Pandawa Beach op het eiland Bali.

Twee dagen geleden zijn we aangekomen in het meest zuidelijke puntje van het eiland Bali. Zelf was ik daar nog nooit geweest, want ik houd niet van het drukke toerisme op dit gedeelte van het eiland. Wat mij betreft is Uluwatu een verkeerde keuze geweest. Het bungalowparkje waar we logeren, The Brothers Villa, is echt prima en heeft heel mooie grote bungalows en een dito tuin met zwembad. Dat is allemaal heel goed. Het strandje Padang Padang Beach, dat op 10 minuten lopen van The Brothers Villa ligt,is best mooi met zijn rotsformaties, die op de stranden bij Algarve lijken. Het strandje is echter heel klein en wij hadden de pech dat het die dag enorm geregend had, waardoor al het regenwater via de slootjes en weggetjes in zee terecht was gekomen, waardoor het zeewater er bruin en vies uitzag. De sfeer in het dorpje Uluwatu heeft iets weg van Jamaica met de hele dag reggea muziek van Bob Marley. Het is een echt dorp voor surfers. Leuk voor heel jonge mensen die van surfen en chillen houden, maar het échte Bali is hier niet te vinden. Omdat het weekend was en het waarschijnljjk heel druk zou worden op het kleine strandje van Padang Padang Beach, besloten we om de volgende dag naar een ander strand te gaan.

Toen we de dag daarna in een taxi zaten op weg naar Bingin Beach, hadden we leuk contact met de chauffeur die een indiaans uiterlijk had met lange haren en donkere ogen. "Jullie kunnen beter naar Pandawa Beach gaan, want daar kun je veel fijner zwemmen en het strand is er wel een kilometer lang", zei hij. Dat bleek een heel goede tip te zijn.

Toen we bij Pandawa Beach aankwamen bleek daar een enorm project in aanbouw te zijn. Door de steile rotsen bij het strand was een brede weg uitgehakt, die langzaam omlaag liep en bij het strand eindigde. In de rotsen waren grote beelden geplaatst en dat zag er allemaal mooi uit. Toen we het strand zagen waren we meteen helemaal blij. Een heel breed strand met wit zand en een zee met helder turqoise water. We kwamen er al heel snel achter dat alles er heel goedkoop was en dat hadden we niet verwacht. We doken de zee in en genoten van de golven, die langzaam op het strand rolden.

Het werd een superfijne dag met lange wandelingen langs de branding, zoekend naar schelpen die tussen de branding en de steile rotsen op het strand lagen. Op een gegeven moment kreeg ik het weer heel warm en liep maar weer de zee in om verkoeling te zoeken. Het was laag water geworden en op sommige plekken was de bodem van de zee bloot komen te liggen. Ik zwom op een gedeelte, waar het water maar een meter of twee diep was (een soort geul tussen de ondiepe gebieden) en had niet in de gaten dat daar een sterke stroming stond. Ik lag lekker op mijn rug naar het strand te kijken, waar Angela naar mij zwaaide. Plotseling realiseerde ik mij dat ik een stuk afgedreven was en nu veel verder in zee lag. Ik besloot om maar terug te zwemmen naar het strand, maar dat ging bijna niet, de stroming was te sterk voor mij.

Ik kwam bijna niet vooruit en moest terug denken aan de dag, dat ik met Henk van Gerven in het Wilhelmina kanaal bij Spoordonk was wezen trainen voor het zwemgedeelte van de 1/4 triathlon van Oirschot. De dag daarvoor had het zoveel geregend dat er toen ook een sterke stroming stond en daardoor lag ik toen na een kwartier zwemmen nog steeds op de zelfde plaats. Ik heb nooit echt zwemmen geleerd en daardoor lag ik op de dag van de triathlon bij het zwemgedeelte al een kwartier achter en moest helemaal als laatste aan het fietsgedeelte beginnen. Dat vond ik niet leuk en daarom heb ik besloten om deze winter zwemles te gaan halen (ik ben tenslotte pas 69 jaar), zodat ik volgend jaar bij de 1/4 triathlon niet zo'n grote achterstand heb na het zwemmen...

Op het strand van Pandawa Beach hadden de strandwachten intussen ook gezien dat ik vergeefs probeerde om dichter bij het strand te komen. Een Balinese strandwacht klom in een kano en peddelde snel naar mij toe. "Klim maar in mijn bootje" zei hij toen hij mij bereikt had. Ik moet zeggen dat ik heel blij was om hem te zien, want het zou mij heel veel moeite hebben gekost om het strand te bereiken. Als ik echt goed had kunnen zwemmen zou het wat makkelijker zijn geweest. Weer een wijze les, en ook een extra aanleiding om deze winter toch maar eens serieus zwemles te gaan halen..

