Runners World Eindhoven en Marlene van Gansewinkel helpen kinderen op Bali.

Vandaag zijn we van Pemuteran naar Lovina gereisd, langs de noordkust van het eiland Bali. In Lovina werden we door het personeel van Starlight Bungalows met een "Welcome" dat met bloemen geschreven was op de vloer van de mooie villa, die de komende twee dagen ons verblijfsadres zou worden. Een heel mooi welkom, dat de gastvrijheid van deze lieve mensen symboliseert.

Meteen na onze aankomst zijn we in het golfkarretje van Starlight Bungalows naar het project van de stichting So Rehab Bali gereden. Daar hadden de 11 Balinse medewerkers net een meeting. Dat kwam goed uit , want wij wilden hen de sportschoenen geven, die door Sander Halin van Runners World Eindhoven geschonken waren aan de Bali Runners uit Oirschot met het doel om ze uit te delen op Bali.

Hellas hadden we nog maar 7 paar sportschoenen over van de koffer vol met schoenen en kleding van Runners World Eindhoven, de rest hadden we eerder al in arme dorpjes weggegeven. Geen nood.... er werden lotjes getrokken en zo bleven er 7 personeelsleden over die heel blij de mooie sportschoenen van Runners World Eindhoven aantrokken. Het was ontroerend om te zien hoe blij ze waren. Degenen, die geen schoenen hadden gekregen, en teleurgesteld waren, kregen de toezegging dat ze die alsnog zouden krijgen, en toen verdwenen de tranen.

Het project van de stichting So Rehab is een heel mooi project, waar kinderen met een beperking door 11Balinese medewerkers geholpen worden om hun weg naar een betere toekomst. Marjanne Oomen van de stichting Stepping Stones Bali, die in Lovina samenwerkt met de stichting So Rehab Bali, was ook aanwezig om kinderen te helpen en legde samen met iemand van So Rehab Bali een gipsverband aan bij een baby, wiens voetjes gecorrigeerd moesten worden. Allemaal heel ontroerend om te zien en het deed ons echt iets.

Deze vakantie levert veel emotionele momenten op. In Pemuteran was dat ook het geval, zoals ik in mijn vorige verhaal heb verteld. We zijn daar nog wezen snorkelen bij het eiland Menjangan, maar voor mij was een kleine teleurstelling omdat de kleur van het koraal daar in heel korte tijd nagenoeg helemaal verdwenen bleek te zijn, net als bij het project Biorock, tegenover het Taman Sari Resort. Zo jammer dat deze schitterende onderwater wereld aan het verdwijnen is...

Morgen gaan we Marjanne Oomen en de stichting Stepping Stones Bali opzoeken. Marjanne Oomen is een jonge vrouw uit Oirschot die haar carriere als fysiotherapeute in Nederland heeft opgegeven en nu haar leven in dienst stelt van de kinderen op Bali, die een beperking hebben. Zij doet dat via de stichting Stepping Stones Bali. Ik heb bewondering voor wat ze doet.

Maar eerst gaan we morgenvroeg met Beni, de broer van de man van Marjanne, naar de dolfijnen op zee kijken. Karine en Rick wilden ook nog met de dolfijnen gaan zwemmen in het bassin van het Melka Hotel in Lovina, maar dat bleek zo verschrikkelijj duur te zijn, dat ze er maar hebben van af gezien.

Vanavond hebben we gegeten in het leuke restaurantje WARUNG IBU WINA, en de "Seafood basket" zit mij een beetje dwars. Ik hoop toch dat ik kan slapen, maar dat zal wel lukken. Morgen staan we vroeg op om naar decdolfijnen te gaan en daar verheug ik mij op...

Kees Smetsers

Het antwoord op de vraag, waarom het eiland Bali mij nooit meer los zal laten.

Vanavond zaten Angela en ik samen met Karine en Rick op het strand van Taman Sari Resort in Pemuteran te genieten van de volle maan, die het water van de baai in een zilverachtig licht had gezet. De lampionnen onder de bomen bij het strand waren ontstoken en maakten de sfeer nog romantischer. Het was zo'n avond, waarop alles is zoals het zou moeten zijn, een avond waar je alles om je heen nog intenser voelt. Het water van de zee was bijna een spiegel en de silhouetten van de catamarans staken heel mooi af tegen het zilveren wateroppervlak. Het was mooi om te zien hoe Karine en Rick hier genoten van elkaar en van de bijzondere sfeer die hier hangt. Voor Angela is dit een van haar favoriete plekjes op Bali en dat begrijp ik goed. De eigenaar van dit mooie resort heeft ons hier al een paar keer onvergetelijk dagen bezorgd en dat gebeurt nu weer. Wat de reden daarvan is, dat vertel ik later in dit verhaal.

