Umabian, een dorpje op Bali waar de tijd heeft stil gestaan..

Gisteren hebben wij in Ubud afscheid genomen van Theo en Jeanne die daar nog een paar dagen blijven. Samen met Ketut zijn we naar ons volgende logeeradres in Umabian gereden. Onderweg maakten we een stop bij de rijstvelden van Jatiluwih die van de UNESCO de status van werelderfgoed hebben gekregen. We waren relatief lang onderweg want het straatje waarover we reden zat vol met kuilen en was heel smal. Ketut moest opletten dat zijn spiegel er niet werd afgereden en moest regelmating de berm in.

Rond het middaguur bereikten we het kleine dorpje Umabian dat ten noorden van het stadje Mengwi ligt. Het heeft maar 600 inwoners en is nog niet ontdekt door het toerisme. Er zijn geen winkeltjes en het is er zo rustig dat je met je ogen dicht over straat kunt lopen. Mensen die even los willen komen van hun drukke leven vinden hier een plek waar ze even alles kunnen vergeten...

De Radja van Mengwi had vroeger in dit kleine dorpje een buitenverblijf waar hij zich terug kon trekken. De gebouwen van dit buitenverblijf zijn nog steeds intact gebleven en de nazaten van de vorst bieden nu aan toeristen de mogelijkheid om hier te logeren in een sfeer van lang vervlogen tijden.

We werden hartelijk welkom geheten door de kleine vriendelijke man die ik al een paar jaar ken van de keren dat ik hier gelogeerd heb. "Omdat jij zo'n trouwe gast bent krijgen jullie vandaag een Vip-behandeling" zei hij tegen mij. "Volg me maar, ik heb een verassing" vervolgde hij.

We liepen achter de oude statige man aan en waren heel benieuwd wat ons te wachten stond. Toen we het complex uitliepen en via de nauwe steegjes tussen de huisjes van de dorpelingen bij de rijstvelden kwamen , zagen we een droomplek die onze fantasie te boven ging. Prachtige villas met traditionele rieten daken en een heel romantisch interieur. We waren sprakeloos en bij mij kwamen er zelfs tranen in mijn ogen, zo'n mooi moment was dat... De villas waarin wij gingen logeren keken uit op een werkelijk schitterende tuin met een "infinity" zwembad dat omgeven was door groene rijstterrassen die eindigden in een smalle kloof. We konden haast niet geloven dat dit een paar dagen ons paradijs zou zijn.

Ik deed de antieke deur van mijn bungalow open en werd toen helemaal emotioneel van al het moois wat ik zag. Een hemelbed waarop de mensen van het dorp twee verliefde zwanen hadden gezet die ze hadden gevormd van twee handdoeken. Sfeervolle verlichting in turqoise kleuren waarover rieten manden waren geplaatst die het effect nog mooier maakten. Muren in pastelkleuren die perfect bij de verlichting pasten. Wat was dit mooi....

Ik liep verder de bungalow in en kwam bij de regendouche in een ommuurd open tuintje met planten en bloemen. Echt een mini "Hof van Eden", waar Adam en Eva zich heel goed thuis zouden voelen. Toen ik even later mijn warme huid onder de regendouche in de minituin afspoelde en de frisse buitenlucht mij verfriste had ik een gevoel van vrijheid en geluk dat mij al vaker is overkomen in Bali. Wat elke keer de meeste indruk op mij maakt , is toch wel de pure en echte gastvrijheid van de mensen hier. Vandaag hadden zij ons verrast en blij gemaakt, gewoon omdat dit hun levensinstelling is. Ze vragen er niets voor terug en dat is echte liefde waar alle energie uit ontstaat...