Vandaag vertrekken we naar huis, maar eerst gaan we nog een een keer naar Pandawa Beach, het strand dat ons verblijf in het zuiden van Bali toch nog aantrekkelijk heeft gemaakt. Vanavond stappen we om 20.00 uur in het vliegtuig van Singapore Airlines en dan begint de reis naar Nederland, die ongeveer 18 uur gaat duren. We hebben een superfijne vakantie gehad, maar het zal ook weer heel goed zijn om onze familie en vrienden weer in de armen te kunnen sluiten. Bali is en blijft een heel mooi eiland, maar ik zal nooit de behoefte om daar, of in een ander land, te gaan wonen. Thuis is voor mij waar mijn hart is, en dat woont toch echt in Brabantse land...

Kees Smetsers

Afscheid van het eiland Bali.

Gisterenavond had ik het complete personeel van Kelapa Mas Bungalows en de eigenaar met zijn familie uitgenodigd voor een buffet diner in het restaurant van dit mooie bungalowparkje in Candidasa (Oost Bali). Kelapa Mas Bungalows is geen luxe resort en het heeft zelfs geen zwembad, maar toch is het een van mijn favoriete logeeradressen op Bali. Dat heeft heel veel te maken met de fijne sfeer en de hartverwarmende gastvrijheid van de eigenaar en zijn personeel. Het is echt een familiebedrijf en een groot gedeelte van het personeel is familie van elkaar. Je wordt er behandeld of je hun eigen kind bent en men doet echt alles om het naar je zin te maken.

Gisterenavond waren zeker dertig mensen aanwezig tijdens het buffetdiner. Behoudens ons groepje en een Limburgse toerist waren het allemaal Balinezen, van kleine kinderen tot oude oma's. Allemaal heel gewone mensen die eenvoudig leven en nooit uit gaan eten. Het was mooi om te zien hoe blij ze waren om deze avond mee te maken.

Het buffet was heel uitgebreid en de koks van de keuken van Kelapa Mas hadden echt hun best gedaan. Nadat ik in mijn beste "Bahasa Indonesia" een welkomstwoord had gedaan, mocht ik het buffet openen. Het eten was heerlijk en niet te pittig voor onze westerse magen. De Balinezen volgden ons voorbeeld na enig aarzelen op en schepten hun borden vol met de heerlijke gerechten. De sfeer werd steeds ontspannender en de verschillen tussen oost en west verdwenen als sneeuw voor de zon. Er werd heel veel gelachen en het werd een echt feest, zoals ik het bedoeld had.

Op een gegeven moment begon de muziek te spelen en kwamen piepjonge meisjes het podium op. Het waren dochters van twee personeelsleden, die de harten van ons meteen veroverden. Ze waren vier en vijf jaar jong en beheersten de kunst van de Balinese dans nog niet, maar ze deden het zo lief dat alle aanwezigen er echt van genoten. Daarna kwamen er nog meer dansers en danseressen, allemaal dochters en zonen van het personeel van Kelapa Mas Bungalows. Als sluitstuk kwam een 16-jarig meisje op het podium, die danste zoals ik en alle anderen nog nooit hadden gezien. Met haar ogen betoverde ze iedereen, en als ze je aankeek liet ze je niet meer los. Heel haar slanke lichaam was een vloeiende beweging in een perfecte balans. Ze danste met passie en tegelijk ingetogen. Het was onmogelijk om je ogen van haar los te maken. Ze nam ons mee in het verhaal dat ze uitbeelde in haar dans, met een gezicht dat alle emoties vertoonde. Zoveel schoonheid, echt het was adembenemd mooi...

Toen dit jonge meisje aan het dansen was en iedereen betoverde, dacht ik aan Kadek, de hoofdpersoon in mijn derde boek dat ik over Bali geschreven heb (Titel: Bali, het leven zal altijd verder gaan). Ik dacht aan de dagen in Kamperland (Zeeland) , toen ik de laatste hoofdstukken van dit boek aan het schrijven was, terwijl toen de tranen over mijn gezicht stroomden. Gisterenavond voelde ik weer de schoonheid van deze dans en tegelijk het verdriet van alle vrouwen die in deze wereld onderdrukt worden en een moeilijk leven hebben. Vanavond voelde ik weer dat ik daarover een boek moet gaan schrijven. Dat ben ik ook echt van plan. "Het verdriet achter de glimlach" zal de titel worden. Ik hoop dat het mij gaat lukken...