In maart van dit jaar ben ik hier ook geweest, samen met mijn loopmaatje Rob. Toen we nog maar een uurtje waren aangekomen in Pemuteran kreeg ik heel slecht nieuws van het thuisfront in Nederland. Agung Prana, de eigenaar van dit resort, heeft toen meteen gezien hoe zeer het bericht uit Nederland mij raakte en is toen met mij en Rob naar Pura Melanting gegaan om daar te gaan bidden. Die avond zal ik nooit meer vergeten, hoe lang ik ook leven zal. Toen wij vandaag aankwamen bij Taman Sari Resort in Pemuteran, waren mijn gedachten bij de avond in de tempel Pura Melanting. En wat gebeurde er toen ik mij wilde inschrijven bij de receptie van het resort ? "U krijgt van ons gratis een familiesuite in plaats van de door u gereserveerde standaardkamer" zei de lieve Balinese vrouw van de receptie tegen mij. Ik was aangedaan door dit mooie gebaar, dat ongetwijfeld van Agung Prana afkomstig was. En toen we met z'n vieren de suite binnen gingen waar we zouden slapen, toen waren we helemaal overdonderd. Wat een mooie kamers, echt we wisten niet wat we zagen...

Dit is nu Bali, het blijft mij elke keer verassen, ook al ben ik er zo vaak geweest. Het zijn vooral de Balinese mannen en vrouwen die door hun lieve gastvrijheid zoveel indruk maken. Nergens op de wereld ben ik dit tegen gekomen. Karine en Rick zijn voor de eerste keer op Bali en zijn helemaal verliefd op dit eiland en zijn bewoners. Het is mooi om te zien hoe intens ze genieten.

Gisteren was ook zo'n dag, die met een gouden randje in ons vakantieboek zal komen. We waren toen nog in Cempaka Belimbing en daar zijn we voor de middag wezen fietsen met een gids van Cempaka Belimbing. Dat ging best makkelijk want we reden constant omlaag richting de zuidwest kust van Bali. Rick vloog in volle vaart de hellingen af, maar Karine deed het wat voorzichtiger. Het was een mooie tocht door stille dorpjes en groene rijstvelden, die ongeveer twee uur duurde en eindigde bij een strandje , waar in een grot duizenden vleermuizen tegen een rotswand hingen. Daarna werden we met de auto terug gebracht naar Cempaka Belimbing. Een uurtje later gingen we weer op pad met een gids en deze keer was het een wandeling door een dicht begroeid bos met ananasplanten, kaneelstruiken, koffiestruiken, cacaobomen, kruidnagel en nog veel specerijen die wij thuis in de keuken gebruiken en die hier overal groeien. Soms werd het een beetje spannend als we een beekje over moesten steken of een gladde helling moesten afdalen, een Rick maakte daarbij rare capriolen toen hij uitgleed. Maar uiteindelijk kwamen we allemaal omgeschonden terug in Cempaka Belimbing, waar de manager Made Sepel ons verraste met een gratis diner van traditionele Balinese gerechten. De ene verrassing volgt de andere op, het is ongelooflijk. Allemaal voorbeelden van de Balinese gastvrijheid...

Nu zijn we dus in Pemuteran en daar hebben we vanmiddag gesnorkeld bij het Biorockproject, dat een prijs van de Verenigde Baties heeft gekregen. Helaas bleek dat het koraal hier echt achteruit is gegaan sinds de vorige keer dat we hier gesnorkeld hebben. Maar voor Karine en Rick was het toch een geweldige belevenis om zoveel mooie vissen te zien in hun natuurljjke omgeving. Jammer dat de mens zoveel mooie dingen van de natuur beschadigt...

Vanavond hebben we romantisch gedineerd aan het strand, bij het licht van de maan , die bijna vol is. Morgen is hier in de dorpstempel een ceremonie ter gelegenheid van de volle maan en daar gaan wij zeker naar toe. Het zal de zoveelste mooie gebeurtenis worden van een vakantie , die nu al heel bijzonder is geworden. Het is heel moeilijk om over te brengen wat ik hier voel. Elk emotioneel moment dat ik hier beleef wil ik graag met jullie delen, maar ik kan het slechts vertellen in woorden. Desondanks hoop ik toch dat jullie het gevoel hebben dat jullie een beetje met ons meereizen....

Kees Smetsers

Trump op het eiland Bali.

Vanmorgen ben ik om 06.00 uur gaan rennen door de rijstvelden in de omgeving van het dorpje Blayu. Ik trok mijn "Bali Runners" shirt en mijn loopschoenen aan en zei tegen Angela dat ik over een uurtje weer terug zou zijn. Angela ging weer terug naar bed en trok de gordijnen van het hemelbed dicht, terwijl ik door het vochtige gras van de tuin van Villa Taman di Blayu liep. Het had gisteren flink geregend (maar een half uurtje) en de benauwdheid was uit de lucht verdwenen.

Ik begon te rennen langs het beekje dat via Umabian dwars door de rijstvelden naar Mengwi loopt. Het pad is daar verhard en perfect om een uurtje hard te lopen. Al heel snel kwam ik de mannen en vrouwen van het dorp Blayu tegen, die in hun blootje aan het baden waren in het snel stromende water,, dat is hier heel normaal.

Ik rende verder en kwam langs het dorpje Umabian, waar mijn neef Ruud en zijn vrouw Olivia onvergetelijke dagen hebben beleefd toen zij daar trouwden in het bijzijn van alle inwoners van het dorp. Met hun familie en vrienden beleefden ze de warmte en gastvrijheid van de Balinezen, die door de eeuwen heen is gebleven zoals hij altijd is geweest.