Toen ik 's avonds op het terras van mijn bungalow zat te kijken naar de sterren die de rijstvelden om mij heen een mystieke sfeer gaven, toen realiseerde ik dat het echte Bali hier in het binnenland nog steeds is zoals het altijd is geweest. Hier in Umabian heeft de tijd stil gestaan. De wereld rond dit kleine dorpje is veranderd maar de mensen hier leven nog steeds zoals ze altijd hebben geleefd. Ze gaan nog steeds elke dag offeren bij de familietempel. Ze wassen zich in het beekje dat hier door de rijstvelden stroomt. Ze snijden gras voor hun koe die een veilge schuilplaats heeft in de schuurtjes tussen de rijstvelden. Het hele dorp werkt samen bij de oogst van de rijst. Echt, als ik hier rondloop dan ga ik terug in de tijd naar mijn jeugdjaren toen ik op de zelfde manier leefde als de mensen hier, dicht bij de natuur. Voor mij is de natuur de basis van mijn bestaan en ik ben echt blij dat ik het voorrecht heb dat ik in twee werelden mag leven die mij zoveel levensgeluk hebben gebracht. Daarvoor ben ik vooral mijn ouders dankbaar, en ook Angela die mij de ruimte geeft om zo te kunnen leven. Dankjewel allemaal...

Bali blijft mij verassen.

Gisteren was weer zo'n dag op Bali die ik niet gauw vergeten zal. Ik kreeg in Ubud bezoek van Theo en Jeanne die meer dan dertig jaar geleden een belangrijke rol in mijn leven hebben gespeeld. Het was heel bijzonder om hen na al die jaren weer terug te zien.Oude herinneringen kwamen vandaag weer boven en het bleek dat onze vriendschap de tand des tjjds had doorstaan. Ik heb dan ook heel veel genoten van het weerzien met hen.

Theo en Jeanne waren niet de enigen die mjj vandaag kwamen bezoeken. Rond het middaguur kwamen ook mijn neef Bert en zijn vrouw Babs de tuin van Nicks Hidden Cottages binnen gewandeld. Mede door hun komst werd het een bjjzondere dag voor mjj.

We besloten om te gaan wandelen over het pad dat door de rijstvelden ten noorden van Ubud naar "Sari Organic" loopt. Vroeger waren daar alleen maar heel mooie groene rijstvelden, maar nu bleek dat ook hier gebeurt wat nu overal in en rond Ubud aan de gang is. Langs het hele pad waren nu restaurantjes en huizen gebouwd. Wat jammer, op deze manier blijft er niet veel meer over van dit plekje wat ik vroeger zo mooi vond. Toen we de helft van het pad hadden afgelopen werd de bebouwing minder en zagen we alleen nog maar de schitterende rijstvelden die een wandeling door de omgeving van Ubud altijd tot een belevenis maken. Even later kwamen we bij Sari Organic aan waar we genoten van het uitzicht en een heerlijke pompoensalade. In dit restaurant is alles biologisch, vandaar de naam. Een uurtje later gingen Marie Lou, Frans, Ad en Dianne, alweer op pad en wij bleven nog even langer. De chauffeur van Bert en Babs was nog bij ons. Het was Gusti, de sympathieke eigenaar van Warung Ida in Sidemen, waar ik zo vaak heerlijk heb gegeten. De vrouw van Gusti, Ida, kan echt heel goed koken en ik kan een bezoek aan dit eethuisje aan iedereen aanbevelen.

Even later liepen ook wij weer terug naar Ubud. Daar aangekomen bleek dat Marie Lou onderweg een flinke buikschuiver had gemaakt. Gelukkig was de schade beperkt gebleven tot een bloeduitstorting op een van haar handen. Marie heeft echter een hele winkel aan geneesmiddelen bij zich en heeft een ruime ervaring op het gebied van medische en spirituele verzorging, dus morgen zal het ongemak wel weer verdwenen zijn.

'S Avonds zijn we met z'n allen wezen eten bij Cafe Wayan, een van de beste restaurants van Ubud. Zittend onder een prieeltje en omgeven door mooie bloemen en planten genoten we van de zwoele avond en van elkaar. Het was een uniek moment en een heel mooie afsluiting van deze dag, Bali maakt zoveel in je los, en als je dan ook nog goede vrienden ontmoet dan is het helemaal bijzonder.

