Darmada in Sidemen op Bali: een schoolvoorbeeld van liefde voor de medemens.

Sidemen is een dorp in het oosten van Bali dat een heel spirituele omgeving is gelegen. Mijn derde boek over Bali ( "Bali, het leven zal altijd verder gaan") is een roman die zich in deze vallei afspeelt. In de schaduw van de grote berg Gunung Agung liggen de groene rijstvelden en kleine dorpjes te dromen. De tijd staat hier stil en het dagelijkse leven van de Balinezen is hier nog steeds zoals het vroeger was. Natuurlijk, de invloed van het toerisme is hier zeker merkbaar. Er worden nieuwe kleinschalige bungalowparken gebouwd voor de toeristen. En de mensen hebben hier ook allemaal een mobieltje. Maar toch heerst er een mystieke energie die niet in woorden te vatten is. Als je dicht bij jezelf wilt komen dan zijn hier nog steeds genoeg plekjes waar je de rust en de stilte kunt vinden om te ontdekken wie je echt bent. Zelf ben ik de afgelopen dagen uit mijn evenwicht geweest, maar ik heb hier mensen ontmoet die mij weer op het juiste pad hebben gebracht, mensen zoals Barbara en Wayan die beneden in het dal een klein paradijs hebben gecreëerd met de naam DARMADA.

Darmada is een bungalowparkje dat diep in het dal aan de rivier ligt, waarvan het water zijn weg zoekt tussen grote stenen. Die grote stenen vind je ook in de grote tuin waar sierlijk aangelegde wandelpaden tussen prachtige bomen en planten leiden naar het sfeervolle restaurant dat maar een paar meter van de rivier ligt. Het parkje is een waar paradijs voor rustzoekers en romantici. Kinderen kunnen hier weer echt kind zijn en op zoek gaan naar avontuur in de tuin waar een groot zwembad met natuurlijk bronwater ligt alsof het er altijd heeft gelegen. De kamers zijn veelal van natuurlijke materialen gemaakt en geschilderd in prachtige pasteltinten die een getuige zijn van de creativiteit van Barbara.

Barbara is een Nederlandse vrouw die een enorme passie en creativiteit uitstraalt, net als haar Balinese man Wayan. Als je met hen gaan praten over hun levensvisie en de doelstellingen van Darmada, dan kom je er al heel snel achter dat je hier te maken hebt met twee mensen met een heel warm hart en veel liefde voor de medemens. Gisteren hebben we hen bezocht en we zijn toen echt onder de indruk geraakt door de manier waarop ze in het leven staan. Ze zijn niet alleen creatief en enorm gedreven, maar ze spreiden ook een enorme wilskracht ten toon waarbij ze onverzettelijk op hun doelen afgaan. Daarbij hebben ze steeds een groot doel voor ogen: het verbeteren van de levensomstandigheden van de Balinezen in hun directe omgeving. Het is ongelooflijk wat ze daarvoor over hebben...

In het straatje naar de rivier hebben ze naast hun bungalowparkje een tegelfabriekje waar via een ambachtelijke manier mooie rustieke tegels worden gemaakt die de hele wereld overgaan. Daarnaast zijn Barbara en Wayan begonnen aan een project waarbij vrouwen thuis songket weven die bestand is tegen wassen. Wayan is ook bezig met een project waarbij wormen via een ingenieus proces compost gaan produceren die straks door de boeren in Sidemen gebruikt kan worden op hun rijstvelden en groenteveldjes. Deze twee mensen bruisen van energie en wij stonden versteld van hun passie waarmee ze hun plannen vertelden aan ons.

Tijdens ons bezoek kregen we het gebouw te zien dat zij aan het bouwen zijn en waar straks de kinderen van Sidemen bijzonder onderwijs kunnen gaan volgen. De opbrengst van alle projecten die zij hadden opgesomd gaat voor een groot gedeelte naar dit schooltje. Het is de bedoeling dat de kinderen straks naast hun normale onderwijs op de scholen in Sidemen vrijwillig onderwijs kunnen gaan volgen dat hen via een bijzondere methode kan gaan helpen op hun levenspad. Op het schooltje van Barbara en Wayan zullen de kinderen gaan leren op een eigen mening te vormen, kritisch te zijn, en eigen initiatieven te ontwikkelen. Allemaal zaken die in de Balinese cultuur weinig aan bod komen. De gewone Balinees is van nature gelaten en laat het leven komen zoals het komt. Bij Barbara en Wayan kunnen ze gaan leren om het leven in eigen hand te nemen en niet meer afhankelijk te zijn van anderen. Daarvoor zijn natuurlijk leerkrachten nodig. Vrijwilligers die beschikken over kennis van de Engelse taal en hun ervaring en kennis willen overbrengen aan de kinderen van Sidemen. Barbara en Wayan hopen dat mensen zich gaan melden voor hun project en op deze manier een bijdrage gaan geven aan een betere toekomst van de kinderen in Sidemen.