Langzaam maar zeker liet ik de twee dorpjes Blayu en Umabian achter mij en rende ik over het smalle pad richting Mengwi. Intussen was in het oosten boven de hoge bergen de zon opgekomen, waardoor de ochtdnevel verdween en het snel warmer werd. In voelde mij super en alle herinneringen van mijn afgelopen sportjaar kwamen weer boven drijven. De triathlon van Oirschot, waar ik laatste werd, maar die ik wel heb volbracht. De bierloop in Belgie waar de afterparty supergezellig was. De marathon van Eindhoven, die ik nooit meer vergeten zal. En natuurlijk al de trainingen, een hele zomer lang, in het superfijne gezelschap van mijn loopmaatjes uit Oostelbeers. Rennend in de rijstvelden, ver van thuis, voelde ik dankbaarheid dat ik dat allemaal nog kan en vooral dat ik zo'n fijn vrienden heb waarmee ik dit kan doen.

Toek ik even later weer in de buurt kwam van Villa Taman di Blayu, dwaalden mijn gedachten af naar het verschrikkelijke nieuws van gisteren. Trump is president van Amerika geworden en dat is een ramp voor dat land en de hele wereld. Ongelooflijk dat zo iemand gesteund wordt door meer dan de helft van de bevolking van zo'n groot land. Het zegt alles over de moraal en het niveau van de wereld waarin wij leven. Ook in andere landen zijn voorbeelden genoeg te vinden van het egoisme dat de wereld teistert. Italie, bijvoorbeeld, waar het grootste geelte van de bevolking een charlatan en bedrieger als Berlusconi achterna loopt. Nederland, waar minister-president Rutten lachend de hele sociale samenleving vernietigt, terwijl de elite zich verrijkt met vette bonussen en exhorbitante salarissen. Ik vind het heel erg dat de wereld aan het afglijden is. De armste mensen worden er de dupe van en dat is op Bali niet anders. De bewoners van dit mooie eiland worden al eeuwenlang uitgebuit door hun eigen elite en door hun hun koloniale overheersers. De geschiedenisboeken verzwijgen het allemaal en dat is voor mij aanleiding geweest om mijn derde boek over Bali te schrijven ("Bali, het leven zal altijd verdergaan). Met dit boek probeer ik de kwetsbare kinderen op Bali te helpen, want zij zijn de toekomst...

Zonder dat ik er erg in had was ik weer bij mijn logeeradres aangekomen. Ik maakte Angela wakker en samen gingen we zwemmen in het zwembad dat midden in de tuin van Villa Taman di Blayu ligt. De lotusbloemen in de vijver bij het zwembad waren open gegaan en toonden hun pure schoonheid. Daar kan ik zo van genieten, deze pure eenvoud, die de basis van het leven is. Alle egoisme in de wereld is niet bestand tegen de kracht van Moeder Aarde. De mens misbruikt en verwaarloost de natuur, en ook de medemens, voor zijn eigen ego en hebzucht,, maar de natuur en de liefde zal altijd overwinnen...

Terwijl ik dit verhaaltje schreef waren Rick en Karine ook wakker geworden. Het werd tijd om te gaan ontbijten in een van de prieeltjes bij de lotusvijver. Het begin van de dag was gemaakt. Een dag die nog maar net was begonnen...

Kees Smetsers

Blayu, een dorpje waar je hoopt dat de tijd stil gaat staan.

Soms kom je in je leven op een plek, waar alles is zoals je dat graag zou wensen. Een plek waar alles goed voelt en waar je wenst dat de tijd stil gaat staan. Villa Taman di Blayu , ongeveer 5 kilometer ten noordwesten van het stadje Mengwi, is wat mij betreft een van de mooiste plekjes van het eiland Bali. Als je op zoek bent naar stilte en rust in een omgeving, die nog steeds is zoals het altijd was, dan kun je dat hier vinden.

Toen Ketut en zijn zoontje Tristan na de rit van Ubud naar Blayu afscheid van ons hadden genomen en weer terugreden naar hun huis in het zuiden van Bali, werden we verwelkomd door het lieve personeel van dit mooie resort. Ze kenden mij nog van maart, toen ik hier met Rob Rebel angstige momenten heb beleefd op de dag dat we onze vriend Piet Willems naar het ziekenhuis moesten brengen omdat hij een "hypo" had gehad ten gevolge van zijn suikerziekte. Die dag werd het een spannende toch langs 4 ziekenhuizen, die 9 uur duurde en uiteindelijk goed afliep. De lieve mensen van dit resort vroegen mij hoe het met Piet was en ze waren duidelijk heel opgelucht toen ik hen vertelde dat Piet weer springlevend is en nu in Sidemen aan het genieten is bij Darmada Ecoresort.