Toen ik rond 12 uur tuusen de lakens kroop en de gordijnen van mijn hemelbed dicht trok had ik een voldaan gevoel. Ik ben weer helemaal "senang" op Bali. Jammer dat Angela er nu niet bij is, met haar zou het helemaal compleet zijn geweest. Als je zo ver van huis bent mis je je geliefden. Gelukkig maakt de gastvrijheid van de Balinezen en mijn fijne gezelschap dat gemis goed. Ik geniet enorm van mijn vakantie en het is verbazend dat er elke keer dat ik hier ben zoveel mooie dingen gebeuren, ondanks dat ik al zo vaak hier geweest ben. In mijn eerste verhaalvan deze vakantie heb ik geschreven dat Bali de zintuigen van haar bezoekers prikkelt en dat is bij mij zeker het geval . Mijn innerlijke ik komt hier helemaal tot zijn recht en alle mooie vriendschappen in mijn leven voel ik hier nog meer. Om zo drie weken hier te zijn , dat is super...

Vandaag vertrekken we naar Umabian, een dorpje met maar 600 inwoners dat nog niet ontdekt is door het massatoerisme. We gaan daar logeren in een voormalig buitenverblijf van een van de vroegere vorsten van Bali. Het complex is nog helemaal intact en is schitterend gelegen midden in de rijstvelden. In dit authentieke stukje Bali gaan we de stilte vinden die hier in Ubud verdwenen is. In Umabian is het echte Bali te vinden zoals het altijd is geweest. Daar zal ik mijn volgende verhaal van deze vakantie schrijven en dan kunnen jullie allemaal mee genieten...

De donkere maan van Bali.

Het is avond geworden... De eenden die de hele dag ronscharrelen in het water van de rijstvelden bij Nicks Hidden Cottages hebben hun schuilplaats opgezocht. Aan de hemel staan heel veel sterren die de omgeving in een zacht licht zetten. De maan is nauwelijks te zien omdat hij bijna helemaal verborgen is achter de schaduw van de zon. "Donkere maan" noemen ze dat hier op Bali en ze zeggen er meteen bij dat er dan morgen heel veel ceremonies in de tempels zullen zijn. Voor mijn bungalow zit een groene kikker die onrustig op en neer springt. De krekels hebben de geluiden van de dag overgenomen en geven nu hun dagelijkse concert. Het einde van een dag op Bali waarop er weer veel gebeurd is.

We zijn de dag begonnen met een wandeling over de "Campuan Ridge". Deze wandeling begon met een overheerlijke capuccino in het Ibah resort waar we verwend werden in een heel mooie omgeving. Toen we echt gingen wandelen was de zon inmiddels hoog aan de hemel verschenen en het werd echt heel warm. Drijfnat van het transpireren kwamen we aan bij het zandstraatje waar de vriendin van Angela woont. Deze lieve Balinese vrouw was heel bljj met de kadootjes van Angela en dat liet ze zien door ons mangoestine's te geven uit het tuintje achter haar huisje. Even later namen we afscheid van haar en liepen naar Kafe Karsa, een heel mooie plek midden tussen de rjjstvelden waar we een paar uur doorbrachten. Inmiddels was de hemel boven de bergen in de verte donker geworden en klonk er dreigend gerommel van naderend onweer. We liepen terug richting Ubud want we zouden om 5 uur weer gemasseerd worden bij Lily's Spa dat maar een paar honderd meter van ons logeeradres ligt. Marie Lou en Dianne lieten zich eerst nog even verwennen door de visjes van Dr.Fish , waarbij Marie Lou het uitgilde toen de visjes aan haar voeten begonnen te knabbelen. Een uur later lagen we allemaal op een massagebed en werden we verwend met een Balinese massage. Toen we daarna naar buiten kwamen was het intussen gaan regenen. Dat vonden we helemaal niet erg want in deze warmte is een verfrissend buitje welkom. De mensen hier vinden het helemaal goed want ze hebben de regen nodig om hun rijstvelden te vullen met water. Over een paar dagen zal er hier overal rijst geplant worden . Tot het zover is zijn overal mannen in de velden bezig met het bewerken van de grond. Ze staan daarbij tot hun knieen un de zuigende modder.Dat moet heel vermoeiend zijn, maar ze doen het met een blij gemoed. De Balinezen zijn opgwekt van aard en nemen het leven zoals het komt. Hun levensbehoeften zijn minimaal en ze leven echt in het NU. Hun geloof (het hindugeloof) en hun levensovertuiging helpt hen daarbij. Voor hen is het belangrijkste in hun leven de zorg voor hun familie en hun gasten. Als bezoeker van dit mooie eiland wordt je door de bevolking met open armen ontvangen en die gastvrijheid is echt. De Balinees gelooft dat hij door te geven in een volgend leven beloond zal worden. Zelf heb ik heel veel respect voor hun cultuur en levensinstelling. Ik heb heel veel van hen geleerd en ik ben blij dat ik de mogelijkheid heb iets terug te doen voor deze lieve mensen. Via de stichting Stepping Stones Bali kan ik hun kinderen helpen en dat heeft mijn eigen leven rijk gemaakt...

