Vulkaanuitbarsting op het eiland Lombok treft reizigers op Bali.

Bericht uit het Algemeen Dagblad van gisteren.

Indonesië heeft de luchthaven van Bali gesloten, een van de drukste internationale vliegvelden in het land. Reden is de vulkaanuitbarsting op het nabijgelegen eiland Lombok. Door de aswolk uit de Mount Rinjani vulkaan is het te gevaarlijk om te vliegen.

De vliegvelden op Bali en in Mataram op het eiland Lombok blijven zeker tot donderdag gesloten. Pas dan wordt de situatie opnieuw geëvalueerd.

Evacuatieplan voor bewoners
'Er wordt nog steeds vulkanische activiteit gemeten, en de kans op een nieuwe uitbarsting is groot', zo verklaarde het meterologisch agentschap woensdag. Mount Rinjani spuwt al sinds het weekeinde as. Voor de bevolking die rondom de uitgebarsten vulkaan woont, ligt een evacuatieplan klaar.

Het is niet voor het eerst dat het luchtverkeer in Indonesië last heeft van een vulkanische uitbarsting. In juli strandden tienduizenden reizigers op Bali toen het vliegveld werd gesloten wegens de uitbarsting van vulkaan Mount Raung op Oost Java.

De KLM schrapte dinsdag al alle vluchten op Bali. Reizigers die dinsdag van Amsterdam naar Bali vlogen, zijn gestrand in Singapore.

Rennen over het wad van Schiermonnikoog...

Gisterenavond heeft onze meesterkok Paul in "onze" villa in de duinen van Schiermonnikoog een heerlijke maaltijd bereid. Bij een plaatselijke vishandel hadden we vier kilo mosselen gekocht.Paul had die omgetoverd in een tongstrelend diner met een knoflooksausje en een salade met mosterddressing.Het was een hele avond lang genieten en toen we rond een uur of elf ons bed opzochten waren we helemaal tevreden.

Vandaag zou ik weer gaan rennen en ik was benieuwd hoe mijn benen zouden voelen.Twee dagen geleden had ik twee uur uur en vijftien minuten gerend, waarvan een gedeelte door los zand, en ik had mijn toen verbaasd dat het allemaal zo makkelijk ging. Om een lang verhaal kort te maken, ook vandaag ging het weer prima.

Rond een uur of zeven ('s morgens) begon ik te rennen over het schelpenpad dat naar de oostkant van het eiland loopt en waar het strand een kilometer breed is. Ik zag dat het laag water was en dat de branding nog verder weg lag dan gisteren. Op het brede strand was niemand te zien, ik was helemaal alleen. Met mijn ogen dicht en vertrouwend op mijn gevoel (van Henk vanGerven geleerd) begon ik in de richting van Friesland te rennen, omdat ik wist dat daar ergens een zandplaat was waar vaak zeehondjes liggen. Tot mijn verbazing kon ik blijven rennen, zonder dat het water dichterbij kwam. De vuurtoren van Schiermonnikoog achter mij verdween steeds verder uit het zicht en ik kreeg echt het gevoel dat ik in een woestijn liep met alleen maar zand om mij heen. Het zand werd wel steeds natter en hier en daar liep ik langs kleine geulen waar kleine vogeltjes in rond scharrelden. Ik had al zeker 20 minuten over de zandvlakte gelopen toen ik mij af begon te vragen waar al het water gebleven was. Het leek wel of de waddenzee was leeggestroomd. Toen realiseerde ik mij plotseling dat ik over het wad rende.. Wat een bijzondere ervaring was dit. Ik bleef maar rennen en ik zag nog steeds geen water. Wel zag ik grote kolonies wulpen, scholeksters en andere vogels die ik helemaal niet ken. Rond mijn hoofd zweefden grote meeuwen en in de verte zag ik ontelbare aalscholvers die hun vleugels hadden gespreid om hun veren te laten drogen. Ik was diep onder de indruk door alles wat ik om mij heen zag...