We werden naar onze kamers gebracht en daar werden Angela, Karine en Rick blij verrast toen ze zagen wat een supermooie kamer het was waarin ze de komende dagen zouden gaan doorbrengen. Villa Taman di Blayu heeft acht supermooie kamers die in een halve cirkel rond een zwembad en een lotusvijver liggen. De kamers die wij hebben gekregen hebben een badkamer die bestaat uit een minituin, waarin een vijvertje het middelpunt vormt. In het vijvertje ligt een natuurstenen bad dat groot genoeg is om met z'n twee te genieten van de sterrenhemel en al het andere moois om je heen. Werkelijk heel romantisch en Angela, Karine en Rick wisten niet wat ze zagen. Dit hadden ze niet verwacht en het was mooi om te zien hoe blij ze waren. Dat gaf bij mij weer emoties omdat ik terug moest denken aan alles wat er vorig jaar gebeurd is. Het was een heel mooi moment dat ik niet snel zal vergeten.

We gingen zwemmen in het zwembad, dat een eilandje met palmbomen heeft, en daarna gingen we ons verwennen met een heerlijke lunch in het prieeltje boven de lotusvijver. Als je de foto's van deze dag ziet, dan begrijp je wat voor een unieke ervaring deze dag voor ons is.

Na de lunch gingen we wandelen langs het beekje dat naar het dorpje Umabian loopt. Omdat de hemel steeds donkerder werd besloten we wat te gaan drinken in Puri Taman Sari Umabian, een voormalig buitenverblijf van de Raja van Mengwi. Toen we daar zaten begon het heftig te regenen, zoals het alleen maar in de tropen kan regenen. Gelukkig klaarde het na een half uurtje op en konden we onze weg door de rijstvelden en het dorp Blayu vervolgen.

Het is intussen 17.00 uur geworden en over een uurtje gaan we onszelf opnieuw verwennen, deze keer met een rijsttafel, die bestaat uit heel veel gerechten, het enige nog lekkerder dan het andere. Door al die verwennerij wordt het tijd dat ik weer ga hardlopen. Morgenvroeg ga ik een uurtje rennen door de rijstvelden bij Blayu. Dat is echt nodig, want ik wil op 8-1-2017 de halve marathon van Egmond aan Zee gaan lopen. Die gaat gedeeltelijk over het strand en als het dan vloed is wordt dat ploeteren door het losse zand. Mijn loopmaatjes uit Oostelbeers gaan mee en omdat we met een bus gaan van Atletiek Eindhoven kan dat wel eens heel gezellig worden.

Ik ga nu dit verhaaltje afsluiten met lieve groeten aan jullie allemaal vanaf het eiland Bali, waar wij de ene na de andere mooie dag meemaken...

Kees

Onze eerste nacht op het eiland Bali.

Vanmorgen werd ik om 06.00 uur wakker van het eerste daglicht en het gekraai van de hanen rond Jagi Villa, waar we de eerste twee dagen van onze vakantie op Bali zullen logeren. Angela lag nog in een diepe slaap onder het hemelbed dat ons beschermt tegen insecten die hier vrij in en uit kunnen vliegen omdat onze kamer op sommige plekken open is. In ons ommuurd privetuintje met zwembad liepen wat kleine hagedisjes die zich warmden in de eerste zonnestralen. Jagi Villa ligt even buiten de kunstenaarsplaats Ubud aan een smal paadje dat door de rijstvelden loopt. Het is hier lekker rustig en van de drukte van het dorp is hier niets te merken. De villa heeft twee kamers met ieder een eigen tuintje en een eigen zwembad.

Voor Karine en Rick, onze reisgenoten, is dit hun eerste verre reis in een tropisch land, en zij waren echt onder de indruk van alles om hun heen. Ze kwamen eigenlijk al meteen tot de conclusie dat ze nog een keer terug zouden gaan. Op weg van hun vliegveld naar Ubud hadden ze in Sukawati in de winkel Saraswati Silver een paar zilveren "Budha to Budha" armbanden gekocht en daar waren ze heel blij mee. Ketut, mijn vaste chauffeur op Bali, had ons opgehaald op het vliegveld en toen ik hem zag staan met zijn zoontje Tristan deed mij dat toch wel iets. Ik ken hem al heel lang en hij is een echte vriend voor mij geworden. De vliegreis met Singapore Airlines was zoals altijd perfect verlopen en we waren niet echt moe. Later op de avond, toen we zaten te eten bij Cafe Wayan in het centrum van Ubud, kwam de vermoeidheid wel en waren we blij dat we ons bedje op konden gaan zoeken.

Eten bij Cafe Wayan is altijd een feest. Toen we door de tuin van dit fijne restaurant naar achter liepen om een prieeltje uit te zoeken, was het al donker geworden. De tuin was sprookjesachtig verlicht en het rook er heerlijk naar wierook en andere geuren die zo typisch voor Bali zijn. De tuin is een oase van stilte in het drukke Ubud en het lieve personeel geeft je het gevoel dat je in een klein paradijs bent beland. Op mijn aanraden bestelden we allemaal " Lemonchicken" en dat zijn knoflookaardappeltjes met kipfilet en een salade. Daar hoorde natuurlijk een verse "mangojuice" bij, mijn favoriete drankje als ik op Bali ben. Het was een heel goed begin van onze vakantie op Bali en we genoten allemaal van de superfijne sfeer in dit restaurantje. Karine had zich in de eerste uren na onze aankomst op Bali niet echt lekker gevoeld, maar de mooie armbanden van Saraswati Silver en de rust van de tuin van Cafe Wayan hadden haar goed gedaan. Mooi om te zien dat Karine samen met Rick zich al helemaal thuis voelden op het eiland waar haar vader en moeder een paar jaar geleden ook zo hadden genoten. Intussen is er heel veel gebeurd en dat zal deze vakantie heel apart maken.