Toen het 16-jarige meisje uitgedanst was, ging ik naar haar vader toe om hem te bedanken en te complimenteren met het talent van zijn dochter. De vader vertelde dat zijn dochter elke week een paar keer optrad en zelfs voor Presidenten had gedanst in paleizen en andere bijeenkomsten, waarbij wereldleiders bijeenkwamen. De vader vertelde het in alle bescheidenheid, maar wel met een trotse glimlach op zijn gezicht. Mooi om te zien hoe blij hij was op deze avond...

Daarna kwam er een jonge vrouw op het podium, die de Joged ging dansen, een moderne variant op de traditionele Balinese dans, waarbij toeristen worden uitgenodigd om mee te dansen. Rick en Karine waren de eerste "slachtoffers" en daarbij liet Karine zien dat ze ook op het gebied van de Balinese dans een natuurtalent is. Ze is niet alleen heldin bij het raften, maar dansen kan ze ook heel goed. Angela en ik kwamen ook aan de beurt. De meeste van jullie weten wel dat ik helemaal niet kan dansen, dus ik bracht er ook deze keer niets van terecht. Och, er werd veel gelachen, en dan is het goed...

Het was al laat toen de eerste Balinese gasten afscheid begonnen te nemen en even later kwam iedereen ons bedanken voor de fijne avond. Ze meenden het echt, dat was aan hun gezicht te zien. Natuurlijk bedankten wij hen ook allemaal, want het was heel bijzonder om deze mooie avond met hen mee te mogen maken. De eigenaar, Komang Sudana, en zijn vrouw waren de laatsten waarvan we afscheid namen en toen reden we in een taxi terug naar Amarta Beach Cottages, waar we logeerden. Deze avond voelde als een heel mooi afscheid van het echte Bali, het Bali waar wij enorm van genoten hebben en dat wij in ons hart hebben gesloten...

Vandaag zijn we naar Uluwatu gereden, helemaal in het zuidwesten van Bali. De laatste dertig jaren ben ik eigenlijk nooit meer in het zuiden van Bali geweest, want dat gedeelte van Bali trekt mij helemaal niet. Het is er overal verschrikkelijk druk en de mensen zijn er heel anders dan in het binnenland van Bali. In mijn ogen heeft dit niets met het échte Bali te maken. Vandaag hebben we bij Sanur ook al een uur in een file gezeten. Ik begrijp gewoon niet dat er mensen zijn die hun vakantie in dit gedeelte van Bali willen doorbrengen. Natuurlijk de stranden van Sanur en Nusa Dua zijn mooi en het zal er best gezellig zijn, maar ik zou de rust en de unieke sfeer van het binnenland van Bali echt missen. Daarom heb ik voor mijn gevoel in Candidasa al afscheid genomen van Bali. Waar we nu zijn, dat is gewoon al het begin van de terugkeer naar onze westerse wereld, waar alles veel vlugger gaat. Maar ik ben dankbaar voor deze drie weken in het authentieke Bali. Dankbaar voor het fijne gezelschap van mijn drie reisgenoten Angela, Karine en Rick, met wie ik zo'n mooie momenten heb beleefd. Het thuisfront wil bedanken voor alle interesse en de leuke reacties die ik heb gekregen.

"Terima kasih banyak"...

Kees.

Sinterklaas en Zwarte Piet op het eiland Bali.

Het feest van Sinterklaas en Zwarte Piet komt steeds dichterbij en daarom zaten we vanmorgen bij het ontbijt in Villa Shantiasa in Sidemen te praten over de discussie in Nederland of Zwarte Piet nu wel of niet zwart mag zijn. We kwamen er al snel achter dat we alle vier ons mateloos ergeren aan deze discussie, die alleen maar verspilde energie oplevert. Daarom wilden we deze dag iets doen wat wel heel positief was...

We gingen een jonge vrouw opzoeken, die achter Villa Cepik in een heel armoedig hutje woont. We kenden haar van een eerder bezoek en toen waren we getroffen door de levensomstandigheden van deze jonge Balinese vrouw. Ze woont samen met haar man en kind in een bamboehutje dat eigenlijk niets anders is dan wat palen met wat bamboe ertussen. In het huisje staat helemaal niets en het is ongelooflijk dat een gezin hier kan wonen en overleven. Toen we bij het hutje aankwamen, troffen we de jonge vrouw aan , die ons met een glimlach welkom heette. Haar kind was intussen vijf jaar geworden, maar woonde niet meer bij haar. Omdat zij het kind niet kon onderhouden, woonde het kind nu bij een zus van haar man. Het was echt triest om te zien hoe het leven van deze vrouw zich had ontwikkeld...