Terwijl ik deze woorden aan het schrijven was is het buiten nog donkerder geworden. De maan is verdwenen achter donkere wolken en er schieten bliksemschichten door de lucht. De eerste dikke druppels vallen al op de bladeren van de palmbomen. Ik ga slapen...

Bali ontwaakt...

Nergens op de wereld worden de zintuigen van een mens zo geprikkeld als op het eiland Bali. Of je nu door de rijstvelden wandelt, of door de slapende dorpjes slentert, overal hangt er een sfeer die je nergens op de wereld tegenkomt. Als je daar voor open staat gebeuren er diep van binnen dingen die je in het gejaagde dagelijkse leven thuis bijna vergeten was en die je gevoel raken. Bali is een eiland om dicht bij je eigen ik te komen en te ontdekken wie je echt bent.

Vamorgen liep om 06.00 uur mijn reiswekkertje af want ik was van plan om te gaan rennen door de omgeving van Ubud. Ik stapte uit mijn hemelbed en nam een koude douche waardoor ik echt wakker werd. Buiten was het nog stil want alle gasten van het bungalowparkje Nicks Hidden Cottages lagen nog te slapen. Even later rende ik in mijn felgroene shirt van Stepping Stones Bali door de straten van het plaatsje Ubud waar ik samen met Marie Lou, Frans, Ad en Dianne de eerste dagen van onze vakantie doorbreng. De straatjes waren nog verlaten en zelfs de loslopende honden die op het asfalt lagen vertoonden geen belangstelling voor mij. Na een kwartiertje kwam ik bij de laatste huizen van Ubud en kwam ik langzaam maar zeker tussen de rijstvelden. De zon was intussen aan de horizon verschenen en verdreef de mist die boven de groene rijstvelden hing. In de verte zag ik de machtige berg Gunung Agung die meer dan 3000 meter hoog is. Het weggetje liep langzaam omhoog en mijn benen begonnen te protesteren. Gelukkig had de massage van de avond ervoor wonderen gedaan en kon ik redelijk soepel omhoog lopen. Na ongeveer 45 minuten besloot ik weer terug te lopen naar het centrum van Ubud. Daar was het intussen drukker geworden. Rond half 8 was ik weer terug waar ik begonnen was. Ik had anderhalf uur gelopen zonder echt moe te worden en daar was ik heel blij mee.

Onderweg waren mijn gedachten een paar keer afgedwaald naar de week ervoor toen ik samen met Henk, Elia, Antoinet en Rob van de organisatoren van de Open Oirschotse Hometrainer Kampioenschappen een cheque van 1350 euro had gekregen waarme de stichting Stepping Stones Bali de gehandicapte kinderen op Bali kan helpen. In de wereld waar op dit moment zoveel oorlogen worden gevoerd is dit een heel mooi voorbeeld van hulp aan de kwetsbare medemens. Zelf heb ik het voorrecht om deel te mogen uitmaken van een groepje mensen die zich inzetten voor de gehandicapte kinderen op Bali en dat heeft mijn leven een stuk rijker gemaakt. Het heeft mij heel mooie vriendschappen gebracht die ik koester en waarvoor ik dankbaar ben. Nu ik weer op Bali ben realiseer ik mij des te meer hoe belangrijk die vriendschappen in mijn leven zijn. Ik ben nu ver van huis maar toch geniet ik enorm van het idee dat er thuis mensen zijn met wie ik mjj verbonden voel. Dat geluksgevoel wordt nog versterkt door de warme vriendschap en gastvrijheid die wij hier tegekomen. Het is ook prachtig om te zien hoe mijn medereizigers genieten van alles wat ze zien, horen en voelen. Dat is nu echt Bali, een eiland dat je omarmt en nooit meer loslaat...