Toen wij afscheid genomen hadden van Barbara en Wayan waren we diep onder de indruk. Het zijn twee prachtige mensen. Een schoolvoorbeeld van liefde voor de medemens...

Kees Smetsers

De dolfijnen gaven het antwoord op mijn vraag.

Vanmorgen is er iets gebeurd dat mij uit mijn evenwicht heeft gebracht. Daarna wilde ik eigenlijk alleen zijn, maar ik had met Beni afgesproken om in zijn boot de zee op te gaan en daar te gaan snorkelen.

Ik liep naar het strand en daar kwam Beni mij al tegemoet. We stapten in zijn catamaran en gleden over het spiegelende wateroppervlak de zee op. "Ik ga jou eerst dolfijnen laten zien want die zijn nu heel dichtbij" zei Beni. Bijna alle boten die 's morgens vroeg naar de dolfijnen waren gegaan, waren al weer teruggekeerd naar de kust, een enkele catamaran markeerde de plek waar de dolfijnen waren.

Even later zagen we de eerste school dolfijnen. Sierlijk gleden ze door het water dat nu heel rustig was geworden en we konden zelfs het geluid horen dat ze maakten als ze boven kwamen. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer dichtbij onze catamaran die nu helemaal alleen was, alle andere boten waren vertrokken richting kust.

En toen gebeurde het...

Plotseling kwamen wel 20 dolfijnen op de catamaran van Beni af. De meesten gingen langs de drijvers zwemmen en ik kon ze bijna aanraken, zo dichtbij waren ze. Vijf dolfijnen gingen pal voor onze catamaran zwemmen, in een rij naast elkaar, maar een meter van de plek waar ik zat op de voorkant van de boot. De kleinste van de vijf dolfijnen ging sneller zwemmen en sprong vervolgens metershoog in de lucht terwijl hij een pirouette maakte. Dat herhaalde hij enkele malen en elke keer spatte het water hoog op als hij weer neerkwam. Het gebeurde allemaal recht voor mijn ogen, op een paar meters afstand..

Met tranen in mijn ogen keek ik naar deze mooie wezens die bij ons bleven zwemmen. Het was of de tijd stil stond..

Sommige momenten in je leven vergeet je nooit meer en dit was zo'n moment. De dolfijnen hadden mij het antwoord gegeven op de vraag die ik mij vanmorgen had gesteld...

Zelfs Beni was er stil van geworden en we besloten naar de plek dichtbij het strand te gaan waar ik kon gaan snorkelen. Toen ik even later in het heldere turqoise water lag en het koraal en de vissen onder mij zag, waren mijn gedachten nog steeds bij de dolfijnen. Ik was dankbaar voor wat ze mij gegeven hadden. In alle eenvoud hadden ze mij weer dichtbij mijzelf gebracht...

Kees Smetsers

Een gebed voor Sjors en Kristy in een catamaran op zee: een intens mooi moment in Lovina op Bali.

Vanmorgen liep ik rond 10.00 uur met de grote foto van Sjors en Kristy naar het zwarte strand voor ons logeeradres Starlight. Op het strand slenterden wat verkoopsters die meteen op mij afkwamen want ze hoopten iets aan mij te kunnen verkopen. Toen ze de foto van Sjors en Kristy zagen en ik hen vertelde dat het leven van Sjors en Kristy abrupt beëindigd was toen ze drie maanden geleden op weg waren naar Bali, sloegen ze hun handen voor hun mond. Geschrokken legden ze hun koopwaar weg en keken met een ernstige blik naar de foto. "Wat een mooie mensen" zei een van de Balinese vrouwen en er kwamen tranen in haar ogen. ..