Toen zag ik plotseling in de zandvlakte een schip varen. Dat was zo'n raar gezicht dat ik mijn ogen niet kon geloven. Daar moest water zijn..., of was het een fata morgana ? Ik begon in de richting van het schip te rennen, maar het duurde nog tien minuten voor ik er was, want er waren steeds meer geulen die ik moest ontwijken. En toen zag ik eindelijk weer water, ik weet zeker dat ik een kilometer of drie van de duinen was want de vuurtoren was intussen een stipje geworden. Ik sloeg rechtsaf en begon weer terug te rennen in de richting van de vuurtoren, langs de branding waar ontelbare vogels bezig waren met het zoeken van voedsel.

Plotseling zag ik een meter of twintig van de branding het hoofd van een klein zeehondje dat nieuwsgierig naar mij keek. Even later verdween het kleine beestje onder water om iets verder weer op te duiken.Het zeehondje zwom gewoon met mij mee in de richting waarheen ik rende. Wat mooi om dit mee te maken, het maakte echt indruk op mij en ik werd er heel blij van. Dit is echt een uniek gebied dat beschermd moet worden...

Toen ik weer bij de vuurtoren was kwam ik er achter dat ik net als gisteren een geul moest oversteken om bij ons duinhuis te komen. Ik had verwacht dat de geul wel leeggestroomd zou zijn, nu het laag water was, maar dat was een misrekening. Daarom trok ik mijn schoenen maar uit en liep door het water van de geul naar de overkant. Toen ik weer thuis was moesten Angela, Paul en Marij natuurlijk lachen toen ik dat vertelde. Ik had twee uur en vijf minuten gerend en mijn benen voelden nog steeds heel licht. Super is dat..

De intensieve training met Henk, Elia en Antoinet, een hele zomer lang, werpt nu zijn vruchten af, ik ben helemaal klaar voor de halve marathon van Eindhoven. Dat wordt weer een geweldige belevenis... Samen met onze grote inspirator Henk, die gebodypaint de hele marathon gaat lopen, gaan we dan de longen uit ons lijf lopen voor de gehandicapte kinderen op Bali, die door de stichting Stepping Stones Bali geholpen worden. Deze week hier op Schiermonnikoog heeft mijn vertrouwen in een goede afloop van deze wedstrijd alleen maar sterker gemaakt....

Informatie over de deelname van de hardlopers van Stepping Stones Bali aan de marathon van Eindoven op 11 oktober kunt u vinden op de pagina "Introductie" van mijn website www.hartvanbali.nl.

Kees Smetsers

De nieuwe brochure van de stichting Stepping Stones Bali: "een collectorsitem"

Ibiza: Zon, hippies en vrije liefde

Het is zes uur 's avonds en de zon begint heel langzaam aan zijn afdaling naar de horizon van de Middenlandse Zee. Angela komt weer een glas zelfgemaakte sangria brengen, rode wijn met vers fruit waar de alcohol bezit van heeft genomen. We zitten op het grote terras van ons appartement waar een paar oude pijnbomen ons wat schaduw geven. Ondanks dat de middag op zijn eind loopt is het op ons dakterras nog steeds dertig graden en de schaduw van de pijnbomen is een weldaad. Voor ons ligt de baai van Portinatx waar het groen en blauw van de zee een mooi contrast vormt met het terracotta rood van de rotsen. Aan de rand van de baai dobberen wat jachten van rijke toeristen en die maken het plaatje helemaal compleet. Jazeker, het is hier heel toeristisch maar ook superrelaxt. Vanmiddag zijn we wezen zwemmen in het kristalheldere water van de baai, waarvan de bodem bestaat uit fijn wit zand. Door de ligging van de baai, verscholen tussen de rotsen, is er bijna geen golfslag en dat maakt het zwemmen tot een waar genot. Met mijn ogen dicht gleed ik door het water en het was alsof ik werd gedragen door onzichtbare handen. Echt, als je houdt van alles wat de zee je te bieden heeft, dan ben je hier op de goede plek.