Ik duik dadelijk nog even in ons prive zwembadje en dan gaan we ontbijten. Angela is nog steeds in dromenland. Ze had zich vorig jaar voorgenomen om niet meer naar Bali te gaan , maar nu ze hier samen Karine en Rick hier is, zal het ook voor haar een heel bijzondere vakantie worden. Zelf ben ik blij dat Angela deze keer mee is gegaan, want ik ben vaak alleen naar dit eiland gegaan en dan waren er heel vaak momenten dat ik haar miste. Een vakantie op Bali levert elke keer weer momenten op die je gevoel raken en dan is het fijn als je dat kunt delen. Dat heb ik vaak gemist.

Straks gaan we een wandeling maken die begint bij de brug van Campuan en over een heuvelrug naar het traditionele dorpje Bangkiangsidem loopt. Daar ligt midden in de rijstvelden Kafe Karsa, een open restaurantje met een heel mooi uitzicht op de bergen aan de horizon. Daar gaan we ons laten verwennen en als we dan vanmiddag terug zijn, dan wacht er op ons een Balinese massage bij Lily's Spa. Ik weet hoe goed die is en verheug mij daar nu al op.

De afgelopen weken heb ik in Nederland in een "flow" geleefd, een soort roes van bljjdschap. Dat had te maken met mijn deelname aan de hele marathon van Eindhoven, de bekroning van een zomer lang intensief trainen met mijn loopmaatjes. Deze voorbereiding was op zich zelf al een feest. Drie keer per week rennen in heel fijn gezelschap, door prachtige natuurgebieden zoals de heide van Campina bij Boxtel, dat geeft elk weer het gevoel dat moeilijk te omschrijven is. De marathon zelf was voor mij een unieke ervaring omdat ik inmiddels bijna 70 jaar ben geworden en ik toch wel had getwijfeld of zoiets nog zou gaan lukken. Door de aanwezigheid van mij loopmaatjes van de "Bali Runners" en het gevoel dat ik het deed voor de kinderen op Bali, die een beperking hebben en nooit hebben kunnen lopen, kwam er zoveel energie in mij los dat ik het hele parcours van 42195 meter in een soort roes liep, zonder moe te worden. Dat is een ervaring, die moeilijk in woorden is uit te drukken. De laatste drie kilometer van deze marathon had ik constant kippevel en de tranen liepen over mijn gezicht. Deze laatste kilometers voelde ik geen pijn want ik liep tussen een zee van toeschouwers en de orkaan van hun aanmoedigingen golfde over mij heen. Op die momenten ging er heel veel door mij heen. Ik dacht terug aan al de trainingen van de afgelopen zomer en ik ging alleen maar sneller lopen. Weg was de onzekerheid, weg was de twijfel, op deze momenten zou ik dwars door een muur kunnen lopen, zo sterk voelde ik mij. Net voor de finish zag ik Angela staan en toen schoot ik helemaal vol. Het was iets wat ik nooit vergeten zal. Na de finish was ik niet moe, de adreline gierde door mij lijf en ik kon niet bevatten dat het allemaal zo goed was gegaan. Dit blije gevoel heb ik in de afgelopen weken vast kunnen houden en het is nog versterkt de de fantastische resultaten van het eerste project van de 'Bali Runners". In nog geen twee weken tijd heeft deze groep hardlopers, waar ik ook deel van uit maak, meer dan 2000 pakketten speculaas verkocht voor de kinderen op Bali. Daardoor kunnen straks 4 (misschien zelfs 5) Balinese kinderen de eerste stappen van hun leven gaan zetten. Dit resultaat is mogelijk gemaakt door de medewerking van Jumbo Oirschot en een heel grote groep mensen, die voor de "Bali Runners" de speculaas zijn gaan verkopen. In een wereld, die vol met oorlog en egoisme is, geeft dit voor mij een heel warm gevoel. Dat gevoel heb ik mee genomen naar Bali en daardoor kan ik hier extra gaan genieten van dit mystieke eiland, waarvan de bewoners mijn hart gestolen hebben. De komende weken zal ik regelmatig verhalen schrijven over wat wij hier mee gaan maken. Want het is fijn om het te delen met degenen die ik liefheb..

Afscheid van Bali, met gemengde gevoelens...