Ria, Karen en Rob waren ook al op het strand . Toen een van de jonge vrouwen van Starlight hoorde dat we een ceremonie gingen houden voor Sjors en Kristy, sprong ze meteen op haar brommer om traditionele kleding te halen. Even later kwam ze terug en werden we door de jonge vrouwen van Starlight traditioneel aangekleed. Op het strand zat inmiddels een Brahmaan, een in het wit geklede priester, die een altaartje aan het inrichten was. De vrouwen die ons hadden aangekleed hadden ook heel mooie offertjes gemaakt en een grote schaal vol kleurrijke bloemblaadjes geplukt. Het hele personeel van Starlight kwam bij ons zitten, ook de kok die heel ernstig keek en erg onder de indruk was.

We knielden voor het altaartje in het warme zand en luisterden naar de priester die aan zijn gebeden was begonnen. Hij verzocht ons om onze ogen te sluiten en tot de Goden te bidden dat Sjors en Kristy samen bij ons konden zijn. We hoorden alleen nog maar de golven die zachtjes op het strand rolden en het werd rustig in ons hart. Ik zat aan de zijkant en keek uit een ooghoek naar ons groepje. Bij de kok zag ik een traan in zijn ogen blinken die langzaam over zijn gezicht rolde. Op dat moment realiseerde ik mij dat er hier geen verschil in cultuur of afkomst was, we waren allen in liefde verbonden met elkaar..

De zware stem van de priester kondigde met een "Om Shanti Shanti Shanti Om" het einde van het gebed aan. De priester gaf ons uit een zilveren bakje water waarmee we ons gezicht wasten, en toen drukte een van de vrouwen ons wat rijstkorrels op ons voorhoofd en het kuiltje van onze hals. Hierna gaf de priester aan dat we de zee opgingen om daar bloemblaadjes uit te strooien en zo Sjors en Kristy de vrijheid te geven om samen aan hun lange reis te beginnen.

We stapten in een catamaran en lieten de kust achter ons. Het oppervlak van de zee was intussen volmaakt stil geworden en de golven waren verdwenen. Bijna geluidloos gleden we door het glasheldere water van de Balizee. Even later gaf de priester het teken dat de motor af gezet kon worden. Hij bad tot de Goden en toen konden we de bloemblaadjes in de grote schaal uit gaan strooien. We gingen allemaal met ons gezicht naar een kant zitten en strooiden toen om de beurt de kleurrijke bloemen uit over het turqoise water van de zee. Langzaam dreven de bloemblaadjes weg van de boot, een lange keten van bloemen...

Diep in ons gebeurde er op dat moment iets wat niet in woorden te vatten is, maar het zal ons altijd bijblijven... Hier op zee voelden we opnieuw de aanwezigheid van Sjors en Kristy, die al een hele week met ons meereizen. Zij wilden ook zo graag hier naar de dolfijnen gaan kijken, nu hebben ze dat toch nog kunnen doen...

Vanmorgen zijn we heel vroeg naar de dolfijnen geweest en toen had ik de kleine foto van Sjors en Kristy op de voorkant van de boot gezet, zodat ze heel dicht bij de dolfijnen waren. En toen kwamen de dolfijnen... Sierlijk gleden ze door het water, soms heel dichtbij, alsof ze even gedag kwamen zeggen. Deze prachtige dieren staan zo dichtbij de mens... Ik kreeg er een brok van in mijn keel...

Toen we rond een uur of elf afscheid hadden genomen van al die lieve mensen die hun hart geopend hadden voor Sjors en Kristy dacht ik aan een van de liedjes die we gisteren op het terras van Starlight hoorden.

"Some one like you" van Adele...

Nooit zullen wij deze momenten vergeten...

(Ik wil graag een woord van dank uitspreken voor het management en het personeel van Starlight, die hun hart hebben geopend voor Sjors en Kristy)

.

Onze derde ceremonie voor Sjors en Kristy op een heel mooie plek in Belimbing (Bali).

Het is nog heel vroeg en buiten is het nog donker. Ik lig in bed te luisteren naar de hanen die hun best doen om iedereen wakker te maken. Verder hoor ik alleen maar krekels die tussen de palmbomen hun monotone geluid laten horen. Als ik door de gordijnen van mijn kamer kijk zie ik aan de hemel ontelbare sterren, want het is een heldere nacht. Het flauwe schijnsel van de tuinlampen geeft alles een sprookjesachtige sfeer. Op zo'n moment als dit denk ik weer aan Sjors en Kristy die dit ook allemaal wilden gaan beleven. Hun leven op aarde is abrupt beëindigd, maar ze zijn al de hele vakantie bij ons en hebben een plaatsje in ons hart gekregen. Op elke mooie plek waar we komen houden we een ceremonie en op deze manier reizen ze met ons mee.

