjes en andere dieren hun thuisbasis hebben. Het is echt een heel mooie plek, wat mij betreft een van de mooiste op Bali. En dat heeft ook veel te maken met het prachtige uitzicht en de unieke sfeer van dit dorpje in het oosten van Bali. Ik kan iedereen aanbevelen om hier een keer naar toe te gaan….
Kees Smetsers
Villa Shantiasa in Sidemen op Bali.
Villa Shantiasa in Sidemen op Bali
Gisteren hebben we in Villa Shantiasa een klein feestje gevierd. Ellen en Toine hadden ons verrast met een heerlijk etentje in het kleine sfeervolle restaurant bij het “infinity” zwembad van Villa Shantiasa waarvan het water constant over de rand richting de rijstvelden stroomt. Die liggen er nu prachtig groen bij en daardoor is het uitzicht vanuit de drie kamers adembenemend mooi. Dat klinkt een beetje overdreven maar elke keer als ik ’s morgens de gordijnen van mijn slaapkamer opendoe en de vallei van Sidemen met de omringende bergen zie dan krijg ik een geluksgevoel. Persoonlijk vind ik Villa Shantiasa een van de mooiste plekjes op Bali waar ik ooit ben geweest in de afgelopen 35 jaren dat ik door Bali reis.
Vanmorgen was weer zo’n dag die begint met het eerste licht van de zon die nacht verdrijft en de nevelflarden van de regenbuien van afgelopen laat verdwijnen. Even later begint het echt licht te worden en worden de huisjes op de berghellingen van de overkant van de vallei duidelijker zichtbaar. Het leven is hier al om een uur of vier ’s morgens begonnen als de vrouwen naar de markt gaan in het centrum van het dorpje. In de straatjes lopen ze dan in het licht van de straatlantaarns naar de markt om hun inkopen te gaan doen. Het alledaagse leven begint hier al als de toeristen nog in een diepe slaap zijn. Zelf ben ik elke morgen wakker als het eerste zonlicht door de gordijnen naar binnen gluurt en dan ga ik eerst even op het grote terras voor mijn slaapkamer zitten.
In de tuin van Villa Shantiasa zitten verrassend veel vogeltjes, de een nog mooier als de ander. In het begin had ik ze niet in de gaten maar toen Jolande en Theojan mij er gisteren attent op maakten ging ik er echt op letten en toen zag ik pas wat er hier allemaal rondfladdert. Sommige zijn zo’n klein als een kolibrie en proberen met een razendsnelle vleugelbeweging stil hangend in de lucht met hun lange snaveltje nectar te drinken van de bloemen die hier overvloedig bloeien. Grote hagedissen en boomkikkers, het is echt verrassend wat in de tuin van Villa Shantiasa te zien is.
Vanmorgen ben ik na een heerlijke warme douche even samen met Toine naar de kapper geweest in het centrum van het dorpje. De kapster had eigenlijk geen tijd want ze was bezig met een klant, maar ze zag dat ze met mij zo klaar zou zijn en hielp mij meteen. De tondeuse vloog over mijn hoofd en twee minuten later stond ik alweer buiten met een bijna kaal hoofd. Putu had mij vanmorgen nog gevraagd waarom ik naar de kapper ging want ik had al bijna geen haar op mijn hoofd. “Welke haren moeten geknipt worden ?” vroeg ze mij. Toen ik naar mijn neusgaten en oren wees schaterde ze van het lachen. Humor hebben de Balinezen zeker en ze doen niets liever dan met ons gekheid uithalen. Het maakt de sfeer bij Villa Shantiasa ontspannen en het is een genot om hier te zijn. Het personeel van Shantiasa zelf laat ook duidelijk merken dat ze het naar hun zin hebben en dat is mooi om te zien. Dit is weer een voorbeeld hoe het kan zijn als mensen elkaar met respect behandelen en begrip hebben voor elkaars tradities en gewoonten. Het is een van de redenen waarom ik nog vaker terug zal gaan naar dit mooie plekje op Bali.