Toen we daar bij elkaar stonden voor het hutje van de jonge vrouw, kwam bij ons spontaan het idee op om de vrouw een beetje te helpen. We voegden de daad bij het woord, en even later zaten Angela en Karine achter op het brommertje van Putu Yusi en een andere medewerker van het bungalowpark Teras Bali om in het dorp Sidemen spullen te gaan kopen. Rick en ik bleven achter in Teras Bali om wat te drinken. Na een uurtje kwamen Karine en Angela terug, net als de Balinezen hadden ze al hun koopwaar meegesjouwd op het brommertje. En dat was een matras, twee kussens, kinderschoenen, kinderkleding en kleding voor de jonge vrouw.

Even later stonden we voor het hutje van de jonge vrouw om alles bij haar af te geven. Ze was heel blij, maar haar traditie en adat maakt het haar moeilijk om dat te uiten. Even later kwamen echter de tranen en omarmde ze ons allemaal. Ik kan moeilijk in woorden uitdrukken wat er toen in ons omging. Het was een heel emotioneel moment...

Op de terugweg dacht ik terug aan de discussie van vanmorgen bij ons ontbijt. Als iedereen zich in Nederland nu even niet meer bezig houdt met de discussie of Zwarte Piet nu wel of niet zwart mag zijn, en zijn energie besteedt aan echte liefde voor de medemens, dan zou er positieve energie vrij komen in plaats van de negatieve energie van deze zinloze discussie...

Toen we weer terug waren bij Villa Shantiasa, ontving ik een whatsapp bericht met wat foto's van orthopedisch chrirurg Huub van der Heide uit Rotterdam. Huub is op het eiland Timor om daar kinderen met een beperking te onderzoeken. In februari 2017 gaat Huub op het eiland Sumatra samen met andere artsen op het project van de stichting Harapan heel veel kinderen opereren, die een beperking hebben. Ik heb diepe bewondering voor Huub, die zijn ego niet belangrijk vindt en zijn passie in daden omzet.

De "Bali Runners" uit de gemeente Oirschot zijn een groep van acht hardlopers, die proberen de kinderen op Bali, die een beperking hebben, te helpen. Hun eerste project is de financiering van de operatie en nabehandeling van 5 Balinese kinderen. Ze proberen dit te realiseren door het deelnemen aan een triathlon en een hele marathon, en door andere acties.

Op dit moment zijn de " Bali Runners" bezig met de verkoop van pakketten speculaas. Op vrijdag 25/11en zondag 27/11 staan ze weer in de winkel van Jumbo Oirschot om daar de speculaas te verkopen. Dat is mogelijk door de medewerking en steun van Edward Hamers, de eigenaar van de winkel van Jumbo Oirschot. Het speculaasproject van de Bal Runners loopt op zijn einde. Ze zijn nu bezig aan een "eindsprint" en proberen nog een operatie en nabehandeling voor een zesde kind rond te krijgen. Wilt u hen helpen ? Kom dan aanstaande vrijdag of zondag naar de winkel van Jumbo Oirschot, waar de Bali Runners met een kraam staan. U helpt met uw steun de kinderen op Bali aan een betere toekomst... Op deze manier viert u het feest van Sinterklaas en Zwarte Piet op een positieve manier....

Namens de Bali Runners allemaal hartelijk bedankt voor uw hulp.

Kees Smetsers

Bali Runner

Karine, de koningin van het raften op het eiland Bali.

Vandaag hadden we besloten om te gaan raften op de rivier Telaga Waja bij het dorpje Rendang in het oosten van het eiland Bali. Onze chauffeur en vriend Ketut had gisteren voor ons een heel goede prijs geregeld, namelijk 325.000 roepia, dat is ongeveer 22 euro per persoon, inclusief een uitgebreide warme maaltijd en transport naar de plek waar de rubberen bootjes vertrokken.

Ketut had voor ons geboekt bij de organisatie ALAM, en dat bleek een goede keuze te zijn. Bij de plaats van vertrek kreeg we een helm en dat bleek tijdens de avontuurlijke tocht echt nodig te zijn. Zwemvesten een peddel behoorde ook tot onze uitrusting.