Gisteren hebben we aan het begin van de avond onze derde ceremonie van deze vakantie gehouden voor Sjors en Kristy. We waren door een paar lieve vrouwen van ons logeeradres Cempaka Belimbing traditioneel aangekleed en zagen er echt Balinees uit. Ria en Karen hadden zelf heel mooie kanten blouses aan gedaan en zagen er schitterend uit. De sympathieke manager van het resort, Made Sepel, was ook traditioneel gekleed en nam ons mee naar een kleine huistempel die op de rand van een vallei was gelegen. Het uitzicht daar was adembenemend mooi. Zover als we konden kijken niets dan weelderige natuur met boomvarens, palmbomen, rijstvelden en in de verte de imposante berg Gunung Batukaru.

Bij het tempeltje heerste een serene sfeer. Zwijgend bereidden we ons voor op het gebed. We knielden in het gras voor het altaar waarop we de foto van Sjors en Kristy hadden geplaatst tussen de kleurrijke offerandes die we hadden meegebracht. De offerandes waren door het personeel met veel liefde gemaakt voor Sjors en Kristy.

Made Sepel begeleidde het gebed en het ontroerde mij om te zien hoe Ria, Karen, Christ en Rob samen met hem baden tot de Goden dat Sjors en Kristy voor altijd samen aan een eeuwigdurende reis zouden kunnen gaan beginnen die hen naar heel veel mooie plekken zou brengen, zoals deze. We voelden hun aanwezigheid en er kwam vrede en rust in ons hart. Sjors en Kristy zullen nooit alleen zijn want ze zullen voor altijd verbonden zijn met degenen die hen liefhebben, ook met de mensen hier op Bali die hen gastvrij begeleiden door dit mooie eiland.

Net als de vorige ceremonies werd ook deze ceremonie beëindigd met een "Om Shanti Shanti Shanti Om". Daarna omarmden we elkaar en liepen in stilte terug. In ons hart voelden we hoe mooi deze ceremonie was geweest en hoe bijzonder het is dat de mensen op Bali dit willen doen. Zoiets maakt het leven mooi...

Liefde is de bron van alle energie...

Kees Smetsers

Een wandeling met Kadek door de mooiste rijstvelden van Bali...

Gisteren zijn we aangekomen in Belimbing, een dorp dat boven in de bergen ligt en waar de mooiste rijstvelden van Bali liggen. We werden in ons logeeradres Cempaka Belimbing hartelijk welkom geheten door Made Sepel, die ik al heel lang ken. Jaren geleden heeft hij samen met Kadek onder de sterrenhemel van Belimbing de verlovingsringen gebracht toen Angela en ik ons verloofden. Dat waseen avond die we nooit zullen vergeten. Made Sepel is een heel goed voorbeeld van de gastvrijheid van de Balinese bevolking. Samen met zijn medewerkers heeft hij van Cempaka Blimbing een resort gemaakt waar werkelijk alles klopt. Ik ben hier al vaak geweest en het was mooi om te zien hoe Rob, Christ, Ria en Karen zich hier meteen thuis voelden. De omgeving is hier zo mooi....

Vanmorgen zijn we met Kadek wezen wandelen. Kadek s een heel tengere Balinese vrouw die elke dag op haar brommertje vanaf Tabanan naar hier komt om bij Cempaka Belimbing te gaan werken. Samen met haar liepen we twee uur door de schitterende rijstterrassen waar de rijst grasgroen was en de stilte oveheerste. Hier is het echte Bali, het toerisme is hier ver vandaan. Het leukste moment van de wandeling was toch wel de oversteek over een riviertje met grote stenen. Dat veroorzaakte heel wat hilirateit toen sommigen van ons in het water dreigden te vallen. Het ging allemaal goed en ik heb er mooie foto's van gemaakt..