De titel van dit verhaal doet vermoeden dat ik nooit meer naar Bali zal gaan. Dat is zeker niet geval en het zou na 56 bezoeken aan dit mooie eiland wel een heel rigoreuze beslissing zijn. Toch is er deze vakantie iets veranderd in mij, en dat heeft met een aantal factoren te maken, die ik in dit verhaal ga noemen. Bali is nog steeds een heel mooi eiland, tenminste als je het binnenland bezoekt. Het zuiden van Bali vind ik verschrikkelijk druk en daar ga ik daarom nooit naar toe. Het binnenland vind ik nog steeds heel mooi en het reizen in dit gebied is heel relaxt, tenminste als je de tijd neemt en niet als eerste optie hebt het zien van zoveel mogelijk bezienswaardigheden. De jonge generatie denkt daar anders over en dat begrijp ik ook wel. Voor mij gaat het om de mensen die hier in het binnenland wonen in de stille dorpjes. Ze zijn zo lief, nergens op de wereld ben ik zo lieve mensen tegen gekomen. En toch zal ik in de toekomst minder naar Bali gaan...

De belangrijkste reden waarom ik minder naar Bali zal gaan.

Angela voelt niet het zelfde voor Bali wat ik voel. Maar zij geeft mij wel de ruimte en de vrijheid om zonder haar naar Bali te gaan, alleen of met familie en/of vrienden. Dat waardeer ik enorm. Deze vakantie was mijn hardloopmaatje Rob mijn reisgenoot. Ik moet zeggen dat hij heel fijn gezelschap was en dat we deze vakantie veel dingen intens hebben gedeeld. En toch heb ik gemerkt dat ik Angela steeds meer ga missen. Het is de belangrijkste reden waarom ik anders naar mijn vakanties op Bali ben gaan kijken en waarom ik in de toekomst minder naar dit eiland zal gaan.

Dengue (knokkelkoorts).

Rob en ik zijn enorm geschrokken van wat wij met Piet Willems hebben meegemaakt tijdens ons verblijf in het werkelijk schitterende resort Villa Taman di Blayu. Iedereen die mijn verhaal over de negen uur durende tocht langs vier ziekenhuizen heeft gelezen, zal begrijpen wat ik bedoel. De chaos en de slechte organisatie hebben diepe indruk op ons gemaakt, maar vooral de onhygienische toestanden die wij in een van de grootste ziekenhuizen van Bali aantroffen. We hadden meteen naar het Australische BIMC ziekenhuis moeten gaan, maar dat is een conclusie achteraf. We werden echter met onze neus op de feiten gedrukt en dat heeft ons geschokt. Het was verschrikkelijk om te zien dat de gangen van de ziekenhuizen vol lagen met dengue-patienten . Met noemt dat hier "DB" en het is knokkelkoorts die gepaard gaat met een heel hoge lichaamstemperatuur en een aanslag op het imuumsysteem. De artsen in alle ziekenhuizen zeiden desgevaagd dat deze ziekte al jaren op Bali voorkomt en op zijn hoogtepunt is na de regentijd (april). Wat ik ook heel erg vind is het feit, dat de bezoers van Bali totaal niet gewaarschuwd worden voor deze ziekte. Zelfs van de GGD in Nederland heb ik nooit een waarschuwing gehad...

Milieuverontreinging.

Bali heeft een uitbundige natuur en is eigenlijk een grote tuin, waar alles groen is en overal prachtige planten en bloemen staan. De erven van de families zijn meestal mooi opgeruimd en je zou je af kunnen vragen waar al het huisvuil blijft. Wel, dat wordt met vrachtwagens tegelijk in de kali (rivier) gekieperd. Als je iets verder kijkt dan je toeristenneus lang is, dan zie je hoe enorm vervuild Bali is en dat baart mij ernstig zorgen. De mensen hebben geen geld en de regering doet bijna niets om de bewoners van Bali bewust te maken van de gevolgen van deze milieuverontreiniging. Denk echter niet dat Bali een grote rotzooi is. Vergeleken met andere eilanden is dat zeker niet het geval, maar het wordt in de toekomst wel een groot probleem.

Het grote geld.

In de binnenlanden van Bali word je steeds meer geconfronteerd met de investeerders die met grote zakken geld in prachtige gebieden hun bungalowparken en resorts gaan bouwen. Wij toeristen zijn daar schuld aan, want wij willen in die mooie gebieden in mooie resorts wonen. Zo verdwijnen er steeds meer rijstvelden en authentieke gebieden. Net als in veel arme landen speelt hier bij corruptie een grote rol. Het is een proces dat alleen van overheidswege tot stoppen kan worden gebracht en dat zie ik voorlopig niet gebeuren. De huidige regering van Indonesie probeert een ommekeer teweeg te brengen, maar iets wat al eeuwenlang woekert, zal niet in een paar jaar veranderen.

En toch...