Aan iedereen die liefheeft...

Aan iedereen die lief heeft...

Ik maak mij zorgen om de wereld...

Overal om ons heen wordt er oorlog gevoerd in naam van HET GELOOF. Dat is nooit anders geweest want eeuwen geleden werden er tijdens de kruistochten verschrikkelijke misdaden gepleegd in naam van God. De protestanten en katholieken hebben in Ierland tientallen jaren aanslagen op elkaar gepleegd. In India heeft het hinduisme het kastenstelsel waarbij onaanraakbaren helemaal niets zijn. De Curie in het Vaticaan wentelt zich nog steeds in weelde terwijl een groot gedeelte van de wereld honger lijdt. En nu willen ISIS, Boko Haram en Al Qaida ons terugbrengen naar de Middeleeuwen. Het extreme gedeelte van alle geloven op de wereld gebruikt hun geloof alleen maar om macht uit te oefenen over anderen.

Alle geloven kunnen in één woord worden samengevat: LIEFDE. Het grootste gedeelte van alle gelovigen op de wereld op de wereld hebben een warm, liefdevol hart. Slechts een heel klein gedeelte heeft geen respect voor "andersgelovigen". En dat zijn de extremisten die iedereen vermoorden, vernederen, misbruiken, om hun macht te vestigen. Zij willen iedereen hun vrijheid afnemen en dwingen te leven zoals zij voorschrijven. Het zijn niet alleen moslimextremisten, maar ook de extreme protestanten en katholieken in Ierland, de leiders van de sektes die mensen meeslepen in absurde manier van leven, de KluKluxclan die in naam van God moordt, de Curie in het Vaticaan die nu eindelijk eens de pan uit wordt geveegd door een paus die wat mij betreft een held genoemd mag worden.

Dus laten we niet oordelen over alle goedwillende moslims die ook alleen maar vrede willen.

ECHTE LIEFDE IS DE ABSOLUTE AFWEZIGHEID VAN OORDELEN OVER EEN ANDER.

Kees Smetsers

(Ik heb een foto bijgevoegd met de titel "aan iedereen die liefheeft".)

"Ik ben zo ver gereisd, maar het enige wat ik eigenlijk gedaan heb is thuiskomen (Mahatma Gandhi)"

Rond middernacht was ik in het vliegtuig van Singapore Airlines gestapt dat mij naar Amsterdam zou brengen. Achter mij lagen drie weken op het mystieke eiland Bali en nu probeerde ik de rust te vinden om alle gebeurtenissen te verwerken. Het vliegtuig was op 10 kilometer hoogte gekomen en zweefde nu tussen ontelbare sterren die aan de hemel waren uitgestrooid. Ik had mijn tablet bij mij (jazeker, ik ben ook gezwicht voor de verleidingen van de moderne tijd) en had de film "GANDHI" van regisseur Richard Attenborough opgezet. Ik heb de film al drie keer gezien, maar ik kan gewoon niet genoeg krijgen van de manier waarop de hoofdrolspeler Beng Kingsley de persoon van Mahatma Gandi heeft neergezet. De film ontroert mij elke keer en ook nu duurde het niet lang of ik zat in de schemer van het vliegtuig met tranen in mijn ogen het verhaal van de film te volgen.

De film vertelt het verhaal van een jonge Indiase jurist die zijn loopbaan begint in Afrika en in zijn eentje de Afrikaanse blanke machthebbers tart in zijn strijd tegen de apartheid tussen blanken en gekleurde mensen. Bij zijn terugkeer in India is zijn naam alom bekend geworden en gaat hij zich inzetten voor het beeindigen van de Engelse koloniale overheersing in India. Zijn passieve verzet maakt grote indruk op de Indiase bevolking en leidt uiteiendelijk tot het vertrek van de Engelsen uit India. Daarna stapelen de problemen in India zich op want er ontstaat nu een machtsstrijd waarbij de verschillen in kaste en geloof (hinduisme en islam) een grote rol spelen. Door zijn levenshouding slaagt Mahatma Gandhi er uiteindelijk in een einde te maken aan de machtsstrijd, maar hij moet er wel een hoge prijs voor betalen in de vorm van een aanslag waardoor zijn leven op aarde abrupt beeindigd wordt.