We liepen door de groene rijstvelden naar beneden, waar het riviertje Telaga Waja zich door een kloof slingerde en stapten in de rubberen bootjes. Ik had al een keer eerder in Ubud geraft, maar deze keer was het toch wel spectaculairder. Er lagen namelijk overal grote rotsen in de rivier, waarop ons bootje zich te pletter leek te varen. Het rubber van het bootje bleek echter sterk genoeg te zijn voor de talrijke botsingen met de steile rotswanden en de grote rotsen. Natuurlijk werd er flink met water gesmeten, het kind in ons kwam weer naar boven. Binnen een heel korte tijd waren we allemaal kletsnat, maar dat deerde ons niet want het was warm genoeg.

Bij de stroomversnellingen kregen we het natuurlijk wel een beetje benauwd, want dan werden we flink door elkaar gegooid in ons rubberen bootje. Alles went, dus hoe langer de tocht duurde, hoe makkelijker we ons voelden. In totaal zouden we 16 kilometer over het riviertje varen en daarvan ging het grootste gedeelte tussen steile rotswanden, die begroeid waren met tropische jungle. Echt, we keken onze ogen uit.

Het hoogtepunt van onze tocht lag een paar kilometer voor het einde. Onze gids had ons al gewaarschuwd voor de hindernis, die eigenlijk een waterval was die vier meter omlaag storte. Toen we er bijna waren moesten we plat in ons bootje gaan liggen. De schrik sloeg ons om het hart toen we het hoogteverschil zagen, dat we moesten overbruggen. Maar wat deed Karine ? Die zag de cameraman staan, die van de duizelingwekkende val naar beneden opnamen maakte. Karine ging recht overeind zitten en zwaaide met een brede lach naar de cameraman. De goede raad van onze gids, dat we ons goed vast moesten houden aan het bootje, was ze kennelijk helemaal vergeten... Het resultaat was dat Karine onderaan de waterval met een klap achterover werd geslingerd en haar hoofd (en helm) met een klap op.... mijn knieen... terecht kwam. We schrokken ons een hoedje, maar gelukkig viel de schade mee. Er was namelijk geen schade, noch bij Karine noch bij mij. Misschien dat ik morgen een blauwe knie heb... hahahaha...

Bij het eindpunt kregen we tot onze verrassing een heel uitgebreide warme maaltijd voorgeschoteld en konden we een cd'tje laten maken met fotos' van ons avontuur.

Toen we later de foto's van de capriolen van Karine zagen, moesten we allemaal heel hard lachen, vooral om de foto waarop de benen van Karine en Rick hoog door de lucht vliegen na de val bij de waterval.

Vanaf vandaag is Karine voor ons de koningin van het raften op het eiland Bali...

Kees Smetsers

Poinciana Resort, een pareltje aan de noordoost kust van het eiland Bali.

Ik lig onder een prieeltje aan het strand van het dorpjeTembok, aan de noordoost kust van het eiland Bali. De zachte handen van de Balinese masseuse glijden over mijn rug. Ze gebruikt jasmijnolie die heerlijk ruikt, net als de franginpanibloemen van de boom, die naast het prieeltje staat. Als ik mijn ogen open zie ik een paar meter voor mij de kleine golven van de zee op het zwarte strand rollen. In de bomen bij het prieeltje hoor ik het "roekoe" van de tortelduifjes, die daar de hele dag druk bezig zijn. Verder wordt de stilte alleen maar doorbroken door de talrijke fonteintjes van water, die de hele dag blijven stromen uit de beelden die in de tuin staan....

Is dit een droom ? Misschien wel... maar als het een droom is wordt die droom vanmiddag werkelijkheid, want Angela en ik krijgen vanmiddag allebei een Balinese massage. Angela met kruiden en ikzelf met een "bodyscrub"... Rick en Karine volgen een uurtje later ons voorbeeld, maar die zijn nu achter op een brommertje met personeel van het Poinciana Resort naar een waterval in de nabij gelegen bergen.