En toch zal ik van Bali blijven houden. Ondanks alles blijft het voor mij een tweede "thuis", waar ik me veilig en ontspannen voel. Het is een heel spiritueel eiland, waar je de kans krijgt om je echte "ik", die diep in jou huist, te (her-)ontdekken. Mensen als Agung Prana, die ons in Pemuteran op een wondermooie avond meenam naar de tempel Pura Melanting, die mensen maken dat je blijft verlangen naar dit eiland als je er een keer geweest bent. Nog nooit ben ik iemand tegengekomen die niet graakt is door wat hij hier heeft gevoeld en gezien, zeker niet als hij of zij met een open hart naar Bali waren gereisd. Alle negatieve facetten die ik hiervoor beschreven heb, worden in een moment weggevaagd als je meemaakt hoeveel liefde je hier van de mensen krijgt. Wie hier niet geweest is, die zal mij niet begrijpen en zal mij voor "zweverig" of "sentimenteel" verslijten. Ook dat begrijp ik, want wij zijn in Nederland heel vaak rationeel en materialistisch bezig. En dan vinden we ons als Nederlander ook nog vaak verheven boven de eenvoudige Balinezen. Als ik zoiets tegenkom, dan raakt het mij, want ik heb ontzettend veel geleerd van de levensinstelling van dit bijzondere volk, dat eeuwenlang is overheerst door hun eigen elite of door hun koloniale overheersers (waaronder de Nederlanders). Ondanks al deze jaren van onderdrukking en pijn blijven zij geven, meestal zonder iets te vragen. Want dat is goed voor hun "kharma" in een volgend leven. En nu ben ik bij de belangrijkste reden, waarom ik altijd van de Balinezen zal blijven houden en ook waarom ik dit "afscheidsverhaal" heb geschreven.

Tot ziens in Nederland...

Kees Smetsers

"Villa Plexo Solar" , een droomvilla aan de Costa Blanca (Spanje)

Afgelopen week heb ik samen met mijn partner en twee goede vrienden gelogeerd in een "droomvilla" aan de Costa Blanca (Spanje). Dat verblijf heeft diepe indruk op ons gemaakt en dat heeft verschillende redenen. Daarom ben ik maar eens in mijn pen geklommen om een aanbeveling voor deze villa te schrijven.

De villa heet "Villa Plexo Solar" en dat betekent in het Nederlands "Villa De Zonnevlecht". Toen we bij de villa aankwamen waren we stomverbaasd en konden niet geloven dat we in zo'n mooie villa zouden gaan logeren. De villa heeft twee etages, die via twee heel mooie trappen buitenom zijn te bereiken. Via de trappen komt men op de eerste etage op een terras dat om het gebouw heen loopt. De ronde bogen van dit terras maken het extra mooi en als je daar zit is het uitzicht op het dal en de omringende bergen adembenemend. Zelf hebben we er vorige week héél veel gezellige momenten doorgebracht terwijl we culinair verwend werden door de eigenaren Marie Lou en Frans, die ook aanwezig waren. Voor mij had op die momenten de klok stil mogen staan. Echt, ik kan mij geen mooier plekje bedenken om te genieten van de stilte en de rust, die hier alom aanwezig is.

Het interieur van de villa huis is met zorg en smaak samengesteld en alles wat je nodig hebt voor een fijn verblijf isaanwezig. De villa heeft een sfeervolle woonkamer en zoveel slaapkamers en badkamers dat je er met een grote groep kunt verblijven. En buiten ligt een werkelijk superfijn zwembad met een badhuis dat compleet is ingericht met een slaapkamer en badkamer. Omdat de villa tegen een berghelling aanligt en geheel vrijstaand is gebouwd, is er heel veel privacy en straalt alles rust uit. Een prachtige plek om bij je "eigen ik" te komen...

De villa is te huur via de websites www.airbnb.nl en www.micazu.nl . Op deze websites zijn ook de huurprijzen en een gedetailleerde omschrijving van de villa te vinden.

De villa ligt ongeveer 30 kilometer van het vliegveld van Alicante en is te bereiken via de plaatsen Elx (Elche) en Aspe. Op ongeveer 5 kilometer ligt het dorpje Hondon de las Nieves. De omgeving is ruig en de warme zomers hebben ervoor gezorgd dat het landschap er rotsachtig en droog uitziet. Op de rotsachtige bodem staan echter overal druivenranken en bomen met granaatappels, vijgen, sinasappels, amandelen en citroenen. Ook wordt er veel stevia verbouwd. Het landschap is dus heel anders dan de groene polders in Nederland, maar het verbergt heel veel prachtige geheimen, die wij vorige week samen met Marie Lou en Frans hebben ontdekt. We hadden via COSTA BLANCA CYCLING (eigenaren Eef en Karen Brand)heel goede fietsen met electrische ondersteuning gehuurd en daarom was het een peuleschilletje om de bergweggetjes te bedwingen. We kwamen door stille dorpjes en reden door maanlandschappen met rotsformaties in heel veel verschillende kleuren.Het mooiste plekje was toch wel de ZOUTROUTE, een kloof waarin een riviertje stroomde waarvan het verdampte water een laag zout had achter gelaten op de bodem. Ongelooflijk dat het er zo stil was, er was geen toerist te vinden. In Nederland zou zo'n plek een toeristische trekpleister zijn. Misschien is het maar goed dat deze plek niet bekend is, maar wat mij betreft is het een geheime tip. Natuurlijk gingen we ook naar het strand van El Altet en de stad Alicante, waar we heerlijk dineerden in het chique maar toch gezellige restaurant EL PORTAL. Maar het restaurant dat het meeste indruk op ons heeft gemaakt was toch wel RESTAURANTE CUEVA-MUSEO EL FIELATO bij het dorpje Abanilla-Macisvenda. Verborgen in een schitterend maanlandschap lag het daar ineens en we zullen het niet gauw vergeten. Het restaurantje ligt in een van de vele grotwoningen van dit gebied en is werkelijk uniek. Omdat het mooi weer was gingen we buiten eten onder een pijnboom en daar kregen we heerlijke paella marinara, gamba's in knofloosaus, garnalen kroketten, gevulde calamares en nog veel meer overheerlijke gerechten voorgeschoteld. Daarbij werd ook nog eens een sangria geserveerd die ons het gevoel gaf dat we in de hemel waren beland. Echt, als ik iets met een gerust hart durf aan te bevelen, dan is het wel dit restaurantje. Het is maar een uurtje fietsen vanaf Villa Plexo Solar, en als je er één keer bent geweest wil je er terugkeren, dat weet ik zeker. Och... er zijn hier zoveel mooie plekjes, gezellige dorpsmarkten, mooie zonsondergangen, ik zou er nog een veel langer verhaal over kunnen schrijven. Maar misschien is het beter om dit mooie stukje Spanje zelf te gaan ontdekken. U zult er geen spijt van hebben....