Aan het einde van de film doet Mahatma Gandhi een aantal uitspraken die mij altijd bij zullen blijven en die mij diep in het hart geraakt hebben.

"Ik ben zo ver gereisd, maar het enige wat ik eigenlijk gedaan heb is thuiskomen"

Bij deze woorden dacht ik aan Sjors en Kristy, de twee slachtoffers van MH17, die nu hun vrijheid hebben gevonden en voor altijd samen kunnen gaan reizen door hun volgende leven. Zij zullen voortaan altijd thuiskomen, waarheen ze ook gaan, want hun ziel en geest heeft rust gevonden waardoor ze op elke plek van hun reis zich "thuis" zullen voelen.

De ziel en de geest van Sjors en Kristy heeft drie weken lang met mij en mijn reisgenoten meegereisd, en het feit dat ze nu overal "thuis" zullen zijn maakte mij dankbaar. Zo'n moment te beleven, op 10 kilometer hoogte, dat is heel mooi...

Eigenlijk zou iedereen die van zijn medemens houdt de film "Gandhi" moeten gaan zien. De persoon van Mahatma Gandhi is zo inspirerend dat het je leven kan veranderen, bij mij is dat in zeker het geval geweest.

In de film "Gandhi" komt nog een uitspraak van Mahtama Gandhi voor die ik in mijn hart heb opgeslagen.

"Als je ooit wanhoopt, denk er dan aan in de loop van de geschiedenis de waarheid en de liefde altijd hebben gezegevierd"

De uitspraak heeft betrekking op het bloedbad van Amritsar in India, waarbij honderden onschuldige mensen, waaronder vrouwen kinderen, door de Engelsen op een verschrikkelijke manier werden gedood.

Bij deze uitspraak moest ik denken aan de dag waarop ik op Bali samen met Ketut (mijn vriend en chauffeur) het nationale monument van MARGARANA ging bezoeken. Het is de plaats waar in 1946 in totaal 1372 Balinezen zijn gesneuveld in hun vrijheidsstrijd tegen de Nederlandse troepen. De Balinezen moesten met hun speren en lansen een ongelijke strijd leveren tegen de Nederlanders die beschikten over geweren en kanonnen, maar zij gaven hun leven voor hun vaderland en hij vrijheid. Uiteindelijk is Bali toch onafhankelijk geworden en heeft de waarheid en de liefde van de Balinezen voor hun geboorteland gewonnen.

De afgelopen drie weken op Bali kwamen tijdens het zien van de film Gandhi aan mij voorbij. Ik realiseerde mij dat het drie bijzondere weken zijn geweest waarvan de gebeurtenissen diep in mijn hart zullen blijven opgeslagen. De gastvrijheid en de openheid van de Balinezen was overweldigend mooi en daarom raakte de film "Gandi" mij des te meer. Immers, de voorouders van de huidige generatie Balinezen hebben erg geleden onder hun koloniale overheersers en ook door de onderdrukking door hun eigen elite, maar toch blijven ze liefde geven in het heilige geloof dat zij daarvoor in een volgend leven beloond zullen worden. Hun levenshouding is een voorbeeld voor iedereen die Bali bezoekt en openstaat voor hun levenswijze. Het is de belangrijkste reden dat ikik elke weer terugga naar dit mystieke eiland...

Kees Smetsers

Afscheid van Bali...(de laatste ceremonie voor Sjors en Kristy).

Vanmorgen was ik weer heel vroeg opgestaan. In alle stilte liep ik door de prachtige tuin van Kelapa Mas Bungalws naar het restaurant waar Ilu al op mij stond te wachten. Ze zou mjj traditioneel aankleden en had de Balinese kleren al klaar liggen. Met een glimlach wikkelde ze de sarong om mijn heupen en deed daarover een slendang. De vrouw van de eigenaar van het bungalowparkje zag het met een goedkeurende blik aan. Haar zoon had een bamboe mandje met offers meegebracht en hij zou mij vergezellen naar het kleine eilandje Punia dat hier een kilometer uit de kust ligt. Op het eilandje waren de afgelopen dagen de jaarlijkse Odalan ceremonies geweest en vandaag was het daarvan de laatste dag. We liepen naar het strand waar "Made Black" al stond te wachten. Made is een jonge Balinese man met spieren als kabeltouwen. Hij heeft mij al een paar keer op zijn brommertje naar Pantai Pasir Putih gebracht, het strand met het hagelwitte zand en turqoise water bij het dorp Perasi. Hij begroette mij met "hallo Oom Kees" en we stapten in zijn catamaran.