Poinciana Resort is gebouwd door een Balinese vrouw, die heel lang geleden naar Australie is vertrokken om daar een toekomst op te bouwen. Na veel jaren daar hard te hebben gewerkt is ze terug gegaan naar Bali. Daar werd ze geschokt door wat ze in haar geboorteplaats Denpasar aantrof. De traditionele samenleving van dit vroeger slapende stadje was grotendeels verdwenen en had plaats gemaakt voor het moderne leven van een stad, die nu volledig gericht was op het toerisme. Ze voelde zich een vreemde in haar eigen geboorteplaats en ging op zoek naar een plek, waar ze stilte en rust kon vinden en die vond ze in het dorpje (desa) Tembok, aan de noordoostkust van Bali. Daar kocht ze een stuk grond en begon met hulp van anderen aan de bouw van het resort, dat nu Poinciana Resort is geworden. Iedereen die hier komt, kan zien dat dit resort met heel veel respect en liefde voor de omgeving is gebouwd. Het hele parkje staat vol met frangipanibomen, die bloemen dragen in heel veel verschillende kleuren. Tussen de bomen liggen twee zwembaden, die uitkijken op de zee die tot de horizon reikt. Bij het strand liggen tussen de bomen plateautjes, waar we drie keer per dag heerlijk eten. Vooral 's avonds is de sfeer heel romantisch als de tuin heel mooi verlicht is en de ondergaande zon de hemel kleurt...

Onze kamer heeft de naam "Paradise Villa" en heeft een heel hoog dak in de vorm van een punt, die aan een kapel doet denken. Het is hier elke dat heel mooi weer en de sombere voorspellingen van elke dag regen zijn helemaal niet uitgekomen. Heerlijk, om 's morgens meteen je zwembroek aan te trekken en de tuin in te lopen, waar een verfrissend briesje de warmte aangenaam maakt... Echt het is hier een klein paradijs...

In de omgeving is helemaal geen toerisme. De mensen zijn er heel arm, en voor de toerist die actie zoekt, is er niets te beleven. Voor mensen die op zoek zijn naar rust en stilte is het echter een ideale plek. Je wordt hier door het lieve personeel de hele dag verwend en voor een liefhebber van de natuur is er genoeg te zien en te doen. Terwijl ik dit schrijf is Angela aan het snorkelen bij het rif, honderd meter in zee, waar mooi koraal en veel prachtig gekleurde vissen te vinden zijn.

Vanmorgen kreeg ik van mijn loopmaatjes Henk, Elia en Antoinet, het blije bericht dat zij gisteren in de winkel van Jumbo Oirschot twintig dozen speculaas hadden verkocht. Dat zijn 280 pakketten speculaas die ongeveer 400 euro opbrengen voor de hulp aan de kinderen op Bali, die een beperking hebben en niet kunnen lopen. Voor de "Bali Runners" uit Oirschot, waarvan ik ook deel uit maak, betekent dat het doel van hun speculaasactie steeds dichterbij komt. Het doel is de financiering van de operatie en nabehandeling van 5 Balinese kinderen, zodat die straks kunnen lopen een kans krijgen op een betere toekomst. Het bericht maakt mij heel blij en ik ben trots op mijn loopmaatjes Henk van Gerven, Elia Deenen, Antoinet Hems, Piet van Oirschot, Rob Rebel, Johan Pijnenburg en Henk van den Oord, die met veel passie de kwetsbare kinderen op Bali proberen te helpen. Zondag 20/11, Vrijdag 25/11 en Zondag 27/11 staan ze weer in de winkel van Jumbo Oirschot om pakketten speculaas te verkopen. Heel bijonder om hier op Bali te zijn en te weten dat mijn loopvrienden thuis bezig zijn voor de kinderen op Bali. Het verwarmt mijn hart....

Kees Smetsers

Dolfijnen en "stille helpers" op het eiland Bali.

Gisteren zijn we 's morgens om half acht met Beni, de broer van de man van Marjanne Oomen , naar de dolfijnen wezen kijken, die elke dag langs de noordkust van Bali zwemmen om daar vissen op te jagen die hun dagelijks voedsel vormen.

De meeste bootjes gaan hier al om zes uur, maar wij gingen later omdat we geen zin hadden in die drukte, wat de dolfijnen altijd stress bezorgt. Een nadeel van ons late vertrek was het feit, dat de dolfijnen al heel ver weg waren en daardoor moest Beni heel lang varen. Maar na een uurtje zagen we in de verte de dolfijnen zwemmen in de buurt van een catamaran.

Even later zaten we er midden in. Overal zagen we dolfijnen, die heel rustig en sierlijk door het wateroppervlak zwommen. Ze waren zo dichtbij dat we ze konden horen ademen. We werden er stil van. Maar dat duurde niet lang, want sommige dolfijnen begonnen te spelen en sprongen metershoog de lucht in, terwijl ze een piriouette maakten. Andere sloegen met hun staart op het water, terwijl ze op hun rug lagen. Angela werd er helemaal opgewonden van en we hoorden constant haar "ohhh" en "ahhh" tussen de geluiden van de dolfijnen. Beni zei dat we op de drijvers van de catamaran konden gaan zitten, en toe we dat deden zaten we nog dichter bij de dolfijnen die om ons heen en onder ons door zwommen. Ongelooflijk mooie momenten, die ons ontoerden. We waren Beni heel dankbaar dat hij ons dit had laten zien. Een supermooi begin van de dag...