Ibiza is jarenlang een hippieparadijs geweest en daarvan zijn nog wat sporen zichtbaar. De jongeren van toen die hun genot zochten in drugs en vrije liefde, dat zijn nu oude mannen en vrouwen geworden die nog steeds de kleding van vroeger dragen maar verder teruggetrokken leven. In dorpjes als Sant Carles en Es Canar is de sfeer van vroeger nog te proeven op hippiemarkten die bij ons gewoon "vlooienmarkten" zouden worden genoemd. Er zijn best mooie dingen te koop, maar het meeste komt niet uit de handen van de hippies maar is gewoon "made in china". Toch heeft het wel iets, er hangt hier een sfeer die ons wel bevalt....

En voorbeeld is het dorpje Sant Joan waar we het restaurantje "Vista Alegre" hebben gevonden. "Vista Alegre" betekent zoiets als "blij uitzicht", en dat klopt aardig want het terrasje bij dit restaurantje werd een plekje waar we deze week al een paar keer hebben genoten van het uitzicht op het dorpspleintje en natuurlijk ook van de gefrituurde "calamares" . Heerlijk is dat zo om buiten in de zwoele avond te genieten van de sfeer dier hier overal aanwezig is. Elke dag strak blauwe lucht, de geur van pijnbomen, de bloeiende orleanders, maar vooral de relaxte sfeer van dit eiland maken ons verblijf tot een waar genot. We voelen ons ook een beetje hippie, misschien niet echt jong meer, maar de vrijheid die we hier hebben maakt ons jong van hart.

De stranden zijn hier werkelijk heel mooi. Stille, verscholen baaien, omgeven door grillige rotsen, met een zee die uitnodigt om te zwemmen in het heldere turqoise water. S'Aigua Blanca is zo'n paradijslijk plekje. Het viel niet mee om het te vinden, maar toen we er waren wilden we er niet meer weg. Zo vrij als een vogeltje, alles kan, alles mag, dat gevoel kwam over ons toen we onze sarong hadden uitgespreid op het strand. Het water van de zee was super en ons warme lijf werd heerlijk verfrist. Op het strand zaten wat oude hippies en die waren het bekijken waard, zoals overal hier. Een strandtentje was er ook, maar daar was alles zo duur dat we er niet veel zijn geweest. Dat is het enige negatieve in Ibiza, op sommige plekken is het erg duur (zoals bijvoorbeed op de hippiemarkten waar je tweemaal zoveel betaalt als normaal). In het zuiden bij de hoofdstad schijnt dat nog een graadje erger te zijn, maar daar komt de jetset en daar horen wij niet bij. Nee, wij zijn bewust naar het noorden gegaan om daar te genieten van de rust en de mooie natuur en die hebben we hier gevonden...

Groeten van twee hippies die hier heel "happy" zijn...

Bali, drie maal feest...

Vanmorgen hebben we afscheid genomen van Bali, het eiland waar wij drie geweldige weken hebben beleefd. Ik was wat eerder naar het restaurant bij het strand van Candi Beach Cottages gegaan om daar in de tuin bloemen te plukken voor Marie Lou , die vandaag jarig was. Frans, Ad en Dianne zaten ook in het complot en werkten mee aan mijn plannetje. De tafel op het terras bij zee kwam vol bloemen te liggen en toen Marie Lou nietsvermoedend samen met Frans aan kwam wandelen was ze blij verrast met deze bloemenhulde. Even later kwam het personeel van het restaurant met een verjaardagstaartje van chocola en aardbeien Marie Lou feliciteren terwijl ze "Happy Birthday" zongen. Deze tekst stond ook in sierlijke letters op het bord waarop het taartje werd gebracht. Gelukkig kon Marie Lou het taartje niet op en kregen wij ook een stukje. Het was een heel aparte belevenis om zo in de vroege morgen aan een prachtig strand samen de verjaardag van Marie Lou te vieren. Door alle mooie belevenissen van deze vakantie zijn we een hecht groepje geworden en dicht bij elkaar gekomen.