De branding was vandaag heftig en het duurde even voordat we er doorheen waren. Ik zat op de voorplecht van het bootje en bij elke golf klapte de boot hard in het water. Mijn rug vond dat niet zo leuk, dat merkte ik. Maar even later gleden we over een spiegelende zee naar het eilandje dat steeds dichterbij kwam. Made had zijn vissnoer uitgegooid, maar hij zou vandaag niets vangen. Toen we bijna bij het eilandje waren zei Kadek, de zoon van de eigenaar van Kelapa Mas Bungalows, dat er op het eilandje drie tempels waren waar we zouden gaan bidden. We pakten onze spullen en probeerden het vlot te bereiken waarop we aan land moesten gaan. Dat viel niet mee want de golven deden het vlot metershoog deinen. Maar met de helpende hand van een Balinees lukte het tenslotte.

We begonnen aan de beklimming van de steile trap die boven op het eilandje eindigde bij de eerste tempel. Nog hijgend van de inspanning knielden we neer om te gaan bidden. Ik gaf de foto van Sjors en Kristy een mooie plek op het altaar en knielde toen opnieuw op het bamboematje dat op de grond voor het altaar was uitgespreid. Er zaten een paar Balinese vrouwen langs mij die prachtige witte traditionele kleding aan hadden. Ze vroegen mij wie die mooie mensen op de foto waren. Ik vertelden hen dat Sjors en Kristy op weg naar Bali waren toen hun leven op aarde abrupt werd beeindigd. " Mogen we met u samen bidden dat zij de vrijheid krijgen om voor altijd samen te kunnen gaan reizen in hun volgende leven ?" vroegen ze mij. Wat een lieve mensen !

Even later zaten we met z'n allen te bidden tot de Goden. Met gevouwen handen baden we vijf keer, drie keer met bloemblaadjes in onze vingertoppen, twee keer zonder bloemblaadjes. Tijdens de gebeden was het volmaakt stil op het eilandje. Met gesloten ogen bad ik en ik hoorde alleen maar het geluid van de golven van de zee. Toen ik mijn ogen opende en aan alle kanten de uitgestrekte ruimte van de zee zag, met daarboven de blauwe lucht, toen realiseerde ik mij hoe mooi het hier was en hoe bijzonder het was dat Sjors en Kristy hierbij waren.

In de verte zag ik de veerboot die vanaf Lombok kwam en nu op weg was naar de (veilige) haven van Padangbai.Mijn gedachten waren bij Sjors en Kristy die drie weken met ons mee hadden gereisd. Hun ouders kunnen trots op hen zijn. Ze waren een heel goed gezelschap. Nu hebben ze de ruimte en de vrijheid om voor altijd samen te gaan beginnen aan de eeuwigdurende reis door hun volgend leven. Ze kunnen afscheid nemen van Bali, het eiland waar ze zo graag naar toe wilden gaan en waar ze nu alle mooie plekjes hebben gezien. Het is goed zo...

Even later daalden we het steile pad weer af dat ons naar de catamaran bracht. Ik nam afscheid van de Balinezen die met ons hadden gebeden en we begonnen aan de terugreis naar Candidasa. Het was maar een klein stukje varen en even later gleed de catamaran het strandje bij Kelapa Mad Bungalows op. Daar stond mijn reisgenoot Rob al te wachten. Net als ik was hij vroeg opgestaan want het is hier zo mooi dat het jammer is om lang in bed te bljven liggen. Ik deed mijn traditionele kleren uit en nam in de tuin een douche. Heerlijk is dat om in de ochtendlucht buiten onder een palmboom te douchen. Ik had een goed gevoel, want wat ik wilde doen was volbracht...