Kees Smetsers
Stichting Gaia Oasis in Tejakula en Abasan, twee dorpjes aan de noordoost kust van Bali.
Stichting Gaia Oasis in Tejakula en Abasan aan de noordoostkust van Bali
De stichting Gaia Oasis wordt gedragen door 15 vrouwen die uit alle windstreken van onze aardbol komen. De stichting exploiteert twee resorts die gelegenheid bieden tot spirituele activiteiten zoals yoga, meditatie en healing. De opbrengst van beide resorts komt ten goede aan de bevolking in het noordoosten van Bali. Het gaat om de volgende resorts:
- Gaia Oasis Pantai aan het strand van het dorp Tejakula;
- Gaia Oasis Abasan in de bergen bij het dorp Abasan.
De stichting Gaia Oais probeert de bevolking van het dorp Tejakula en de omgeving daarvan te helpen met diverse projecten zoals bijvoorbeeld:
- Het Solombo schoolproject (hulp aan arme families om te voorkomen dat de ouders hen op jonge leeftijd van school halen);
- Het ondersteunen van lokale vissers met het doel de onderwaterwereld bij het strand van Tejakula weer een kans te geven om zich te herstellen;
- Het bewust maken van de bevolking van Tejakula op het gebied van milieuvervuiling en de oplossing in de vorm van recycling;
- Ondersteuning van lokale boeren door middel van kennisoverdracht op het gebied van het organisch kweken van producten;
- Het organiseren van workshops op het gebied van lokale kunst en het weven van doeken.
In de afgelopen twee dagen heb ik in Gaia Oasis Pantai gelogeerd en dat zijn twee heel bijzondere dagen geworden. Gisteren ben ik met een shuttlebusje van Gaia Oasis naar Abasan gereden en toen bleek al heel snel dat het maar goed was dat ik niet was gaan lopen. De afstand was maar 5 kilometer maar het bergweggetje ging behoorlijk steil omhoog en de laatste kilometer had echt een flink stijgingspercentage. Na een kwartiertje kwamen we aan bij het resort dat verscholen ligt tussen de bomen op de hellingen van de bergen bij het dorpje Abasan. Zelf had ik het waarschijnlijk nooit gevonden want het ligt echt helemaal verscholen in de natuur. Mensen die tot rust willen komen en even ver weg willen zijn van de gejaagde wereld waarin zij leven komen hier tot hun recht. Mensen die niet tegen stilte en eenvoud kunnen moeten hier niet naar toe gaan, ze zouden het hier niet lang uithouden. Het is echt een plek om te mediteren en yoga-sessies te doen en op zoek te gaan naar je eigen ik. De natuurlijke omgeving is volledig in stand gebleven en het was interessant om te zien hoe gaven van Moeder Natuur hier op een respectvolle wijze worden omgezet in organische producten zoals groenten die in beide parken worden gebruikt bij het bereiden van maaltijden. De Balinese man die mij rondleidde liet mij verschillende voorbeelden zien van planten en kruiden die hier aanwezig zijn in de natuur. Het werd een interessante morgen die werd besloten met een gesprek met de manager, mevrouw Yen die geboren is in Maleisië en nu leiding geeft aan dit project. Een heel fijn iemand die geinteresseerd luisterde naar mijn belevenissen met betrekking tot de twee boeken die ik over Bali heb geschreven en de daaraan verbonden goede doelen. Ze zwaaide mij vriendelijk uit en even later zat ik achterop een brommertje met een helm die veel te groot was en reden we weer terug naar mijn plekje aan het strand van Tejakula. Daar ga ik vanavond nog een keer genieten van het buffet terwijl de golven een paar meter verder op het strand rollen. Ik zal hier zeker nog een keer terugkomen……
Kees Smetsers