U zult zich misschien wel afvragen waarom de titel van dit verhaal "drie maal feest" is geworden. Wel, toen onze vriend en chauffeur Ketut ons naar het vliegveld had gebracht en we twee uur later in het vliegtuig van Singapore Airlines het eiland Bal onder ons zagen verdwijnen, toen werd Marie Lou weer verrast. De stewardessen kwamen aandragen met champagne en....een chocolade verjaardagstaartje met een beertje. Hoe zouden ze toch hebben kunnen weten dat Marie Lou jarig was? Het was opnieuw een leuke verassing en de champagne en chocola smaakte heerlijk...

Drie maal feest ?

Wel, het antwoord op deze vraag wil ik nog even niet geven. Dat antwoord komt als we weer thuis zijn en we onze geliefden weer in de armen hebben gesloten.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om Dianne en Ad en Frans en Marie Lou uit de grond van mijn hart te bedanken voor de onvergetelijke weken die ik mede dankzij hun gezelschap heb beleefd. Het waren allemaal dagen met een gouden randje...

De "thuisblijvers" wil ik bedanken voor hun interesse in mijn verhalen en hun lieve reacties daarop. Het was superfijn dat jullie met ons meereisden...

Afscheid van Bali...

De laatste dag van onze vakantie is aangebroken. We zijn nog een dag hier, maar eigenlijk zijn we al onderweg naar huis. Het luxe resort waar we onze laatste dagen doorbrengen is prachtig, maar het echte Bali is hier niet meer aanwezig. Dat hebben we in Sidemen achter ons gelaten.

Het afscheidsdiner bij Barbara en Wayan van DARMADA was geweldig. Wat een fantastische mensen. Ik hoop echt dat er een samenwerking tot stand komt tussen hen en Marjanne Oomen van de stichting Yayasan Stepping Stones. Dat zou voor beide stichtingen een heel goede zaak zijn.

Toen we onder prachtige sterrenhemel en het schijnsel van de volle maan over het stille landweggetje terugliepen naar ons logeeradres VILLA SHANTIASA, waren we nog steeds onder de indruk van deze avond. Ik denk dat we allemaal in ons hart al een beetje afscheid aan het aan nemen waren van het echte Bali, het Bali zoals wij dat drie weken lang intens beleefd hebben. Ik weet zeker dat Marie Lou, Frans, Ad en Dianne de mensen van dit mooie eiland in hun hart hebben gesloten. Het zal voor hen een vakantie zijn die ze niet snel zullen vergeten.

Toen de altijd vrolijke Ketut ons de volgende morgen op kwam halen om ons naar ons laatste adres in Candidasa te brengen, toen voelden we allemaal wat ik zelf al zo vaak heb gevoeld. Sidemen is echt het mooiste plekje op Bali en we wilden eigenlijk niet vertrekken. We namen afscheid van het leuke personeel van VILLA SHANTIASA dat zo goed voor ons had gezorgd en vertrokken naar Candidasa.

In Candidasa logeren we nu in Candi Beach Cottages, een luxe resort waar alles anders is. Het is schitterend gelegen en heeft een heel mooi wit strand. Zwemmen in het turqoise water van de zee is fantastich, ook al drijft er zoals overal op Bali veel plastic in het water. Dat is een heel groot probleem aan het worden, Bali verdrinkt bijna in het pastic en ander afval. Het is verschrikkelijk om te zien dat zo' mooi eiland langzaam maar zeker helemaal vervuilt. Als je hier in de tuin zit van het resort is het uitzicht op het eiland Nusa Penida werkelijk adembenemend, maar als je in zee gaat zwem je gewoon tussen het afval.

Gisteren zijn we in de catamaran van "Made Black" naar het witte strand Pantai Pasir Putih gevaren. Een heel mooi tochtje op zee, maar Made moest zich wel een weg zoeken tussen al het afval dat overal op zee ronddrijft, het is echt verschrikkelijk. De mensen hier hebben geen geld om er iets aan te doen en de regering doet niets. Als mensen hier bijvoorbeeld van een tempelceremonie afkomen kieperen ze de offertjes etc. gewoon in de rivier. In Sidemen hebben we dat met eigen ogen gezien.