De dolfijnen bleven in een cirkel oms heen zwemmen, maar op een gegeven moment besloten we terug te varen en te gaan snorkelen voor Starlight Bungalows. En toen we weer het water in doken werden we opnieuw verrast. Deze snorkelplek bleek veel mooier te zijn dan die bij het eiland Menjangan, waar we eerder waren geweest, en dat hadden we echt niet verwacht. Honderden prachtig gekleurde vissen die tussen het koraal het brood uit onze handen aten. We wisten niet wat we zagen, dit was een complete verassing. Het was zo mooi dat we besloten om de volgende dag nog een keer te gaan...

's Middag gingen we een bezoek brengen aan Marjanne Oomen, die samen met de medewerkers van de stichting Yayasan Stepping Stones Bali een sport- en spelmiddag had georganiseerd voor kinderen met een beperking, die door haar stichting geholpen worden. Toen we bij het kantoor van de stichting aankwamen was de sport- en spelmiddag al bijna afgelopen, want we waren veel later dan gepland. De kinderen en hun ouders waren er echter nog wel, en ook de medewerkers van de stichting KOLEWA, waarmee de stichting Yayasan Steppjng Stones Bali samenwerkt. We werden verwelkomd door Marjanne en haar medewerkers en we werden verrast met lekker Balinees eten. Daarna kregen we uitleg over de projecten en konden we kennismaken met de kinderen en hun ouders. Een kind ontoerde ons echt. Dat kind wordt mogelijk een van de 5 kinderen die in februari 2017 op Sumartra geopereerd gaan worden door orthopedisch chirurg Huub van der Heide. De ouders brachten het meisje naar mij toe en toen ik het kind in het Indonesisch vertelde dat de "Bali Runners" de marathon hebben gelopen en nu speculaas aan het verkopen zijn om de operaties te financieren, gaf ze mij een handkus waarin alle dankbaarheid gelegd was. Het ontroerde mij zo dat ik niets meer wist te zeggen. En toen de ouders mij omhelsden en vroegen of ik alle Bali Runners wilde bedanken voor hun hulp, toen was ik helemaal sprakeloos en zat er een grote kikker in mijn keel.

Het was een moment net als het moment van de dag daarvoor , toen Marjanne Oomen op het project van de stichting Yayasan So Rehab een nieuw gipsverband aanlegde bij een baby, wiens voetjes gecorrigeerd moesten worden. Dat gebeurde met zoveel liefde , dat ik er (weer) helemaal stil van werd. Diep respect heb ik voor Marjanne en de medewerkers van de stichtingen So Rehab Bali en Stepping Stones Bali. "Stille helpers" zijn het, die in anoniemiteit hun prachtige werk doen. Zij verdienen ons respect en onze steun..

Daarom.... ga op 18/11, 20/11, 25/11 en 27/11 maar eens kijken in de winkel van Jumbo Oirschot. Daar staan de Bali Runners in hun kraam pakketten speculaas te verkopen. Met de opbrengst van de speculaas gaan ze de operaties en nabehandeling van 5 Balinese kinderen financieren. Met uw hulp gaat dat lukken...

Gisteren heb ik bij Marjanne Oomen tegen alle Balinese kinderen en hun ouders gezegd:

"Bersama kita kuat"...

"Samen zijn we sterk"...

Kees Smetsers

Een ontmoeting met een heel grote schildpad bij het koraalrif van Lovina op Bali.

Het wordt misschien een beetje saai verhaal, maar ik kan niet anders dan schrijven dat de laatste dagen heel bijzonder zijn geweest. Jullie weten dat ik al heel vaak naar Bali ben gegaan, maar toch gebeuren er elke keer weer dingen die ik niet verwacht had, zoals vanmorgen...

We waren al om half zes opgestaan om nog een keer met Beni, de broer van de man van Marjanne Oomen, de zee op te gaan om te snorkelen. Gisteren hadden we dat ook gedaan en we vonden het toen zo mooi, dat we besloten hadden om vandaag nog een keer te gaan.