Toen ik even later terugkwam bij mijn bungalow zag ik op het terras het mandje met offertjes dat de zoon van de eigenaar daar had neergelegd. Het deed mij iets...Opnieuw voelde ik mjj verbonden met de Balinezen die hun hart en ziel voor ons hebben geopend en onze blijdschap en verdriet hebben gedeeld. Door hen zal ik altijd blijven verlangen naar Bali. Daarom is dit geen afscheid. Echte vrienden hoeven geen afscheid te nemen. De band van vriendschap en liefde kan door niets en niemand verbroken worden...

Kees Smetsers

De vijfde ceremonie op Bali voor Sjors en Kristy: een dankwoord tot de Goden.

Vandaag was het opnieuw weer een dag met een stralend blauwe hemel. Al heel vroeg begon het warm te worden en 'smiddags was het al meer dan 30 graden. Er was helemaal geen wind meer en zelfs de vogels in de tuin van ons logeeradres in Sidemen zaten stil op de takken in de bomen. Twee kleine vogeltjes vormden een uitzondering en vlogen met hun felblauwe vleugels van bloem naar bloem. Ze waren bijna zo klein als een kolibri en ze probeerden met hun lange snaveltjes nectar uit de bloemen te halen.Op een gegeven moment zaten ze op een tak van een hibiscusstruik, dicht bij elkaar, terwijl ze elkaars veren schoonmaakten. Het was zo'n lief gezicht dat ik onwillekeurig moest denken aan de ceremonie die we 's middags zouden gaan doen voor Sjors en Kristy.

In Lovina hebben wij in een catamaran op zee bloemblaadjes uitgestrooid en op deze manier Sjors en Kristy "uitgezwaaid", die voor altijd samen waren begonnen aan hun reis door hun volgende leven. Daar op de Balizee hadden we aan de Goden gevraagd of ze goed voor hen zouden zorgen.

Vandaag zouden we in de spirituele omgeving van Sidemen de Goden gaan bedanken voor het feit dat zij onze gebeden gehoord hadden en ervoor gezorgd hadden dar Sjors en Kristy nu voor altijd samen zullen zijn, voor altijd verbonden met de mensen die zij lief hebben. Door omstandigheden zou de ceremonie niet worden gehouden in de rijstvelden bij de rivier in het dal, maar op een heel mooie plek bij een tempel waar de weg eindigt en de grasgroene rijstterrassen beginnen. Het personeel van Villa Shantiasa en Teras Bali ging met ons mee en had zich in heel mooie traditionele kleren gestoken. Nyoman en Putu, een Balinese man en een Balinese vrouw die ik al bijna 15 jaar ken, zouden de ceremonie uitvoeren en ons helpen bij de uitleg van de gebeden.

Rond een uur of vijf knielden we in de tempel bij een altaar. We kregen van Putu een bakje met bloemen en enkele brandende wierookstokjes die we in het gras staken. Noyman begon met gevouwen handen te bidden en wij volgden zijn voorbeeld. In en rond de tempel was het volmaakt stil. We concentreerden onze gedachten en we voelden hoe dicht Sjors en Kristy bij ons waren. De stem van Nyoman doorbrak de stilte en hij vroeg ons om de Goden te bedanken voor het feit dat zij ervoor gezorgd hadden dat Sjors nu ook geidentificeerd was en voor altijd verenigd was met Kristy en de mensen die zij liefhebben. Er kwam een heel mooi gevoel over ons, een gevoel van verbondenheid en liefde. Toen ik even later na het einde van de ceremonie de Balinezen ging bedanken voor hun steun, begon mijn stem te breken. Veel van ons hadden tranen in de ogen en dat was nog steeds zo toen we elkaar omarmden en daarna zwijgend de tempel verlieten.

De ceremonies die we hier op Bali voor Sjors en Kristy hebben gedaan zijn als een onvergetelijke herinnering in ons hart opgeslagen. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht en we zijn dankbaar dat we op deze manier Sjors en Kristy met ons mee hebben kunnen laten reizen. Zo zijn hun plannen toch werkelijkheid geworden...

Morgen gaan we naar Candidasa waar we onze laatste dagen in Bali zullen doorbrengen.. Ik wil nu alvast iedereen bedanken die interesse heeft getoond in onze belevenissen en vooral voor de warme manier waarop zij hebben gereageerd op mijn verhalen. Dat heeft mij en mijn medereizigers heel goed gedaan...

"Namaste"

KeesSmetsers