Op het witte strand Pantai Pasir Putih rolden de golven met enorme kracht over het witte strand en het zwemmen in het heldere water was daardoor niet makkelijk. Toch hebben we daar ook gesnorkeld, gewoon vanaf het strand, maar een klein stukje in zee. Het was hoog water en daarom was de zee zo onrustig. Een stel Nederlandse toeristen werd verrast door de hoge golven en zag hun spullen die ze op hun bedje hadden liggen verdwijnen jn het water, inclusief een bril. Ik heb ze daarom maar een nieuwe leesbril gegrven, die had ik toch een paar bij me.

Na een uurtje stapten we weer in onze catamaran en gleden dicht langs de kust terug naar Candidasa. Daar was de zee wat rustiger en we konden in het zonnetje genieten van het uitzicht op de gestolde lava die hier de kustlijn vormt. In Candidasa aangekomen stond Jeanne Minneboo ons al op te wachten en nadat we ons verfrist hadden gingen we eten in het kleine restaurantje ASTAWA. Dat was zoals altijd heel lekker en daarom "vloog ik weer uit debocht". Een paar van ons hadden problemen met de buik en ik eigenlijk ook, maar ik heb er maar niet op gelet.

'S Avonds het ik een dinerbuffet georganiseerd voor de eigenaren en het voltallige peroneel van KELAPA MAS BUNGALOWS. Dit bungalowparkje is voor mij een van de fijnste logeeradressen op Bali en het personeel is daar echt geweldig. Het werd een heel mooie avond. Al mijn vrienden waren ook aanwezig. Piet Willems, Theo en Jeanne Minneboo, ons eigen groepje en zelfs Ketut kwam ons verblijden met zijn komst. Hij had zijn vrouw Erni en zijn zoon Tristan meegebracht, alsmede de moeder van Erni. Met z'n allen genoten we van het samenzijn en de Balinese dansen, waarbij twee kleintjes van drie jaar de show stalen. Met hun ernstige gezichtjes dansten ze alsof ze het al jaren deden en daarmee stalen ze de harten van iedereen. Er was ook een danseres bij van 13 jaar en die danste zoals ik het nog nooit op Bali heb gezien. Met haar donkere ogen nam ze ons mee en ze liet ons niet meer los. Het waren allemaal kinderen van het personeel dat zelf ook zat te genieten van heten en trots naar hun kinderen keek die voor ons dansten.Het werd een onvergetelijke avond en ik was zelfblij dat ik op deze manier iets terug kon doen voor deze lieve mensen. Deze avond was ons afscheid van het echte Bali...

Sidemen, het feest van de volle maan en een massage in de stromende regen.

Gisteren hadden we met z'n vijven gevraagd om een massage in het prieeltje van de tuin van Villa Shantiasa. Het is een rustig plekje waar je het water hoort stromen en waar zachte muziek je gedachten doet dwalen door het dal van Sidemen. Rondom is er niets dan het groen van de natuur. De massages zouden gedaan worden door Putu Yusi en haar collega die honderd meter verder in een armoedig huisje woont. Marie Lou en Frans waren het eerst aan de beurt en nadat die met een glimmende huid en een stralen gezicht terugkwamen, waren Ad en Dianne aan de beurt.

Toen Putu Yusi mij riep was het intussen gaan regenen. Ik trok mijn kleren uit en liep in mijn sarong op blote voeten door de stromende regen naar het prieeltje waar een bed met hibiscusbloemen op mijn wachtte. Puti Yusi legde een doek over mij heen en begon mij met een stevige hand te masseren. Ze is hoogzwanger en ze verwacht dat haar baby eind juni geboren zal worden. We hadden gevraagd of ze een massage wel aankon en ze had met een glimlach geantwoord dat het hier heel normaal is dat vrouwen de hele negen maanden van de zwangerschap doorwerken. Van zwangerschapsverlof zoals bij ons had ze nog nooit gehoord.