Toen we rond zes uur het zwarte strand voor Starlight Bungalows opliepen, begon de zon net op te komen boven de bergen. De lucht kreeg heel veel kleuren, die zich weerspiegelden in het water van de zee. Beni stond bij zijn catamaran "Triple Seven" te wachten op ons en wij liepen door het warme water naar hem toe. Het was eb en we moesten een stuk in zee lopen om in de catamaran te kunnen komen. We hesen ons in het bootje en Beni starte de motor.

Het was niet ver varen en even later zagen we onder het bootje in het heldere water het koraal en de vissen. Beni stopte de motor en we doken met onze snorkelbril op het water in. We hadden brood en banaan meegenomen en toen we die aan de vissen om ons heen lieten zien, kwamen ze op ons af en begonnen uit onze handen te eten. Wat een bijzondere ervaring was dat om te worden omgeven door tientallen prachtig gekleurde vissen, die maar een centimeter of tien voor je ogen uit je handen eten. Werkelijk adembenemd mooi en we konden er geen genoeg van krijgen. Het koraal en de vissen zijn hier echt veel mooier als bij het eiland Menjangan, dat als beste snorkel- en duikplek bekend staat. Mijn advies is aan iedereen, die graag snorkelt, ga hier met Beni heen en bespaar jezelf een hoop geld. We vonden het prachtig en waren helemaal in de ban van al het moois om ons heen. Karine en Rick zwommen naast elkaar tussen zwermen vissen, terwijl die uit hun hand aten, mooi om te zien hoe ze genoten. Angela was iets verder van mij verwijderd bij de plek waar het rif de diepte in gaat. Plotseling hoorde ik haar roepen. "Een schildpad" riep ze, en natuurljk zwommen we meteen naar haar toe.

En toen zagen we de zeeschildpad, meer dan een meter groot, die sierlijk langzaam voor ons zwom. We konden heel dichtbij komen en we hielden onze adem in, zo mooi was het om dit dier te zien in zijn natuurlijke omgeving. Het werd een moment, dat zeker een van de hoogtepunten van onze vakantie zal worden...

Beni zei dat er hier best veel schildpadden zitten en hij wist ook plekken waar ze hun eieren leggen. Die hebben we niet gevonden, maar toen we terug gingen naar Starlight Bungalows waren we heel blij dat we dit hadden kunnen beleven.

Vanmorgen zijn we naar Poinciana Resort in Tembok (Tejakula) gereden. Een heel mooie rustige plek aan de noordoost kust van Bali. Hier blijven we twee dagen en dan gaan we verder naar Sidemen. We zijn nu over de helft van onze vakantie, maar er komen nog heel mooie plekjes op ons pad, en daar zal ik jullie in laten delen. Lieve groeten uit Bali,

Kees Smetsers

De mooiste boom van Bali...

Ooit heeft iemand tegen mij gezegd:

"Als je van iemand houdt, is zij altijd bij je."

"Je hoeft niet bij haar te zijn, om van haar te kunnen houden."

"Liefde kent geen grenzen, liefde kent geen afstand, liefde is oneindig"

"We zijn allemaal met elkaar verbonden"

Afgelopen maand maart was ik ook op vakantie in Bali. Tijdens vakantie gebeurden er erge dingen. Eerst werd mijn vriend Piet heel erg ziek en maakte ik mee dat ik negen uur lang langs vier ziekenhuizen moest gaan, voordat ik wist dat hij het zou overleven..

Toen dat allemaal voorbij was , kreeg ik het verschrikkelijke bericht dat mijn allerliefste schoonzus niet meer bij ons was. Het verdriet om dit verlies kon ik niet delen, want Angela was toen niet bij me. Ik vond toen troost in de woorden die ik hiervoor heb weergegeven.

Met mijn allerliefste schoonzus heb ik ooit in Lovina op Bali een boom gevonden, die haar mateloos boeide en waarvan zij een heel mooie foto heeft genomen waarop zij ook staat.

Nu ben ik weer op Bali, deze keer met Angela en Karine, een dochter van mijn allerliefste schoonzus en haar vriend Rick. De bewuste foto stond op onze telefoon want we wilden de boom weer vinden om de cirkel rond te maken. Tot onze blijdschap vonden we een Balinees, die wist waar de boom stond. Achter op het brommertje van twee Balinezen reden Karine en Rick naar de plek waar de boom moest staan.

En daar stond hij..... een grote sterke boom... de mooiste boom van Bali...

Karine had de boom gevonden, die haar moeder zo mooi vond. Op de zelfde plek, waar haar moeder had gestaan, maakte Rick nu een foto van Karine, bij de boom. De cirkel was rond...

Kees Smetsers