Vanmiddag gaan we onze derde ceremonie voor Sjors en Kristy houden. Het geeft mij een heel goed gevoel dat wij samen met Made Sepel kunnen gaan bidden voor Sjors en Kristy. Ik weet zeker dat dit weer een heel mooi moment za worden waarin wij ons verbonden zullen voelen met Sjors en Kristy en hun ouders...

Wij hebben hier geen internetverbinding en daarom zit ik nu op de computer in het kantoortje van Cempaka Belimbing dit verhaal te schrijven. Als we morgen in Lovina zijn kan ik ook de foto's op mijn weblog zetten...

Ik ga nu afsluiten voordat de verbinding weer wegvalt. Groeten van ons allemaal uit dit mooie plekje.

Kees Smetsers

Onze tweede ceremonie op Bali voor Sjors en Kristy.

Vannacht ben ik om 4 uur opgestaan. Ik was wakker geworden van een haan die in de verte kraaide.Ik liep zachtjes naar buiten om de buren (Ria en Karen) niet wakker te maken. Boven mij zag ik aan de hemel twee stralende sterren die heel dichtbij leken te zijn. Op dat moment dacht ik aan Sjors en Kristy. Gisteren hebben wij voor hen onze tweede ceremonie gehouden. We gaan dat op elk logeer- adres hier in Bali doen zodat Sjors en Kristy met ons mee kunnen reizen door dit mooie eiland.

Bagus Sudiantara, een jonge Balinese man die een directe afstammeling is van de Radja van Mengwi, had een heel mooie plek uitgezocht. Toen we hem vertelden dat Sjors en Kristy in vlucht MH17 hadden gezeten, had hij meteen gezegd dat hij samen met ons voor hen zou gaan bidden. Hij had zelf een zoon van vier maanden en hij voelde hoe groot het verdriet van ouders kan zijn als hun kind niet meer naar huis kan komen.

Om 17.00 uur liepen we met Bagus Sudiantara naar het kleine erf waar de familietempel van Puri Taman Sari was. We waren door Bagus traditioneel aangekleed en zagen er echt Balinees uit. Aan de rand van de groene rijstterrassen knielden wij bij het erf neer. Bagus vertelde dat ons gebed uit 5 onderdelen zou bestaan. We zouden bidden tot de Goden dat Sjors en Kristy een heel mooie reis door Bali zouden krijgen en dat ze daarna voor altijd samen zouden kunnen gaan reizen door het volgende leven, wat wij nog niet kennen. We sloten onze ogen en begonnen aan ons eerste gebed.

De foto van Sjors en Kristy had een ereplaats gekregen bij een heel mooi altaar en we voelden dat ze heel dichtbij waren. Het was volmaakt stil, we hoorden alleen het geluid van het stromende water dat in de sawah's van terras naar terras stroomde. Bagus gaf ons bloemen die we in de vingertoppen van onze gevouwen handen konden steken en toen begonnen we aan ons volgende gebed. We baden en vroegen aan de Goden of zij ervoor wilden zorgen dat Sjors en Kristy voor altijd dichtbij elkaar zouden zijn. We voelden op dat moment de mooie energie die om ons heen was en dat bleef zo de hele tijd dat we in de kleine tempel waren.

Even later begonnen we aan ons laatste gebed waarin we de Goden dankten voor het feit dat ze naar ons hadden willen luisteren en dat zij voor Sjors en Kristy zouden zorgen op hun eeuwigdurende reis door hun volgende leven. Op dat moment hoorden we het geluid van een tjitjak, een kleine hagedis. Bagus zei tegen ons dat het een teken van de Goden was dat ze ons gebed gehoord hadden. Ik kreeg kippenvel en een brok in mijn keel zo'n mooi was het...

We omarmden elkaar en zonder iets te zeggen voelden we wat deze ceremonie in ons teweeg had gebracht. Daarna namen we afscheid van elkaar en liepen we langs de rijstvelden terug naar onze kamer. De hele omgeving straalde rust en vrede uit en die was er ook in ons hart. Morgen gaan we naar Belimbing en Sjors en Kristy reizen in ons hart mee...

Kees smetsers

Een ceremonie op Bali voor Sjors en Kristy.