Kees Smetsers

Bali, het verdriet achter de glimlach van een vrouw.

Binnenkort hoop ik te kunnen beginnen aan mijn vierde boek. Dit boek zal weer een roman worden en de titel zal waarschijnlijk worden: " Bali, het verdriet achter de glimlach van een vrouw."

In de afgelopen jaren heb ik verschillende gesprekken gevoerd met Balinese vrouwen, die mij openhartig vertelden over de rol van de vrouw in het dagelijkse leven van dit eiland. Op deze manier heb ik mij een beeld kunnen hoe de vrouwen op Bali leven. Als ik eerlijk moet zijn, is dat geen mooi beeld.

In het algemeen zijn de Balinese mannen lui en gokken zij liever dan dat ze werken. Natuurlijk zijn er uitzonderingen op deze regel. Mijn chauffeur en vriend Ketut, bijvoorbeeld, werkt heel hard om drie gezinnen te kunnen onderhouden, zijn eigen gezin en dat van beide ouders. Tijdens al mijn reizen door Bali heb ik echter zoveel voorbeelden gezien van mannen die hun verantwoording niet nemen, dat de conclusie dat de Balinese mannen lui zijn, elke keer wordt bevestigd. De vrouwen zijn de dupe, zoals in veel arme landen op de wereld. Zij zijn het die de maatschappij dragen en daarbij laten zien hoe veel kracht en doorzettingsvermogen zij hebben. Ik verbaas mij elke keer weer over hun fysieke kracht. Ondanks hun frele lichaamsbouw doen zij het zwaarste werk. Vanmiddag heb ik nog een filmpje gemaakt van zes vrouwen die bij een van de tempels van Sidemen een groot aantal zware stenen in een mand laadden en vervolgens met deze zware last op hun hoofd de trappen bij de tempel omhoog liepen. De mand met stenen stond daarbij los op hun hoofd en ze liepen in een sierlijke houding of het hun geen moeite kostte. Het zou mij nooit lukken de mand met stenen op mijn hoofd te krijgen, laat staan ermee over een trap te lopen. Terwijl de vrouwen de mand met stenen op hun hoofd hadden pakten ze met twee handen een andere mand en zetten die bij een andere vrouw op het hoofd. En dat alles deden ze in een volmaakte balans. Ongelooflijk...

Bij al het zware werk hebben de vrouwen een natuurlijke glimlach op hun gezicht die hen extra mooi maakt. Achter deze glimlach schuilt heel veel verdriet. Ik heb best veel vrouwen gesproken die mij vertelden over de problemen, die door het gokgedrag van hun mannen waren ontstaan. Veel mannen kunnen geen werk vinden en gaan uit verveling dingen doen die hun gezin in ellende storten. De toerist die in sneltreinvaart langs de bezienswaardigheden van dit eiland reist wordt hiermee niet geconfronteerd. Als je echter de tijd neemt om overal een tijdje stil te staan en de mensen van dit mooie eiland te leren kennen, dan is de kans groot dat de verhalen te horen krijgt die je een andere kijk geven op het dagelijkse leven van het eiland Bali.

De afgelopen week heb ik een vrouw ontmoet die haar hart en ziel voor mij blootlegde en haar verdriet achter haar glimlach liet zien. Haar verhaal was niet alleen schokkend, maar ook ontroerend. Zij zou zo de hoofdpersoon voor mijn vierde boek kunnen zijn. Uiteraard zou ik voor haar dan een andere naam verzinnen om haar privacy te waarborgen. Toen ze vroeg of ik over haar leven een roman mocht schrijven, toen antwoordde ze meteen met "ja". Ze wilde haar verdriet achter haar glimlach met mij delen want ze vertrouwde mij. Toen ze dat zei was ik ontroerd, want het is toch heel wat als een oosterse vrouw haar ziel blootlegt en er ook nog een roman over laat schrijven. In mjjn hoofd begint zich nu een verhaal te vormen. Misschien is dit het begin van iets waarmee ik al een hele tijd rondloop...

Kees Smetsers