Putu Yusi gebruikte frangipani-olie die heerlijk rook en masseerde mij met krachtige bewegingen. Ik verbaasde mij erover dat zij nog zoveel kracht had ondanks dat zij al zeven maanden zwanger is. Ik concentreerde mij op het geluid van de regen en de rustgevende muziek en viel bijna in slaap. Een gelukzalig gevoel van innerlijk rust kwam over mij. Om mij heen begon het steeds harder te regenen en ik kon de bomen en planten van de tuin bijna niet meer zien. Langzaam maar zeker werden Putu Yusi en ik omgeven door een sluier van regen wat een heel bjjzondere sfeer gaf. We zeiden allebei niets maar voelden des te meer. Wat is dit toch prachtig om dit mee te maken...

Ik weet zeker dat Angela hier ook erg van zou genieten. Jammer dat ze niet bij me is en Putu Yusi vindt dat ook jammer, dat heeft ze meermalen gezegd. Momenten als deze, midden in de prachtige groene omgeving van dit dal, die zal ik niet snel vergeten. Toen Putu Yusi klaar was met massage nam ik afscheid van haar en liep met een van olie glimmende huid terug naar mijn kamer.

Omdat het al avond begon te worden besloten we naar WARUNG IDA te lopen, een klein restaurantje waar Ida en haar man hun gasten verwennen met overheerlijk eten. Ik ken Ida en Gusti al heel lang en toen ze mij zag kwam Ida met een brede lach naar mij toe. Ze heeft drie lieve kinderen die intussen al een stuk groter zijn geworden en nu knappe jonge mannen en vrouwen zijn. . Ze studeren allemaal aan hogere scholen en de oudste zoon zit zelfs op een Universiteit. Prachtig dat deze ouders er in slagen om hun kinderen te laten studeren. Ik had de kinderen al een tijdje niet meer gezien en het ontroerde mij dat ze mij zo lief en enthousiast begroetten. Het hele gezin begon voor ons te koken en even later zaten we aan een heerlijke maaltijd. Ad kreeg zo'n grote portie dat hij het allemaal niet opkon, maar gelukkig ben ik altijd in de buurt om hem te helpen... Na het eten namen we afscheid van dit prachtige gezin waarvan de oudste zoon ons naar huis bracht. Het was intussen volle maan geworden en het dal zag er weer heel mystiek uit. Sidemen is een heel bijzondere plek en dat voel je op een dag als deze des te meer..

De dag daarna was de opening van het nieuwe restaurant van Nyoman Gede bij het waterpaleis in Tirtagangga. Nyoman had ons uitgenodigd voor de openingsceremonie die "Melaspas" wordt genoemd. Omdat ik hem al heel veel jaren ken en omdat hij een sympathieke man is, hebben we de uitnodiging aanvaard en zijn vanmorgen naar Tirtagangga gereden. De ceremonie daar liet lang op zich wachten omdat de "pendeta" (priester) maar niet op kwam dagen. Toen het zover was verzamelden we ons met de familie van Nyoman rond de priester die op een altaar had plaatsgenomen. Voor de Balinezen is dit een feest, maar voor ons duurde het allemaal toch wel heel lang. We waren blij toen de priester te kennen gaf dat de ceremonie was afgelopen. Och, het was toch mooi om dit mee te maken. Het hoort bij Bali, net als het buffet dat we voor de ceremonie kregen aangeboden van Nyoman. Dat loopt als een rode draad door onze vakantie, elke dag weer genieten van lekker eten en mooie ontmoetingen.

Vanavond gaan we bij Darmada afscheid nemen van Barbara en Wayan die iets heel bijzonders hebben toegevoegd aan ons verblijf in Sidemen. In hun sfeervolle "eco resort" gaan we bij het geluid van het stromende water van de rivier genieten van de volle maan en het gezelschap van deze twee inspirerende mensen. Piet Willems en Theo en Jeanne Minneboo zullen er ook zijn en dat zal de avond alleen nog maar mooier maken.

Sidemen is echt het fijnste plekje op Bali...