Het is drie uur en het is onwezenlijk stil in de tuin van Nick's Hidden Cottages in Ubud. Zelfs de tortelduiven in de palmbomen maken geen geluid . Alleen het geluid van stromend water doorbreekt de stilte. Bij het beeld van Ganesha (de beschermer van alle reizigers) staan lampjes te branden en er stijgt wierook op die de sfeer nog mystieker maakt. Het voltallige personeel is verzameld en heeft in lotus houding plaats genomen op een matje dat is uitgespreid voor Ganesha. Christ, Rob en ik hebben ook een plekje gevonden tussen deze jonge mensen met wie wij ons verbonden voelen.

We gaan vandaag bidden voor Sjors en Kristy, die samen op weg waren naar Bali. Hun droom werd wreed verstoord door een verschrikkelijke gebeurtenis die de wereld schokte. Op het beeld van Ganesha staat de foto van Sjors en Kristy. Terwijl de wierook Sjors en Kristy omringt bidden wij voor hen. Het gebed is een soort mantra en het diepe geluid van de stemmen zweeft langzaam door de exotische tuin waarin het beeld van Ganesha zijn plaats heeft gevonden. Het is een moment dat in al zijn puurheid onze zintuigen raakt. Wij voelen hoe de aanwezige Balinese jonge mannen en vrouwen de geest en de ziel van Sjors en Kristy de vrijheid geven om te gaan reizen waarheen ze willen. Een vleugje wind beweegt even de bladeren van de palmbomen en dan is het weer stil...

Het was een indrukwekkende gebeurtenis die wij niet snel zullen vergeten. Toen ik even later met gevouwen handen afscheid nam van deze lieve mensen en in hun ogen keek, voelde ik iets wat niet in woorden te omschrijven is, maar wat voor altijd in mijn hart zal zijn opgeslagen...

Kees Smetsers

Het hart van Bali.

In het leven gebeurt het soms dat je moet huilen als je de liefde en warmte van mensen voelt en er een verbinding ontstaat... Dat is mij gisteren overkomen toen ik tijdens de eerste uren van onze vakantie in Ubud nog aan het "landen" was. Ik moest nog wennen aan alles wat hier zo anders is. Daarom besloot ik om even te gaan praten met de jonge mannen en vrouwen van het bungalowparkje Nick's Hidden Cottages waar wij (Ria, Karen, Christ, Rob en ik) de eerste dagen van onze vakantie op Bali zullen doorbrengen. Al heel gauw kwamen we op de verschrikkelijke gebeurtenis die drie maanden geleden de wereld heeft geschokt en verbijsterd. Ik vertelde dat Sjors en Kristy, twee jonge mensen uit mijn dorp, ook in het vliegtuig van vlucht MH17 zaten, toen hun leven abrupt werd beëindigd. Ik vroeg aan een van de jonge mannen en vrouwen of ze op de volgende dag met ons wilden gaan bidden voor Sjors en Kristy en liet hun een foto zien die de ouders van Sjors aan mij hadden gegeven.

Het antwoord dat ik toen kreeg symboliseert de levensinstelling van de bewoners van Bali, die geloven dat zij door te "geven" in hun volgend leven beloond zullen worden. Het is hun "karma" en het is het belangrijkste in hun leven.

"Morgen gaan we allemaal even stil staan, Kees" zei de de jongeman heel eenvoudig met een gezicht dat rust uitstraalde. " Morgen gaan we met z'n allen samen met jullie bij het beeld van Ganesha in de tuin bidden voor Sjors en Kristy. We gaan bidden dar ze samen vrij worden om te gaan reizen naar hun volgend leven en Ganesha zal hen op deze eeuwige reis beschermen."

Een later zat ik in mijn kamer te kijken naar de prachtige natuur van het dal dat zich voor het terras van mij kamer uitstrekte. De tranen rolden over mijn wangen want ik voelde op dat moment hoeveel liefde er om mij heen was...

Ik was "geland" en ik was weer terug op Bali, het eiland waarvan de mensen mij al zoveel gegeven hebben. Op dat moment nam ik het besluit om tijdens deze reis op elke mooie plek waar ik kom samen met de Balinezen te gaan bidden voor Sjors en Kristy. De ziel en de geest van deze twee mooie mensen kan dan met mij meereizen door Bali. Ik weet dat ik overal Balinezen zal tegenkomen die samen met mij zullen knielen en met gevouwen handen zullen bidden voor Sjors en Kristy die aan hun eeuwige reis zijn begonnen, voor altijd samen en voor altijd verbonden met hun ouders...

Kees Smetsers